«Оҳ!» ман дод задам вақте ки ба девор бархӯрдам ва сахт ба фарш афтодам.
Тақрибан соати 2:30-и субҳ буд ва ман бо ташнагии сахт бедор шудам. Дар торикии мутлақ, ман ба қуттии картонии худ, ки ҳамчун мизи охири пиёлаи обам буд, даст дароз кардам. Он холӣ буд. Ҳоло ман бояд аз ҷой хеста, ба раковина мерафтам. Ман мехостам эҳтиёткор бошам, зеро ангушти пои ман хеле ҳассос аст. Он як сол боз ҳар рӯз хуншор мешуд. Ҳар гуна зарба ё фишор ба он дар тамоми баданам дард меовард.
Азбаски ҳуҷра сард ва торик буд, ман аз ҷаҳида хестан ва об гирифтан он қадар ҳаяҷон надоштам, аммо ташна будам. Ман ду вариант доштам: чароғи китобамро кушоям ва онро барои равшан кардани роҳ истифода барам, ё дар торикӣ ба раковина равам. Ин чӣ қадар душвор буда метавонад? Ҳуҷра калон нест. Ман медонам, ки ҳуҷра чӣ гуна аст; ман гум намешавам. Илова бар ин, ман намехостам Библияи худро пайдо кунам ва сипас чароғи худро кушоям. Ман танбал будам.
Нақшаи ман оддӣ буд. Ман аз зери кӯрпаам мебаромадам, се қадам ба раковина мерафтам ва об менӯшидам. Он чизе, ки ман нақша накарда будам, ин буд, ки муши аблаҳе давида мегашт. Гарчанде ки ман дар торикӣ дида наметавонистам, ман тахмин мезанам, ки муш метавонист. Ман намедонам, ки муш чӣ фикр мекард, аммо ҳамин ки пои ман ба фарш расид, муш ба ангушти дардноки ман давид! Ман аз дард дод задам, мувозинатро гум кардам, ба девор бархӯрдам ва ба фарш афтодам. Хушбахтона, ҳамҳуҷраи ман сахт хоб буд.
Пас аз чанд дақиқаи сарро доштан, ангушти поямро молидан ва худро таҳқиршуда ҳис кардан, ман аз ҷой хестам. Дар болои кати худ ба худ хотиррасон кардам, ки агар ман чароғи китобамро кушоям ва онро барои равшан кардани роҳам истифода мебурдам, ҳамаи инро пешгирӣ кардан мумкин буд. Муш ҳам эҳтимол метарсид.
Рӯзона, офтоб роҳи моро равшан мекунад. Шабона, чароғҳо ва дигар чизҳо барои равшан кардани роҳ кӯмак мекунанд. Ин ба ман хотиррасон мекунад, ки чӣ қадар аз мо кӯшиш мекунем, ки ҳаёти худро дар торикӣ гузаронем, фикр мекунем, ки мо метавонем ҳамчун масеҳиён бидуни назардошти роҳнамоии тавассути Рӯҳ гирифташуда зиндагӣ кунем (Юҳанно 16:13-14). Мо худро бовар мекунонем, ки роҳро медонем, ки дар бораи ин масъала дуо кардан лозим нест, зеро ин масъала як чизи ҳаррӯза аст. «Ман метавонам инро ҳал кунам,» мо ба худ мегӯем. «Чаро Нури коинот – Худованд Исои Масеҳро – бо ин чизи хурд дар ҳаёти ман ташвиш диҳам.»
Мушкилоти ин тарзи фикрронӣ дар он аст, ки новобаста аз он ки масъала чӣ қадар маъмул ё ҳолат чӣ қадар хурд ба назар мерасад, дар торикӣ эҳтимоли лағжиш вуҷуд дорад. Иблис дар ҳама ҷо мисли шер ғуррон мекунад, мебинад, ки кӣ метавонад зарар расонад ё боиси лағжиш ва афтодан гардад (ниг. 1 Петрус 5:8). Мо бояд аз танбалии рӯҳонӣ даст кашем ва ба Он ки дар мо зиндагӣ мекунад, иҷозат диҳем, ки роҳҳои моро равшан кунад. Бо иҷозат додан ба Нур, ки дар ҳама корҳои мо дурахшад, мо аз афтодан ба фарши депрессия ва нокомӣ пешгирӣ хоҳем кард. Нур хуб аст!
Хидматгори Худо дар торикии зиндагӣ бе нур нахоҳад буд, агар ӯ ваҳйи Худо ва роҳҳои Ӯро дар Каломи Ӯ омӯзад. Библия ифодаи содиқонаи хислати Худост. Забурнавис дар бораи шаҳодатҳо, фармонҳо, қонунҳо, амрҳо, ҳукмҳо, калом ва дастурҳо сухан ронд. Ин истилоҳот нишон медиҳанд, ки Худо вақт ҷудо кардааст, то фикрҳои Худро ва Худро ба мо ошкор кунад.
Каломи Туро дар дили худ пинҳон кардам, то ки ба Ту гуноҳ накунам. (Забур 119:11 NKJV)
Мо бояд дар бораи Каломи Худо мулоҳиза ронем ва аз он лаззат барем, он чиро, ки Ӯ дар он ҷо ба мо мегӯяд, фаромӯш накунем. Бигзор Ӯ чашмони моро кушояд, то ки мо аз Каломи Ӯ «чизҳои аҷоиб»-ро бубинем (ояти 18).
Худои мо нур аст: ва гарчанде ки мо аз биёбони бероҳа мегузарем, Қадамҳои Наҷотдиҳандаи мо ҳамеша роҳро барои ҳар як кӯдак нишон медиҳанд. —Мэри Боули (1813-1856)
Худо бо файз роҳи иродаи Худро барои ҳамаи муқаддасони худ маълум кардааст. Ҷон Нелсон Дарби навиштааст: «Нури илоҳӣ рафтори шуморо иҳота кардааст.» Душвориҳо вуҷуд доранд, зеро Навиштаҳо инҳоро ҳамчун «замонҳои хатарнок» эътироф мекунанд (2 Тимотиюс 3:1 KJV), аммо муқаддасон дар нур ҳастанд, ҳарчанд онро суст дарк кунанд. Ҳақиқат дода шудааст, то онҳоро барои мубориза бо замонҳои душвор тавоно созад. «Нури ҳақиқӣ ҳоло медурахшад» (1 Юҳанно 2:8). Душвориҳо рӯзро торик намекунанд; онҳо бояд онҳоеро, ки «дар нур» ҳастанд (1 Юҳанно 1:7), барои бартараф кардани онҳо бо имон ташвиқ кунанд. —Ҳ. Ҷ. Вайн (аз StemPublishing.com мутобиқ карда шудааст)
