Дар аввал, Юнус аз иҷрои он чизе ки иродаи Худо медонист, саркашӣ кард. Оё ин дар бораи ҳамаи мо дуруст набуд? Аммо Худо Юнусро ба худ овард ва ӯро наҷот дод! Юнус аз қаъри баҳр фурӯтан ва ҷазодида баромад, аммо базӯр шикаста нашуда буд, зеро боби хотимавии китоби ӯ нишон медиҳад, ки ӯ ҳанӯз бисёр чизҳоро омӯхтан дошт. Аммо ӯ қудрати Худоро барои паст кардани онҳое, ки бар зидди иродаи Ӯ бармехезанд, таҷриба карда буд ва ӯ инчунин мутмаин буд, ки ҳар чӣ шавад, Худо ҳеҷ гоҳ аз они Худро партофта наметавонад.
Мо набояд тахмин кунем, ки моҳии бузург дар давраи зиндонии Юнус беҳаракат монд; чашми Офаридгор бар он буд, ва он роҳнамоӣ шуд, ки пайғамбарро маҳз дар он ҷое ки Худованд мехост, партояд. Итоати офаридаҳои фурӯтарин, чунон ки дар Навиштаҳо сабт шудааст, хеле омӯзанда аст. Худованд Исо, вақте ки дар рӯи замин буд, моҳиеро мехост, ки як сиқл дошт, ва он моҳии мушаххас — ва на дигар — ба қалмоқи Петрус афтод (Мат. 17:27). Кулулае, ки ҳеҷ кас бар он нанишаста буд, як навкор барои кор, итоаткорона Худовандро аз кӯчаҳои Ерусалим бурд (Мат. 21:21:7). Ба ҳамин монанд, ин ҳаюлои баҳрӣ дар ҷои таъиншуда буд, вақте ки Юнус аз киштӣ партофта шуд; он дар муддати муайяншудаи илоҳӣ аз ӯ нигоҳубин кард, ва сипас ӯро дар вақти Худо, ва дар ҷое ки Худо ӯро талаб мекард, озод кард. Вой бар ҳоли инсон, ки аз ҳама офаридаҳои заминӣ боистеъдодтарин аст, бояд сарвари исёнгари ин сайёра бошад!
Мо вақте ки дар он ҷое ки Худо моро мехоҳад, бештар ба Худо муфид ҳастем. Худо мехост, ки Юнус дар Нинве бошад. Ӯ шуморо дар куҷо мехоҳад? Ҳатто вақте ки мо дар ҷои дуруст дар вақти дуруст ҳастем, ба мо роҳнамоии Рӯҳ доимо лозим аст, ки чӣ гӯем ё чӣ кор кунем. Мо метавонем ин ҳақиқатро донем, аммо муҳим аст, ки онро амалӣ кунем!
