«Бархез ва ба Байт-Ил баро, ва дар он ҷо сокин шав». Ин рӯзи беқонунӣ ҳам дар фикр ва ҳам дар амал аст. Мардум ба хаёлот ва мулоҳизаҳои беақлонаи худ (ки ин маънои калимаи «ихтироъот» дар Воиз 7:29 аст) озодона роҳ медиҳанд; ва ба ин диққати мо бояд равона карда шавад; на бо роҳи ҷавоб додан ба онҳо бо мулоҳизаҳои муқобил, балки бо кӯшиши расидан ба меҳру муҳаббати дил ва виҷдон, дар бораи он ки ба Худо ва Масеҳ чӣ қарздор аст. Ҳар қадаре ки мо ҳисси файзро дар ҷонҳои худ дошта бошем (тамоми кори наҷоти Худо нисбат ба мо), ҳамон қадар мо кӯшиш хоҳем кард, ки дар ҳисси амиқи ниёзи худ ба ҳифз шудан дар рӯзи бад ба Ӯ наздик шавем.
Принсипи интихоб
Вақт барои амалан омӯхтани роҳи Масеҳ кӯтоҳ аст. Аммо дар рӯзи «таҳаммулпазирӣ» ва бепарвоии зоҳирӣ, ин беш аз пеш масъалаи интихоб аст ва Худо баракати худро бо он медиҳад.
«Марям он қисми некро интихоб кардааст, ки аз вай гирифта нахоҳад шуд». Рут низ интихоб кард; бӯсаи видоъ ӯро қаноатманд карда натавонист. Вай дар ғами худ ба Ноомӣ часпид ва мукофоти пурра ба вай дода шуд. Калеб роҳи ором ва пур аз азоби садоқатро ба Худо пеш гирифт, бо имон роҳ мерафт ва вақте ки вақти муносиб фаро расид, ӯ имтиёзи худро барои интихоби Ҳеброн, ки дар он ҷо саҳрои Макпела буд, истифода бурд. Имон бо муҳаббат кор мекунад ва аз мулоҳизаҳо худдорӣ мекунад. Ҳавворӣ дуо мекунад,
то ки муҳаббати шумо дар дониш ва дар тамоми фаҳмиш беш аз пеш афзун гардад, то ки шумо чизҳои аълоро доварӣ ва тасдиқ кунед (Филиппиён 1:9-10).
Интихобҳои дунявӣ ва рӯҳонӣ
Дар масъалаҳои оддии ин ҳаёт, дар бораи шароити мо ва ғайра, роҳи имон ин нест, ки интихоб кунад, балки худро оромона ба тартиботи Худо барои мо супорад. Лут, бо худбоварӣ, барои худ интихоб кард, ба сӯи Садӯм рафт ва сипас ба он дохил шуд. Аввалин огоҳии Худо ба ӯ таъсире накард; ӯ дар он вақт бо дахолати амакаш наҷот ёфт, аммо ӯ фикри тарк кардани Садӯмро надошт. Вақте ки шаҳри шарир ниҳоят хароб шуд, ӯ ҳама чизро аз даст дод ва дашти зебое, ки ӯ орзу мекард, ба кӯраи оташи сӯзон табдил ёфт. Иброҳим, тавассути таҷрибаи таҳқиромези худ дар Миср, дарси аввали биёбонро омӯхт – ба худ бовар накардан. Ҳамин тавр, ӯ бошуурона барои интихоб нотавон буд, ӯ хурсанд буд, ки Худо барои ӯ интихоб кунад ва ӯ баракат ёфт.
Дар чизҳои рӯҳонӣ, баръакс дуруст аст; Худо аз мо интизор аст, ки мо дар роҳе, ки Ӯ ба мо бо файз мекушояд, чизҳои аълоро интихоб кунем (Эфсӯсиён 5:15-17). Мо набояд чизе дурахшон ё ғайриоддӣ ҷӯем, набояд кӯшиши назаррасе кунем, ки таваҷҷӯҳро ҷалб кунад ё дигаронро дар бораи мо сухан гӯяд. Мо бояд танҳо бо дили гарм ва шодӣ дар роҳи Худованд роҳ равем, дилҳои худро ба чизҳои боло, ки Ӯ нишастааст, гузорем ва он чиро, ки Ӯ ба мо пешниҳод мекунад, қабул кунем. Рут набояд аз роҳи худ берун мешуд, то ки кишвари худро тарк кунад ва сарнавишти худро бо Ноомӣ пайваст кунад. Пайванд оромона ва табиӣ ба вуҷуд омада буд ва ӯ ба он часпид, қарор дод, ки он чиро, ки Худо ба ӯ пешниҳод карда буд, тарк накунад ё даст накашад; ва аз ин рӯ, ӯ метавонист ба Ноомӣ бо эътимоди ором гӯяд,
«Худои ту Худои ман хоҳад буд». Ҳеҷ чиз аз ин бештар хоксорона буда наметавонист. Ҳеҷ худбоварӣ, ҳеҷ қарори дурахшон ё назр дар бораи оянда набуд, танҳо як ҳадафи ором ва устувор барои часпидан ба он чизе, ки аллакай тавассути файз аз они ӯ буд, дар замоне ки марг ба назар мерасид, ки ҳамаи дурнамои ӯро хароб кардааст.
