Ҷисми масеҳӣ; Яқинии бинои Худо, абадӣ дар осмон ҳамчун умеди воқеӣ ва амалӣ ҳангоми нолиш дар ин хайма
2 Қӯринтиён 5. На танҳо чизҳои ноаён ва пурҷалол буданд. Масеҳиён дар онҳо саҳм доштанд. Мо медонем, — мегӯяд расул аз номи онҳо, — ки агар ин хонаи заминӣ (ки мегузарад) вайрон мешуд — ва ин қариб бо худи ӯ рӯй дода буд — мо бинои Худо, хонае, ки бо даст сохта нашудааст, абадӣ дар осмон дорем. Яқинии гаронбаҳо! Ӯ инро медонист. Масеҳиён инро ҳамчун як қисми имони худ медонанд. Мо медонем — яқиние, ки ин ҷалолро ба вуҷуд овард, ки ӯ медонист, ки аз они ӯст, то бо қудрати Рӯҳулқудс умеди воқеӣ ва амалӣ дар дил бошад — воқеияте, ки бо имон ҳозир аст. Ӯ ин ҷалолро ҳамчун он чизе, ки ба ӯ тааллуқ дошт, ки бо он бояд сармоягузорӣ мешуд, медид. Ва аз ин рӯ, ӯ низ дар хаймаи худ нолиш мекард, на (чунон ки бисёриҳо мекунанд) аз он сабаб, ки хоҳишҳои ҷисми ӯ иҷро шуда наметавонистанд; ва аз он сабаб, ки қаноатмандии дил барои инсон ёфт намешавад, ҳатто вақте ки ин хоҳишҳо иҷро мешаванд; на аз он сабаб, ки ӯ номуайян буд, ки оё ӯ қабул шудааст ва ҷалол аз они ӯст ё не; балки аз он сабаб, ки ҷисм монеа буд, ки ҳаёти илоҳиро пахш мекард, ӯро аз лаззати пурраи он ҷалоле, ки ҳаёти нав медид ва мехост, ва ки Павлус ҳамчун аз они худ медид ва ба ҳайрат меовард, маҳрум мекард. Ин бори гарон буд, ин табиати инсонии заминӣ; барои ӯ ташвиш набуд, ки ӯ наметавонист хоҳишҳои онро қонеъ гардонад; ташвиши ӯ дар он буд, ки худро ҳанӯз дар ин табиати миранда меёфт, зеро ӯ чизи беҳтареро медид.
Хоҳиши расул барои «пӯшида шудан»; Мирандагӣ дар назди қудрати ҳаёт дар Исо нопадид мешавад
Аммо на ин ки ӯ мехост урён шавад, зеро ӯ дар Масеҳи ҷалолдодашуда қудрати ҳаётро медид, ки қодир ба фурӯ бурдани ҳар як осори мирандагӣ буд; зеро далели он ки Масеҳ дар ҷалол баланд буд, натиҷаи ин қудрат буд ва дар айни замон зоҳиршавии қисми осмонӣ, ки ба онҳое, ки аз они Ӯ буданд, тааллуқ дошт. Аз ин рӯ, расул мехост, на урён шавад, балки пӯшида шавад, ва он чизе, ки дар ӯ миранда буд, аз ҷониби ҳаёт фурӯ бурда шавад, то мирандагие, ки табиати инсонии заминии ӯро тавсиф мекард, дар назди қудрати ҳаёт, ки ӯ дар Исо медид ва ки ҳаёти ӯ буд, нопадид шавад. Ин қудрат чунон буд, ки ба марг ниёз набуд. Ва ин умеде набуд, ки асоси дигаре ҷуз хоҳиши аз дидани ҷалол ба вуҷуд омадаро надошт: Худо масеҳиёнро маҳз барои ин чиз офарида буд. Касе, ки масеҳӣ буд, барои ин офарида шуда буд, на барои чизи дигар. Худои Худаш ӯро барои ин офарида буд — ин ҷалол, ки дар он Масеҳ, Одами охирин, дар дасти рости Худо буд. Кафолати гаронбаҳо! Эътимоди хушбахтона ба файз ва кори пурқудрати Худо! Шодии бебаҳо, ки ҳама чизро ба Худои Худаш нисбат додан мумкин аст, то аз муҳаббати Ӯ чунин итминон дошта бошем, Ӯро ҳамчун Худои муҳаббат — Хайрхоҳи мо ҷалол диҳем, бидонем, ки ин кори Ӯ буд ва мо ба кори анҷомёфта — кори Худо такя мекунем. Дар ин ҷо ба кори барои мо анҷомёфта такя кардан нест; балки шуури муборак, ки Худо моро барои ин офаридааст: мо кори дасти Ӯ ҳастем.
