Вақте ки одамон ҳикояи Нӯҳ ва тӯфонро мегиранд, таҳлил мекунанд, аз он хулоса мебароранд ва сипас он хулосаҳоро бо далелҳои дар табиат ошкоршуда муқоиса мекунанд, ихтилоф ба вуҷуд омада метавонад. Чунин ихтилоф созанда нест! Ҳодисаҳои Аҳди Қадим, аз ҷумла онҳое, ки дар бораи Нӯҳ ва тӯфон ҳастанд, «ҳамчун намуна рӯй доданд ва барои огоҳӣ ба мо навишта шудаанд» (1 Қӯринтиён 10:11 NIV). Худи Худованди мо онҳоро ҳамин тавр истифода бурд (Матто 24:37-39) ва онҳо дар ин мақола ҳамин тавр истифода хоҳанд шуд.
Замони Нӯҳ ба замони мо монанд буд
Ҳолати рӯҳонии мардуми замони Нӯҳ ба он чизе ки мо имрӯз дар атрофи худ мебинем, хеле монанд буд. Он вақт, мисли ҳозира, «Худованд дид, ки бадкирдории инсон дар рӯи замин чӣ қадар бузург шудааст, ва ҳар як майли фикрҳои дили ӯ ҳамеша танҳо бадӣ буд» (Ҳастӣ 6:5). Майли мо ин аст, ки аз рӯҳи замон таъсир гирем. Аммо агар мо намунаи Нӯҳро пайравӣ кунем, метавонем аз он рӯҳ канорагирӣ кунем ва мисли ӯ ҳаёти шоистаи ситоишро ба сар барем. «Нӯҳ марди одиле буд, дар миёни мардуми замони худ беайб буд, ва ӯ бо Худо роҳ мерафт» (Ҳастӣ 6:9). Ӯ «дар назари Худованд файз ёфт» (Ҳастӣ 6:8). Аммо пеш аз он ки Нӯҳ файз (ё марҳамат) ёбад ва бо Худованд роҳ равад, ӯ бояд марди имондор мешуд: «Бе имон писандидани Худо ғайриимкон аст ... Бо имон Нӯҳ, вақте ки дар бораи чизҳои ҳанӯз надида огоҳ карда шуд, бо тарси муқаддас киштӣ сохт» (Ибриён 11:6-7).
Мо низ файз ёфтаем
Мо низ метавонем одамони имондор бошем; мо, ки имон дорем, низ дар назари Худо, ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ, файз ёфтаем. Ба воситаи Ӯ, «мо ба ин файз, ки дар он ҳоло истодаем, дастрасӣ пайдо кардем» (Румиён 5:1-2). Ба воситаи файз, ба мо Рӯҳулқудс дода шудааст ва ба воситаи Рӯҳ мо метавонем дар миёни бадкирдории рӯзҳои худ «одил» ва «беайб» бошем. Агар мо дар Рӯҳ роҳ равем, мо «хоҳишҳои табиати гунаҳкорро қонеъ нахоҳем кард» (Ғалотиён 5:16) ва мо «адолатеро, ки аз имон меояд» ба вуҷуд хоҳем овард (Ибриён 11:7). Мисли Нӯҳ, мо метавонем бо Худо роҳ равем.
Он чиро, ки Худо фармудааст, иҷро кунед
Худо ба Нӯҳ гуфт, ки Ӯ тӯфонро барои доварӣ кардани замин, ки «фосид ... ва пур аз зӯроварӣ» буд, ба вуҷуд меорад. Худо инчунин ба ӯ гуфт, ки киштӣ созад, то худро, оилаашро ва ҳаёти ҳайвонотро наҷот диҳад (Ҳастӣ 6:11-21). Худо мушаххасоти муфассал дод, то киштӣ аз борон ва ҷараёне, ки онро ба кӯҳҳо мебурд, наҷот ёбад. «Нӯҳ ҳама чизеро, ки Худованд ба ӯ фармуда буд, иҷро кард» (Ҳастӣ 7:5). Намунаи ӯ дар замони тӯфон барои мост, ки пайваста пайравӣ кунем.