Намунаҳои интихоби имон
Имони устувори Калеб
Ҳамин тавр бо Калеб. Ӯ ҳамчун яке аз ҷосусон фиристода шуда буд, бо итоат рафта буд, заминро аз ҷануб ба шимол, то Лубнон ва боз баргашта буд ва ба ваъда часпида буд:
«Албатта, замине, ки пойҳои ту бар он қадам задаанд, мероси ту хоҳад буд…» Он гоҳ ӯ ҳуқуқ дошт, ки мероси худро дар тамоми беҳтарин замине, ки ба падарон дода шуда буд, интихоб кунад. Ва пас аз чилу панҷ соли сабр ӯ, бо атрофи он, он шаҳреро интихоб кард, ки дар он писарони Анок зиндагӣ мекарданд ва дар он ҷо ҷосусон бо даҳшат ночизии худро ҳис мекарданд. Ин ягона шаҳрест, ки дар Ададҳо 13 ҳамчун дар замин буда зикр шудааст ва хонаи азимҷуссаҳо буд. Дар давоми ҳафт соли муноқиша, Еҳушаъ ва тамоми Исроил он азимҷуссаҳоро танҳо гузошта буданд; аммо Калеб ҷуръат мекунад, ки гӯяд,
«Агар Худованд бо ман бошад, пас ман метавонам онҳоро берун кунам, чунон ки Худованд гуфт». Ин имони оддӣ буд, ки то охир дар фурӯтанӣ ва бо вуҷуди ин ҷасорат, ки имон медиҳад, нигоҳ дошта шуд – ҳеҷ даъво, ҳеҷ фахр, балки эътимоди ороми касе, ки бо Худо роҳ мерафт. Ва
«саҳроҳои шаҳр ва деҳаҳои он то абад аз они ӯ шуданд» (Еҳушаъ 21:12). «Қуръаи аввал», ки ба писарони Ҳорун, коҳин дода шуд, худи шаҳр буд. Ин интихоби имон аст, ки бо муҳаббат кор мекунад; ва муҳаббат бояд объекти худро дошта бошад, ки ба ҷон маълум ва лаззатбахш бошад. Бе чунин объект, муқаддасӣ барои мо имконнопазир аст.
Итоати оддии Элишоъ
Элишоъ намунаи дигари ҷолиби соддагии интихоби имон аст, ки нишон медиҳад, ки чӣ тавр ҷон, гӯё бо занҷири тиллоӣ, дар роҳи тартибот ва баракати Худо нигоҳ дошта мешавад.
«Ба Худованд қасам, ки зинда аст ва ба ҷони ту қасам, ки зинда аст, ман туро тарк намекунам», ин ҷавоби оддӣ ба озмоиш (ва на озмоиши оддӣ) буд, ки се маротиба ба ӯ дода шуд; ва он бо ифодаи муоширати эътирофшуда ба охир расид, ки пас аз он манзараи ҳаяҷонбахши пайғамбар, ки бе мурдан ба осмон мерафт ва гирифтани қисми дукаратаи Рӯҳ, вақте ки ӯ ҷомаи гаронбаҳоеро, ки ба ӯ афтода буд, ҷамъ овард.
Хулоса: Наздик шудан ва азоби сабру тоқат
«Ба Худо наздик шавед», мегӯяд Яъқуб, «ва Ӯ ба шумо наздик хоҳад шуд». Бигзор ин қисми мо беш аз пеш бошад, ва ҳар қадаре ки ҷаҳон бо суханҳо ва шуҳрати беҳудаи худ дур мешавад, то ки мо шодии худро дар хидмат ба Масеҳ дар номаълумӣ пайдо кунем, бо тасдиқи Ӯ қаноатманд бошем, то даме ки Ӯ биёяд, чашм ва дилро ба он чизе, ки ноаён ва абадӣ аст, гузошта бошем.
Азоби сабру тоқат барои Масеҳ мукофоти худро хоҳад дошт, вақте ки Ӯ меояд. Агар ҷаҳон бар зидди мо бошад, мо медонем, ки он бар зидди Ӯ буд ва аз Ӯ нафрат дошт. Дар роҳи имон, имконияти интихоб барои Ӯ дода хоҳад шуд, вақте ки интизоми зарурии ҷон ба таври дуруст анҷом дода шудааст. Калеб бо интизории чилу панҷ сол чизе аз даст надод. Мусо бояд чил сол пас аз интихоби худ интизор мешуд, пеш аз он ки Худо ӯро барои кӯмак ба бародаронаш фиристод (Ибриён 11:24-26). Бигзор ҳар яки мо бештар донем, ки нигоҳ доштани каломи сабри Масеҳ чӣ маъно дорад.