Ҷалол дар пеши мо; Гарави Рӯҳ дода шудааст; Қудрати табдилдиҳандаи Масеҳ ҳангоми омадани Ӯ
Бо вуҷуди ин, барои лаззат бурдан аз ин чизи дигаре лозим буд, зеро мо ҳанӯз дар асл ҷалолдор нашудаем; ва Худо онро додааст — гарави Рӯҳ.
Ҳамин тариқ, мо ҷалолро дар пеши худ дорем, мо аз ҷониби Худои Худаш барои он офарида шудаем, ва мо гарави Рӯҳро дорем, то он даме ки ба он ҷо бирасем, ва медонем, ки Масеҳ маргро чунон комилан мағлуб кардааст, ки агар вақт фаро мерасид, мо бе мурдан ба ҷалол табдил меёфтем. Мирандагӣ аз ҷониби ҳаёт фурӯ бурда мешуд. Ин қисми мо тавассути файз дар Одами охирин, тавассути қудрати ҳаёт аст, ки дар он Масеҳ эҳё шуд.
Таъсири ҳозираи доштани ҳаёт дар Масеҳ нисбат ба марг ва доварӣ; Дар рӯшноӣ
Аммо баъд расул дар бораи таъсир нисбат ба қисми табиии инсони аввалини афтода, марг ва доварӣ сухан меронад; зеро шаҳодат дар ин ҷо хеле комил аст.
Пас, таъсири доштани ҳаёт дар Масеҳ, ки ба марг ва доварӣ, ду объекти табиии тарси одамон, меваи гуноҳ татбиқ мешавад, чист? Агар ҷисмҳои мо ҳанӯз табдил наёфта бошанд; ва агар он чизе, ки миранда аст, ҳанӯз фурӯ бурда нашуда бошад, мо баробар пур аз эътимод ҳастем, зеро, барои ҷалол офарида шуда, ва Масеҳ (ки қудрати пирӯзмандеро зоҳир кардааст, ки роҳи осмонро ба Ӯ кушодааст) ҳаёти мо буда, агар мо ин хаймаро тарк кунем ва аз ҷисм ғоиб бошем, пеш аз он ки бо ҷалол пӯшида шавем, ин ҳаёт бетағйир мемонад; он аллакай дар Исо бар ҳамаи ин таъсироти қудрати марг пирӯз шудааст. Мо бо Худованд ҳозир мешудем; зеро мо бо имон роҳ меравем, на бо дидани ин чизҳои аъло. Аз ин рӯ, мо афзалтар медонем, ки аз ҷисм ғоиб бошем ва бо Худованд ҳозир бошем. Ба ин сабаб мо мекӯшем, ки ба Ӯ писанд оем, хоҳ аз ин ҷисм ғоиб бошем, хоҳ дар ин ҷисм ҳозир бошем, вақте ки Масеҳ меояд, то моро ба худ гирад ва моро шарики ҷалоли худ гардонад.
Ва ин ба нуқтаи дуюм — доварӣ мерасонад. Зеро мо ҳама бояд дар назди додгоҳи Масеҳ зоҳир шавем, то ҳар кас мувофиқи он чизе, ки дар ҷисм кардааст, хоҳ некӣ бошад, хоҳ бадӣ, қабул кунад. Фикри хушбахтона ва гаронбаҳо, баъд аз ҳама, ҳарчанд ҷиддӣ бошад; зеро, агар мо файзро дар ҳақиқат фаҳмида бошем, агар мо дар файз истода бошем, агар мо бидонем, ки Худо чист, ҳама муҳаббат барои мо, ҳама рӯшноӣ барои мо, мо мехоҳем дар рӯшноии комил бошем. Дар он будан наҷоти муборак аст. Ин бори гарон аст, монеа аст, ки чизе пинҳон бошад, ва ҳарчанд мо дар худ гуноҳи зиёде доштем, ки ҳеҷ кас намедонад (шояд ҳатто баъзеҳо, ки мо содир кардаем, ва ки донистани он барои ҳеҷ кас фоидае надорад), ин тасаллӣ аст — агар мо муҳаббати комили Худоро бидонем — ки ҳама чиз дар рӯшноии комил бошад, зеро Ӯ дар он ҷост. Ин ҳолат бо имон ва барои имон аст, ҳар ҷое ки сулҳи устувор бошад: мо дар назди Худо ҳастем, чунон ки Ӯст, ва чунон ки мо ҳастем — ҳама гуноҳ дар худамон, вой! ба истиснои он ки Ӯ дар мо бо зинда кардани мо кор кардааст; ва Ӯ ҳама муҳаббат дар ин рӯшноӣ аст, ки дар он мо ҷойгир шудаем; зеро Худо рӯшноӣ аст, ва Ӯ худро ошкор мекунад. Бе дониши файз, мо аз рӯшноӣ метарсем: дигар хел шуда наметавонад. Аммо файзро дониста, дониста, ки гуноҳ нисбат ба ҷалоли Худо дур карда шудааст, ва ки ҷиноят дигар дар назди чашмони Ӯ нест, мо мехоҳем дар рӯшноӣ бошем, ин барои мо шодӣ аст, ин он чизест, ки дил ба он ниёз дорад, бе он қаноатманд шуда наметавонад, вақте ки ҳаёти инсони нав вуҷуд дорад. Табиати он дӯст доштани рӯшноӣ, дӯст доштани покӣ дар ҳама он комилият аст, ки бадии торикиро қабул намекунад, ки ҳама чизеро, ки худаш нест, берун мекунад. Ҳоло дар рӯшноӣ будан ва зоҳир шудан як чиз аст, зеро рӯшноӣ ҳама чизро зоҳир мекунад.
