Оё шумо тамошо кардед Олимпиадаи зимистона, ки соли гузашта дар Италия баргузор шуд? Оё шумо аллакай интизори Олимпиадаи тобистонаи соли оянда дар Чин ҳастед? Бозиҳои олимпӣ ҳамеша барои рақибоне, ки солҳои зиёд тамрин кардаанд, то танҳо имкони яке аз чанд нафари интихобшударо дошта бошанд, ки кишвари худро намояндагӣ кунанд, як лаҳзаи эҳсосотӣ мебошанд. Ҳамватанони онҳо низ аз дурнамои варзишгарони худ, ки тавассути мусобиқаҳои миллии баргузоршуда маълум шудаанд, ба ҳаяҷон омадаанд. Ҳазорон нафар тамрин карданд, то чанд рақиби барҷаста ҷои худро дар дастаи олимпӣ ба даст оварданд. Мо одатан ҳангоми баргузории бозиҳо ба ҳайрат меоем ва танҳо аз сифати баланди ҳар яки онҳо ҳангоми иҷрои варзиши тахассусии худ ба ҳайрат меоем.
Мо дар хона, дар кишварҳои саросари ҷаҳон, бозиҳоро дар телевизион тамошо мекунем ва бо тамоми салоҳияти “доварҳои курсӣ” дар бораи сифатҳо ва иҷрои варзишгарони кишварҳои иштироккунанда шарҳ медиҳем. Барои мо танқид кардан ва пешниҳод кардани сабабҳое, ки чаро рақиб хато кардааст ё ба ҳар ҳол ноком шудааст ва аз ин рӯ ҷойро дар минбари ғолибон аз даст додааст, осон аст. Аммо дар ҳақиқат, мо бояд охирин шуда, шарҳҳои манфӣ диҳем, зеро худамон баъзан аз бистар хестан душвор аст, на ин ки дар ягон варзиш бартарӣ дошта бошем. Мо фаромӯш мекунем, ки варзишгарон солҳои зиёд тамрин кардаанд, аз бисёр фаъолиятҳои муқаррарии иҷтимоӣ даст кашидаанд, хӯрокҳои солим мехӯранд ва барои расидан ба ҳадафи худ сахт машқ мекунанд. Онҳо аз бисёр чизҳо даст мекашанд, зеро тамаркузи онҳо ба як ҳадаф - медали тилло ва шӯҳрати ҳамроҳи он буд!
Ин дар ҳақиқат шарафи бузург аст дар қатори онҳое, ки тиллоро ба даст овардаанд, бошед ва ғолибон бешубҳа пас аз ҳама қурбониҳои худ ҳангоми омодагӣ ба шӯҳрат сазовори он мебошанд. Шумо чӣ? Оё шумо фикр мекунед, ки дар зиндагӣ чизе ҳаст, ки шумо барои он чунин қурбонӣ мекунед? Оё чизе ҳаст, ки ин қадар арзишманд бошад, ки шумо аз он чизе, ки шумо як навъи “муқаррарии” ҳаёт мешуморед, даст мекашед, то онро дошта бошед?
Китоби Муқаддас мегӯяд: “Ҳар кӣ дар бозиҳо рақобат мекунад, ба тамрини қатъӣ мегузарад. Онҳо ин корро мекунанд, то тоҷе ба даст оранд, ки пойдор нахоҳад буд; аммо мо ин корро мекунем, то тоҷе ба даст орем, ки то абад пойдор хоҳад буд” (1 Қӯринтиён 9:25). Нависанда мегӯяд, ки чизҳои муваққатӣ пойдор нахоҳанд буд, ки ҳаёти мо ин қадар зуд мегузарад, ки беҳтар аст ба ҳаёти оянда омода шавем, зеро пас аз ин ҳаёт абадият меояд. Бале, чизе ҳаст, ки аз тилло гаронбаҳотар аст!
Ҳавворӣ Павлус бояд бо ҳамин масъала рӯ ба рӯ мешуд. Ӯ ҳаёти имтиёзнокро бо беҳтарин таҳсилот, оилаи хуб ва суботи молиявӣ гузаронида буд, аммо дар ҳаёташ чизе намерасид. Ӯ ҳамчун донишҷӯ бартарӣ дошт, фанатикӣ диндор буд ва ахлоқи ӯ бешубҳа буд, аммо ниҳоят ӯ бояд эътироф мекард, ки чизе аз ҳамаи ин хеле арзишмандтар аст. Ӯ гуфт: “Агар каси дигар фикр кунад, ки ӯ сабабҳое дорад, ки ба ҷисм эътимод кунад, ман бештар дорам: дар рӯзи ҳаштум хатнашуда, аз қавми Исроил, аз қабилаи Бинёмин, ибрӣ аз ибриён; дар бораи шариат, фарисӣ; дар бораи ғайрат, калисоро таъқибкунанда; дар бораи адолати қонунӣ, беайб. Аммо ҳар чизе, ки ба ман фоида дошт, ҳоло ман барои Масеҳ талафот мешуморам. Зиёда аз ин, ман ҳама чизро дар муқоиса бо бузургии беҳамтои донистани Исои Масеҳ, Худованди худ, ки ба хотири Ӯ ҳама чизро аз даст додаам, талафот мешуморам. Ман онҳоро партов мешуморам, то Масеҳро ба даст орам” (Филиппиён 3:4-8). Павлус рӯзе бо Исо вохӯрд ва ҳаёташ то абад тағйир ёфт!
Ҳеҷ чизро муқоиса кардан мумкин нест бо донистани он ки мо бо Худо сулҳ дорем, ки гуноҳҳои мо бахшида шудаанд ва ҷой барои мо абадӣ дар осмон таъмин аст. Мо танҳо вақте метавонем бо Худо сулҳ дошта бошем, ки тавба кунем, гуноҳҳои худро ба Худо иқрор кунем ва сипас Худованд Исоро ба ҳаёти худ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул кунем. Рад кардани пешниҳоди наҷоти Худо танҳо ба марги абадӣ ва лаънат дар дӯзах оварда мерасонад. “Зеро музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост” (Румиён 6:23).
Исо шуморо чунон дӯст медорад, ки Ӯ омода буд ба ҷои шумо бимирад ва ҷазоеро, ки шумо сазовори он ҳастед, қабул кунад; аммо шумо бояд атои пешниҳодшударо қабул кунед, вагарна шумо мукофоти ҳаёти ҷовидониро аз даст медиҳед. Ин аторо имрӯз қабул кунед – он аз тилло хеле гаронбаҳотар аст – ва шумо то абад ғолиб хоҳед буд!
