«На»
«Ман намефаҳмам, ки чаро марде, ки кӯшиш кардааст, ки ҳаёти хуб ва ахлоқӣ дошта бошад, набояд нисбат ба як бадкор имконияти беҳтаре барои рафтан ба осмон дошта бошад,» гуфт як хонум дар сӯҳбат бо дигарон дар бораи масъалаи наҷот.
«Танҳо бо ин сабаб,» ҷавоб дод касе. «Фарз кунед, ки ман ва шумо мехостем ба ҷои ҷолибе равем, ки нархи дохилшавӣ 30 доллар буд. Шумо 20 доллар доред ва ман ҳеҷ чиз надорам. Кӣ имконияти беҳтаре барои дохил шудан дорад?»
«На ҳеҷ кадоме,» ҷавоб дод ӯ.
«Шумо дуруст мегӯед. Библия ба мо мегӯяд, ки марди ахлоқӣ имконияти беҳтаре барои рафтан ба осмон надорад, назар ба гуноҳкори ошкоро. Аммо фарз кунед, ки як дӯсти меҳрубон ва сарватманд, ки вазъияти моро дид, ба ҳар яки мо чиптаи дохилшавӣ бо харҷи худаш дод. Он гоҳ чӣ мешавад?»
«Хуб, он гоҳ мо ҳарду метавонистем якҷоя дохил шавем.»
«Исои Масеҳ, Наҷотдиҳанда, тақрибан 2000 сол пеш омада, мурд, то барои мо наҷоти абадӣ ба даст орад. Ҳоло Ӯ ба ман ва шумо чиптаи ройгон ба осмон пешниҳод мекунад. Танҳо боварӣ ҳосил кунед, ки 20 доллари шумо шуморо он қадар мағрур намекунад, ки чиптаи ройгонро рад кунед ва аз дохилшавӣ маҳрум шавед!»
Барои ҳама вақти ҳисоббарорӣ фаро мерасад. Оё шумо чиптаи дохилшавӣ ба осмон доред?
«Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (Румиён 3:23 NKJV).
«Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (1 Тимотиюс 1:15).
«Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:36). Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