Мо бо имон дар рӯшноӣ ҳастем, вақте ки виҷдон дар ҳузури Худост. Мо мувофиқи комилияти он рӯшноӣ хоҳем буд, вақте ки дар назди додгоҳи Масеҳ зоҳир мешавем. Ман гуфтам, ки ин чизи ҷиддӣ аст — ва ҳамин тавр аст, зеро ҳама чиз мувофиқи он рӯшноӣ доварӣ мешавад; аммо ин он чизест, ки дил дӯст медорад, зеро — шукр ба Худои мо! — мо дар Масеҳ рӯшноӣ ҳастем.
Пас аз додгоҳи Масеҳ ба қафо нигоҳ кардан
Аммо аз ин ҳам бештар аст. Вақте ки масеҳӣ чунин зоҳир мешавад, ӯ аллакай ҷалолдор шудааст ва, комилан ба Масеҳ монанд, дигар осори табиати бадеро, ки дар он гуноҳ кардааст, надорад. Ва ӯ акнун метавонад ба тамоми роҳе, ки Худо ӯро дар файз роҳнамоӣ кардааст, кӯмак кардааст, бардоштааст, аз афтидан нигоҳ доштааст, чашмони Худро аз одилон боз нагирифтааст, ба қафо нигоҳ кунад. Ӯ медонад, чунон ки ӯро медонанд. Чӣ достони файз ва раҳмат! Агар ман ҳоло ба қафо нигоҳ кунам, гуноҳҳои ман бар виҷдонам намеистанд; ҳарчанд ман аз онҳо нафрат дорам, онҳо дар паси Худо гузошта шудаанд. Ман адолати Худо дар Масеҳ ҳастам, аммо чӣ ҳисси муҳаббат ва сабр, ва некӣ ва файз! Пас, чӣ қадар комилтар, вақте ки ҳама чиз дар пеши ман аст! Албатта, дар додани ҳисобот аз худамон ба Худо, фоидаи бузурге аз рӯи рӯшноӣ ва муҳаббат вуҷуд дорад; ва осори бадӣ дар мо намемонад. Мо ба Масеҳ монанд ҳастем. Агар шахс аз он битарсад, ки ҳама чиз чунин дар назди Худо ошкор шавад, ман бовар надорам, ки ӯ дар рӯҳ нисбат ба адолат озод аст — адолати Худо дар Масеҳ буда, на комилан дар рӯшноӣ. Ва мо набояд барои чизе доварӣ шавем: Масеҳ ҳама чизро дур кардааст.
