Оятҳои аввали боби 8-уми Нома ба Румиён ҷамъбасти ҳақиқатҳое мебошанд, ки дар се боби қаблии ин нома ошкор шудаанд ва натиҷаи ин ҳақиқатҳо дар ин суханони пурҷалол баён шудааст—
«Пас, акнун барои онҳое ки дар Исои Масеҳ ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест» (Румиён 8:1).
Барои ин изҳорот ду сабаб оварда шудааст: якум, бар асоси таълимоти боби 6; дуюм, бар асоси таълимоти боби 7. Худо барои амнияти халқи Худ «пас»-и Худро дорад ва ин имтиёзи онҳост, ки аз он огоҳ бошанд ва бубинанд, ки «пас»-и онҳо «пас»-и Худост.
Сабаби 1.
«Зеро ки қонуни Рӯҳи ҳаёт, ки дар Исои Масеҳ аст, маро аз қонуни гуноҳ ва марг озод кард».
Қонуни гуноҳ ва марг чист? Мо дар бораи қонунҳои табиат сухан меронем, ки масалан, офтоб медурахшад ва тобистон мегузарад ва ба шарофати ин қонунҳо олами табиӣ дар ҷараёни худ идома дорад. Ва, чунон ки дар табиат қонуни ҳукмрон вуҷуд дорад, ҳамин тавр, аз ҷиҳати рӯҳонӣ, яке бар инсон ҳукмрон аст ва он «қонуни гуноҳ ва марг» аст. Худо инсонро ба ин тобеъ накардааст; Ӯ ӯро аз гуноҳ бегуноҳ ва аз зарурати марг озод кардааст; аммо аз замони афтидан, қонуни гуноҳ ва марг бар инсон ҳукмрон аст.
Инсон дар тағйир додани қонуне, ки дар зери он қарор дорад, нотавон аст. Ҳамон тавре ки моҳӣ, ки ҳангоми наздик шудани хатар аз болои мавҷҳо парвоз мекунад, инсон метавонад барои озод шудан аз гуноҳ кӯшиш кунад, аммо кӯшишҳои худи ӯ танҳо нотавонии ӯро дар наҷот додани худ нишон медиҳанд. Парвозҳои кӯтоҳи моҳӣ онҳоро ба парранда табдил намедиҳад ё онҳоро аз қонуни мавҷудияти худ озод намекунад ва онҳо ба зудӣ дубора ба унсури аслии худ меафтанд; ва инсон наметавонад худро аз худ боло бардорад. Ва ӯ, бо кӯшишҳо барои боло рафтан аз худ, аз қонуне, ки дар зери он таваллуд шудааст, фирор намекунад.
Маҳкумият ба ин принсипи ҳукмронии гуноҳ ва марг вобаста аст. Инсон ба сӯи нобудӣ майл мекунад, чунон ки себ ба замин меафтад. Инсон ба ҷалол боло намеравад, чунон ки оташ ба боло мебарояд. Дар мавҷудияти инсон нест, ки роҳи худро ба Худо ва ба осмон равона кунад; афсӯс, ки табиати ӯст, ки то ҳадди имкон аз Худо дур шавад ва роҳи васеъро тай кунад.
Миқёси ин қонуни даҳшатноки гуноҳ ва марг ба андозаи доираест, ки дар он қонуни рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ ёфт намешавад. Ҳар ҷо берун аз Масеҳ, инсон зери қудрати он аст ва дар ҳар ҷое ки ӯ бошад, дар бутпарастӣ, масеҳият, доираҳои ахлоқӣ ва динӣ, ё дар онҳое ки паст ва муқаддас нестанд, фарқ надорад.
Биёед худро дар фасли зимистон дар минтақаҳои арктикӣ тасаввур кунем. Офтоб намоён нест ва шаб барои моҳҳои зиёд идома дорад. Ягона роҳи раҳоӣ аз шаби дароз ва дароз ин тарк кардани минтақаҳои арктикӣ ва сафар ба ҷануб аст, ки дар он ҷо қонуни тулӯъ ва ғуруби ҳаррӯза ҳукмрон аст. Даргиронидани шамъ дар шаби арктикӣ хислати торикии дарозро тағйир намедиҳад ва ҷустуҷӯи нури инсон, дар баландтарин сатҳ, ба ғайр аз равшан кардани шаби ӯ чизе нест; ҳеҷ кӯшиши ӯ нури офтобро ба вуҷуд намеорад ё ӯро аз торикии табиат ба нури аҷиби Худо намебарорад.
