Ман капитани киштии қочоқбар будам. Субҳгоҳон, мо дар масофа киштии посбонии соҳилиро кашф кардем. Посбонии соҳилӣ ҳанӯз хеле дур буд, ва мо ба зудӣ дидем, ки он ба сӯи мо мегардад. Мо ҳеҷ гоҳ наметавонистем гурезем. Ҳамаи мо медонистем, ки агар дастгир шавем, чӣ мешавад. На танҳо киштӣ ва бор мусодира мешуд, балки ҳамаи моро ба зиндон мефиристоданд. Ҳангоми ба ҳамдигар бо ноумедӣ нигоҳ карданамон хомӯшии мутлақ ҳукмфармо буд. Посбонии соҳилӣ аз қафои мо босуръат наздик мешуд. Ногаҳон ман роҳи халосӣ ёфтам. Мо саросемавор дар қафои киштӣ пардае сохтем, то саҳни киштиро пинҳон кунем. Сипас ман мардонро дар як қатор гузоштам, то борро ба боло диҳанд ва ба об партоянд. Мо зуд кор мекардем; ҳеҷ чиз шунида намешуд, ба ҷуз садои афтодани бор ба баҳр. Анбор зуд холӣ мешуд. Мо ба зудӣ тамом мекардем. Ман дидам, ки писарбачаи киштӣ хаста шудааст, аз ин рӯ ӯро фиристодам, то бубинад, ки посбонии соҳилӣ хеле дур аст ё не. Дар як дақиқа ӯ нафасгир шуда, баргашт ва гуфт:
«Он ғарқ намешавад!» Ман ба қафои киштӣ давидам. Офтоб аз қафои мо нав тулӯъ мекард, ва дар он хати дарози нур, бастаҳои бор дар паси мо боло ва поён мерафтанд. Бастаи аввал дар хат нав ба киштии посбонии соҳилӣ расида буд. Мо бечора истода, нигоҳ мекардем. Далели гуноҳи мо барои ҳама намоён буд. Дар гӯшҳои мо садо дод:
«Он ғарқ намешавад».
Вазни гузашта
Дар зиндон, гоҳ-гоҳ, ман қарор медодам, ки роҳҳои худро ислоҳ кунам. Аммо қарор кардан як чиз аст; иҷро кардан чизи дигар. Ҳамин ки мо озод шудем, ман ба қочоқ баргаштам. Чанд сол пас, ман шабона бо қаиқ баромадам. Шаби Соли нав буд, ва ман, сарфи назар аз худам, ба баррасии ҳаёти худ шурӯъ кардам.
Ман зону зада, дуо кардам, ки Худо ба ман кӯмак кунад, ки марди беҳтаре шавам. Ман қарорҳои зиёде дар бораи он ки чӣ кор мекунам ва чӣ кор намекунам, қабул кардам ва худро хеле хуб ҳис кардам. Дар андешаи минбаъда ман дидам, ки бисёр чизҳои дигарро бояд тоза кунам. Ман бояд ҳама чизеро, ки ба он тааллуқ надошт, ба об партоям. Ҳаёти ман бояд комилан тағйир ёбад. Қарорҳои ман ҷиддитар мешуданд, дилам сабуктар мешуд ва ман аз фикре, ки марди нав шудаам, хушҳол будам. Ман омода будам, ки ба хушкӣ баргардам, ки ногаҳон моҳ аз абрҳо баромад ва дар болои об ба қаиқи ман дурахшид. Хотираи он субҳ, вақте ки ман, аз ҷониби посбонии соҳилӣ таъқиб шуда, борро ба баҳр партофта будам, бо қувваи бузург ба ман омад. Ман фарёдро шунидам,
«Он ғарқ намешавад!» Чӣ қадар кӯр будам! Ман кӯшиш кардам, ки киштиро бо партофтани бор ба об сабук кунам, ва он ҳама дар паси ман мисли хати айбдоркунандае, ки то тахти Худо мерасид, шино мекард. Ҳама чизе, ки ман карда будам, гуфта будам ё фикр карда будам, дар назди Худо буд, ва «он ғарқ намешуд!» Аҳмақ будам, фикр мекардам, ки метавонам ҳамаи бадкирдории худро ғарқ кунам, бе фикр дар бораи муқаддасии Худо. Агар ман аз он лаҳза танҳо кори нек карда метавонистам, ин ба бадии дар гузашта кардашуда тағйирот намеовард. Чӣ фоида дошт, ки қарорҳои нек барои оянда қабул кунам, вақте ки гузаштаро пинҳон кардан мумкин набуд? Ман беумед гумроҳ будам. Сипас ман чизеро ба ёд овардам. Модарам дар тамоми солҳои ҷавонии ман дар хона дар бораи Исо, Наҷотдиҳандаи гуноҳкорон, ба ман чӣ гуфта буд? Оё Ӯ барои ман дар салиб намурда буд? Ва агар ман ҳоло ба Ӯ рӯ оварам, оё хуни гаронбаҳои Ӯ гуноҳҳои зиёди маро намешуст? Оё ҳатто барои ман файз ва раҳмат набуд? Якбора ҳама чиз равшан шуд. Бале, Худованд Исо барои ман мурда буд. Ӯ ҷазои ҳамаи гуноҳҳои маро бардошта буд. Агар ман инро қабул кунам, ҳамаи онҳо ба умқи баҳр партофта мешуданд (Мико 7:19).
Гуноҳҳо ва бадкирдориҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам (Ибриён 10:17)
ба ёдам омад. Ман аз шодӣ пур шудам! Аз бори худ комилан озод шуда, қаиқи худро ба сӯи соҳил гардондам—марди нав. Ман ҳамчун гуноҳкори гумроҳ баромада будам, аммо аз ҷониби Худованд наҷот ёфта баргаштам.
Итминони илоҳӣ
Аз ин итминон дошта бошед:
Худо он чиро, ки гузаштааст, талаб мекунад (Воиз 3:15)
Касе ки гуноҳҳои худро мепӯшонад, муваффақ намешавад, аммо касе ки онҳоро эътироф мекунад ва тарк мекунад, раҳмат хоҳад ёфт (Масалҳо 28:13)
Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад (1 Юҳанно 1:7)
Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт.. (Аъмол 16:31)