Ҷазо; Зиён ё фоида, ва сабаб дар рӯшноӣ дида мешавад
Аммо дар ин порча идеяи дигаре низ ҳаст — ҷазо. Расул дар бораи доварӣ бар ашхос сухан намегӯяд, зеро муқаддасон дохил карда шудаанд, ва Масеҳ дар ҷои онҳо барои ҳама чизе, ки ба доварии ашхоси онҳо дахл дорад, истодааст: «Барои онҳое, ки дар Масеҳ ҳастанд, маҳкумият нест». Онҳо ба доварӣ намеоянд. Аммо онҳо дар назди додгоҳи Ӯ зоҳир мешаванд ва он чизеро, ки дар ҷисм кардаанд, қабул мекунанд. Некӣ ҳеҷ чизро сазовор нест: онҳо он чизеро қабул карданд, ки бо он некӣ кардаанд — файз онро дар онҳо ба вуҷуд овард; бо вуҷуди ин, онҳо мукофоти онро қабул мекунанд. Он чизе, ки онҳо кардаанд, ҳамчун амали худи онҳо ҳисоб мешавад. Агар, бо беэътиноӣ ба файз ва шаҳодати Рӯҳ дар онҳо, меваҳое, ки Ӯ ба вуҷуд меовард, дур карда шуда бошанд, онҳо оқибатҳои онро ба дӯш мегиранд. Ин маънои онро надорад, ки дар ин ҳолат, Худо онҳоро тарк кардааст; ин маънои онро надорад, ки Рӯҳулқудс дар онҳо нисбат ба ҳолате, ки дар он ҳастанд, амал намекунад; балки дар виҷдони онҳост, ки Ӯ амал мекунад, ҷисмеро доварӣ мекунад, ки инсонро аз баровардани меваи табиии ҳузур ва амали Ӯ дар инсони нав боздоштааст. Ҳамин тариқ, Рӯҳулқудс ҳама чизеро, ки нисбат ба ҳолати дили онҳо зарур аст, анҷом додааст; ва машварати комили Худо нисбат ба шахс иҷро шудааст, сабри Ӯ зоҳир шудааст, ҳикмати Ӯ, роҳҳои Ӯ дар идоракунӣ, ғамхорие, ки Ӯ ба ҳар як шахс алоҳида дар муҳаббати хеле фурӯтанонаи худ зоҳир мекунад. Ҳар кас ҷои худро хоҳад дошт, чунон ки Падар барои ӯ омода карда буд. Аммо меваи табиии ҳузур ва амали Рӯҳулқудс дар ҷоне, ки (ё, мувофиқи бартариҳое, ки аз он баҳра бурдааст, бояд дошта бошад) андозаи муайяни рӯшноӣ дорад, ба вуҷуд наомадааст. Дида мешавад, ки чӣ чиз монеъ шудааст. Он мувофиқи доварии Худо, ҳама чизеро, ки дар худ некӣ ва бадӣ буд, бо эҳтироми ҷиддӣ ба он чизе, ки Худост, ва ибодати самимӣ аз он сабаб, ки Ӯ барои мо чӣ буд, доварӣ мекунад. Рӯшноии комил қадр карда мешавад; роҳҳои Худо дар тамоми комилияти худ дониста ва фаҳмида мешаванд, бо татбиқи рӯшноии комил ба тамоми рафти ҳаёти мо ва муносибатҳои Ӯ бо мо, ки дар он мо комилан эътироф хоҳем кард, ки муҳаббат — комил, мутлақ бар ҳама чиз — бо файзи бебаҳо ҳукмронӣ кардааст.
Бузургии Худо нигоҳ дошта мешавад; Комилият ва нармии муносибатҳои Ӯ дониста ва фаҳмида мешаванд
Ҳамин тариқ, бузургии Худо бо доварии Ӯ нигоҳ дошта мешавад, дар айни замон, ки комилият ва нармии муносибатҳои Ӯ хотираи абадии ҷонҳои мо хоҳад буд. Рӯшноӣ бе абр ё торикӣ дар комилияти худ фаҳмида мешавад. Фаҳмидани он дар он будан ва аз он лаззат бурдан аст. Ва рӯшноӣ Худои Худаш аст. Чӣ аҷиб аст, ки чунин зоҳир шавем! Чӣ муҳаббатест, ки дар ҳикмати комили худ, дар роҳҳои аҷиби худ, ки бар ҳама бадӣ ғолиб меояд, метавонад чунин мавҷудотеро, ки мо ҳастем, ба лаззат бурдан аз ин рӯшноии беабр биёрад — мавҷудоте, ки некӣ ва бадиро медонанд (имтиёзи табиии танҳо онҳое, ки Худо метавонад бигӯяд «яке аз мо»), зери юғи бадие, ки медонистанд, ва бо виҷдони бад аз ҳузури Худо ронда шудаанд, ки ин дониш ба Ӯ тааллуқ дошт, дар виҷдони худ шаҳодати кофӣ дар бораи доварии Худо доштанд, то онҳоро аз Ӯ дур кунанд ва бадбахт гардонанд, аммо ҳеҷ чизе барои ҷалб кардани онҳо ба Ӯ, ки танҳо метавонист табобат ёбад! Чӣ муҳаббат ва ҳикмати муқаддасе, ки метавонист чунинҳоро ба манбаи некӣ, хушбахтии пок биёрад, ки дар он қудрати некӣ бадиеро, ки доварӣ мекунад, комилан рад мекунад!