Воизони адолат бошед
Ғайр аз киштисоз будан, Нӯҳ «воизи адолат» буд (2 Петрус 2:5). Донистани он ки чӣ рӯй хоҳад дод, ӯ бешубҳа тавба, рӯ овардан ба Худо ва наҷотро дар киштӣ мавъиза мекард. Бо пайравӣ аз намунаи ӯ, мо низ тавба, рӯ овардан ба Худо ва эътимод ба кори Худованд Исоро барои наҷот аз хашми оянда мавъиза хоҳем кард. Дар асл, Масеҳ киштии мост! Аммо, мо набояд интизориҳои баланд барои вокуниш ба мавъизаи худ дошта бошем, зеро дар посух ба мавъизаи Нӯҳ «танҳо чанд нафар, ҳамагӣ ҳашт нафар», аз харобии тӯфон наҷот ёфтанд (1 Петрус 3:20).
Замонҳои даҳшатнок дар пешанд
Дар Матто 24:2-31, Худованд Исо пешгӯӣ мекунад, ки замонҳои даҳшатнок дар пешанд ва ҳушдор медиҳад, ки «чунон ки дар рӯзҳои Нӯҳ буд, ҳамон тавр дар омадани Писари Одам хоҳад буд» (ояти 37). Ӯ илова кард, ки «пеш аз тӯфон, одамон мехӯрданд ва менӯшиданд, издивоҷ мекарданд ва ба издивоҷ медоданд, то рӯзе ки Нӯҳ ба киштӣ даромад» (ояти 38). Онҳо бешубҳа ба огоҳии Нӯҳ тамасхур мекарданд, ва мо метавонем имрӯз низ ҳамин чизро интизор шавем.
Тамасхуркунандагон хоҳанд буд
Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки мо метавонем интизор шавем, ки имрӯз одамон ба огоҳии мо дар бораи он чизе ки дар пеш аст, тамасхур кунанд ва гӯянд: «Ин «омадани» Ӯ, ки ваъда дода буд, куҷост? ... Ҳама чиз мисли аввал идома дорад» (2 Петрус 3:4). Навиштаҳо сипас шарҳ медиҳанд, ки чаро Ӯ ҳанӯз наомадааст: «Худованд ... бо шумо сабр мекунад, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9). Ин сабр дар замони Нӯҳ низ мавҷуд буд: «Худо дар рӯзҳои Нӯҳ саброна интизор шуд, дар ҳоле ки киштӣ сохта мешуд» (1 Петрус 3:20). Вақте ки Худованд дарро баст (Ҳастӣ 7:16), барои онҳое, ки берун буданд, ҳангоми омадани тӯфон ва нобуд кардани онҳо, роҳи гурез набуд. Ба ҳамин монанд, Калисо ҳоло сохта шуда истодааст ва рӯзе меояд, ки дар баста хоҳад шуд (Матто 25:1-13).
Биёед наҷоти худро ҷашн гирем
Вақте ки обҳои тӯфон паст шуданд ва замин хушк шуд, Худо Нӯҳ ва оилаашро аз киштӣ берун овард. Аввалин коре, ки Нӯҳ он вақт кард, чӣ буд? Ӯ қурбонгоҳ сохт ва онро барои ибодати Худо истифода бурд! Ӯ ин корро бо пешниҳоди қурбониҳо анҷом дод, ва Худованд «бӯи хушро бӯид» (Ҳастӣ 8:20-21). Ҳамин тавр, Нӯҳ ва оилааш дар хотир доштанд, ки кӣ кори наҷотро барои онҳо анҷом додааст. Ба ҳамин монанд, аз мо, ки ба воситаи кори Масеҳ наҷот ёфтаем, хоҳиш карда мешавад, ки нон ва шаробро бихӯрем, то Ӯро дар хотир дорем ва ибодат кунем. Мо дар ҳоле ки ба ваъдаи Ӯ дар бораи бозгашт ва наҷот додани мо аз хашми оянда интизорем, иштирок мекунем. Мо шодӣ мекунем, ки «Худо моро барои азоб кашидан аз хашм таъин накардааст, балки барои гирифтани наҷот ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ» (1 Таслӯникиён 5:9).