Аммо мо аз қонуни гуноҳ ва марг озод карда шудаем. Худо бо Рӯҳи Худ ба мо ҳаёти нав бахшидааст. Рӯҳи ҳаёт, ки дар Исои Масеҳ аст, моро дар ҳолати нотавон ва маҳкумшудаи мо вохӯрд ва дар Масеҳ буда, ки эҳё шудааст, мо аз ҳолати қаблии худ боло бардошта шудаем. Масеҳӣ дар унсури дигар аз он чизе ки барои ӯ табиӣ буд, зиндагӣ мекунад ва ҳаёти ӯ танҳо дар Исои Масеҳ вуҷуд дорад.Мо метавонем дар тасвири қонуни ҳаёт, ки дар Масеҳ мӯъминро аз маҳкумият озод мекунад, он махлуқи хоси эҳёро — шапалакро истифода барем. Ва кӣ, таърихи аҷиби онро надониста, бовар карда метавонад, ки кирми суст ва хазанда ба шапалаки тез ва боҳашамат болдор табдил меёбад? Он дар байни баргҳо хазида ва ғизо мехӯрд, то вақти озодӣ аз ҳолати аввалини худ фаро расид. Сипас он ба ҳолати аввалини худ мурд ва ба ин васила ба ҳолати хризалисӣ дохил шуд. Марг мавҷудияти қаблӣ ва таърихи аввалини онро хотима дод ва аз марг он махлуқи зебоӣ эҳё шуд, то ҳаёти нав зиндагӣ кунад, аз ғизои дигар ғизо гирад ва дар нури офтоб парвоз кунад.
Аммо тағйироти ахлоқӣ, тағйирот дар тарзи зиндагӣ, майли фикр, нерӯи ақл, бале, тамоми мавҷудияти он касе, ки Худо ӯро ба ҳақиқат табдил додааст, хеле аҷибтар аст. Далел бешубҳа аст ва ҳатто эҳтироми онҳоеро, ки дар Исои Масеҳ нестанд, талаб мекунад. Чунин ҳолат ҳоло дар пеши назари мост. Марде, ки тамоми умри худ, тақрибан чил сол, дар паи ҳар гуна бадӣ, ки метавонист ӯро ба худ ҷалб кунад, сарф карда буд, ногаҳон таҳти мавъизаи Масеҳ ба Худо рӯ овард. Шаҳрвандони ӯ ба воқеияти бешубҳаи ҳаёти нави ӯ иқрор мешаванд, ҳамроҳони кӯҳнаи ӯ дар назди он сар хам мекунанд ва хонаи ӯ ба он шаҳодат медиҳад. Мӯъҷизаи табиати ҳаёти нав, аз кирм то шапалак, бо ин мӯъҷизаи файзи Худо, ки як саркардаи бадиро ба намунаи парҳезгорӣ ва нармӣ табдил додааст, муқоиса карда намешавад.
Масеҳӣ бо Масеҳ ба ҳолати қаблии худ мурдааст ва аз марги Масеҳ, бо қудрати эҳёи Ӯ, ӯ ҳаёти нав дорад ва ба ин васила аз қонуни кӯҳнаи ҳукмронии гуноҳ ва марг озод шудааст. Рӯҳи ҳаёт, ки танҳо дар Масеҳ вуҷуд дорад, наҷоти мӯъминро ба амал овардааст. Ӯ ба ҳолати кӯҳнаи доварӣ тааллуқ надорад ва дар Масеҳ буда, «пас, акнун ҳеҷ маҳкумияте нест».
Сабаби 2.
«Зеро он чиро, ки шариат карда наметавонист, азбаски он ба воситаи ҷисм заиф буд, Худо, Писари Худро дар сурати ҷисми гунаҳкор фиристода, барои гуноҳ, гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард».
Қонуне, ки аз ҷониби Мусо ба инсон дода шуда буд, аз сабаби нотавонии мавҷудияти ахлоқии инсон барои итоат ба фармонҳои он, барои ба вуҷуд овардани адолат дар инсон бесамар гардид. Он ба воситаи ҷисм заиф буд. Беҳтарин қонунҳо одамонро хуб намекунанд. «Ҷисм», мисли як донишҷӯи саркаш ва бениҳоят кунд, ба фармонҳои «Муаллим» ҳеҷ натиҷае надод. Ва ин то замони Масеҳ ё то Масеҳ идома ёфт. (Ғалотиён 3:24.) Он гоҳ Худо, ки қонунро дод, Писари Худро ба ҷаҳон дар сурати ҷисми гунаҳкор фиристод, на барои такмил додани кори қонун, на барои илова кардан ба таълимоти он ё идома додани кӯшишҳои он барои ба вуҷуд овардани некӣ аз инсон, балки барои мурдан ба ҷои донишҷӯи саркаш ва таълимнашаванда: инсон. Худо Писари Худро ба ҷаҳон барои масъалаи гуноҳ фиристод. Қонун ба гуноҳ алоқаманд буд. Он гуноҳро манъ мекард. Масеҳ омад ва масъаларо бардошт ва ҳал кард. Ин бо тарк кардани Ӯ, ки Писари Худи Ӯ дар салиб буд, Худо гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард ва инро Худо барои наҷот додани мо кард, то ки дар Исои Масеҳ буда, ва дар Ӯ ҳаёти нав ва қувваи нав дошта, талаботи одилонаи қонун дар мо, ки на аз рӯи ҷисм, балки аз рӯи Рӯҳ роҳ меравем, иҷро шавад.