Рафтори шоистаи ситоиш метавонад пеш аз гуноҳ бошад
Нӯҳ ҳамчун марди имондор ситоиш карда мешавад; ӯ дар «кист-кист»-и имон дар Ибриён 11:7 номбар шудааст. Аммо ӯ дар ин ҷо дар Ҳастӣ 9 низ нокомил тасвир шудааст. Пас аз намоиши азими имони худ дар боварӣ ба он ки тӯфон меояд ва дар сохтани киштӣ мувофиқи дастуроти Худо, Нӯҳ ба гуноҳ афтод. Ӯ токзор шинонд, аз ангур шароб сохт, онро нӯшид ва «маст шуд». Ва оқибатҳои бад дошт – писари хурдиаш як мамнӯъро вайрон кард ва Нӯҳ ӯро бо лаънат кардани писараш Канъон лаънат кард (Ҳастӣ 9:20-27). Навиштаҳо шарҳ намедиҳанд, ки чаро ӯ аз ҳад зиёд шароб нӯшид; аммо, мо метавонем тахмин кунем, ки ӯ афсурда шуд. Навиштаҳо мегӯянд: «Шаробро ба онҳое диҳед, ки дар изтироб ҳастанд; бигзор онҳо бинӯшанд ва ... дигар бадбахтии худро дар хотир надоранд» (Масалҳо 31:6-7). Ҳамин тавр, гуноҳи ӯ дар нӯшидани шароб набуд, балки дар маст шудан буд.
Фикрҳои мусбат кунед
Чаро Нӯҳ шояд афсурда шуда бошад? Ӯ бешубҳа марди сарватманд буд. Ӯ тавониста буд, ки ҳамаи чӯби сарвро, ки барои сохтани киштӣ лозим буд, харад ва ҳамаи ғизоеро, ки барои одамон ва ҳамаи ҳайвонот дар киштӣ нигоҳ дошта мешуд, харад. Ӯ ҳама чизро дар тӯфон аз даст дод. Инчунин, ӯ дар як кишвари хеле мутамаддин зиндагӣ мекард, ки дар он одамон шаҳрҳо сохта буданд, ки дар он кишоварзӣ ва чорводорӣ самаранок буд, ки дар он технология пеш мерафт ва дар он санъат ривоҷ меёфт (Ҳастӣ 4:17-22). Ҳамаи ин нобуд шуд. Вақте ки ӯ ба ҳамаи талафоти атрофи худ мулоҳиза мекард, ӯ ба осонӣ метавонист рӯҳафтода шавад! Мо метавонем аз рӯҳафтодагӣ канорагирӣ кунем, агар фикрҳои манфии худро бартараф кунем ва ба Навиштаҳо гӯш диҳем, ки мегӯяд: «Агар чизе аъло ё шоистаи ситоиш бошад – дар бораи чунин чизҳо фикр кунед» (Филиппиён 4:8).
Таъмин барои нокомӣ
Нокомии Нӯҳ барои мо ҳушдорест, ки аз худбоварӣ канорагирӣ кунем. Мо метавонем рӯҳонияти баландтаринро нишон диҳем ва Худоро бубинем, ки ба воситаи мо корҳои аҷибе мекунад, аммо ҳангоми дидани он ки корҳо бад мешаванд, ба ҳар ҳол рӯҳафтода шавем ва ба гуноҳ афтем. Мо бехатар нестем! Агар мо ба имконияти гуноҳ кардан ҳушёр бошем, эҳтимоли зиёд дорад, ки онро ҳангоми рух доданаш эътироф кунем ва фавран доварӣ кунем. Таскинбахш аст, ки медонем, ки барои пок шудан аз он таъмин вуҷуд дорад (1 Юҳанно 1:9) ва медонем, ки «Яке ҳаст, ки дар дифоъи мо бо Падар сухан мегӯяд» (1 Юҳанно 2:1).
Ба огоҳӣ гӯш диҳед
Бо сохтани киштӣ ва мавъизаи адолат, Нӯҳ мардумро аз он чизе ки дар пеш буд, огоҳ мекард. Бо вуҷуди ин, чунон ки Худованди мо гуфт: «Дар рӯзҳои Нӯҳ ... тӯфон омад ва ҳамаро нобуд кард» (Луқо 17:26-27). Ба ҳамин тариқ, Худо ба мо тавассути Петрус мегӯяд, ки «осмонҳо ва замини ҳозира барои оташ нигоҳ дошта шудаанд, ки барои рӯзи доварӣ нигоҳ дошта мешаванд» (2 Петрус 3:7). Пас аз гуфтани ин, Петрус фавран аз мо як саволи хеле ҷустуҷӯӣ мепурсад: «Азбаски ҳама чиз ба ин тариқ нобуд хоҳад шуд, шумо бояд чӣ гуна одамон бошед?» (2 Петрус 3:11). Агар мо ба пешгӯии Петрус дар ҳақиқат бовар кунем, оё мо аз он чизе ки воқеан ҳастем, хеле фарқ намекардем? Оё мо бештар ба Нӯҳ монанд намешудем?