Масъулияти шахсии беадолатон
Нисбат ба беадолатон, дар рӯзи доварӣ онҳо бояд шахсан барои гуноҳҳои худ ҷавоб диҳанд, зери масъулияте, ки комилан бар дӯши худи онҳост.
Файз ва ҳукумати Худо мӯъминро ба писанд овардан ба Худованд роҳнамоӣ мекунад
Ҳарчанд хушбахтии дар рӯшноии комил будан бузург бошад (ва ин хушбахтӣ дар хислати худ комил ва илоҳӣ аст), мавзӯъ дар ин ҷо аз ҷониби виҷдон пешниҳод шудааст. Худо бузургии Худро бо доварии худ, ки иҷро мекунад, нигоҳ медорад, чунон ки навишта шудааст: «Худованд бо доварии худ, ки иҷро мекунад, шинохта мешавад»: дар он ҷо, дар ҳукумати Ӯ бар ҷаҳон; дар ин ҷо, доварии ниҳоӣ, абадӣ ва шахсӣ. Ва, аз ҷониби ман, ман бовар дорам, ки барои ҷон хеле фоиданок аст, ки доварии Худо дар зеҳни мо ҳозир бошад, ва ҳисси бузургии тағйирнопазири Худо бо ин восита дар виҷдон нигоҳ дошта шавад. Агар мо зери файз намебудем, ин — бояд бошад — тоқатфарсо мебуд; аммо нигоҳ доштани ин ҳиссиёт ба файз мухолифат намекунад. Дар ҳақиқат, танҳо зери файз он метавонад дар ҳақиқати худ нигоҳ дошта шавад; зеро кӣ дар акси ҳол метавонист фикри қабул кардани он чизеро, ки дар ҷисм карда буд, як лаҳза ҳам тоқат кунад? Ҳеҷ кас ҷуз он ки комилан кӯр шудааст.
Аммо қудрат, қудрати муқаддаси Худо, ки худро дар доварӣ тасдиқ мекунад, як қисми муносибати мо бо Ӯро ташкил медиҳад; нигоҳ доштани ин ҳиссиёт, ки бо лаззати пурраи файз алоқаманд аст, як қисми эҳсосоти муқаддаси рӯҳонии мост. Ин тарси Худованд аст. Дар ин маъно аст, ки «Хушбахт аст он ки ҳамеша метарсад». Агар ин эътиқодро, ки муҳаббати Худо комилан, абадӣ бар мо қарор дорад, заиф кунад, пас мо аз ягона заминаи имконпазири ҳар гуна муносибат бо Худо дур мешавем, агар талафотро чунин номидан мумкин бошад. Аммо, дар фазои ширин ва осоиштаи файз, виҷдон ҳуқуқ ва қудрати худро бар зидди таҷовузҳои нозуки ҷисм, тавассути ҳисси доварии Худо, ба шарофати муқаддасие, ки бе инкор кардани вуҷуди Худо аз хислати Худо ҷудо карда намешавад, нигоҳ медорад: зеро агар Худо вуҷуд дошта бошад, Ӯ муқаддас аст. Ин ҳиссиёт дили мӯъмини қабулшударо водор мекунад, ки кӯшиш кунад, ки Худовандро бо ҳар роҳ писанд орад; ва, дар ҳисси он ки барои гунаҳкор дар назди Худо зоҳир шудан чӣ қадар ҷиддӣ аст, муҳаббате, ки ҳатман онро дар дили мӯъмин ҳамроҳӣ мекунад, ӯро водор мекунад, ки одамонро бо мақсади наҷоти онҳо бовар кунонад, дар ҳоле ки виҷдони худро дар рӯшноӣ нигоҳ медорад. Ва он ки ҳоло дар рӯшноӣ роҳ меравад, ки виҷдонаш он рӯшноиро инъикос мекунад, дар рӯзе, ки он дар ҷалоли худ зоҳир мешавад, аз он нахоҳад тарсид. Мо бояд зоҳир шавем; аммо, дар рӯшноӣ роҳ рафта, дар ҳисси тарси Худо, доварии Ӯро бар бадӣ дарк карда, мо аллакай ба Худо зоҳир шудаем: ҳеҷ чиз ҷараёни ширин ва итминонбахши муҳаббати Ӯро боз намедорад. Мувофиқан, рафтори чунин шахс дар ниҳоят худро ба виҷдони дигарон сафед мекунад; шахс ҳамчун роҳрав дар рӯшноӣ зоҳир мешавад.
Роҳ рафтан дар рӯшноӣ ва ҷустуҷӯи онҳое, ки дар хатари доварӣ қарор доранд, ки аз ҷониби муҳаббати Масеҳ маҷбур карда шудаанд
Инҳо ду принсипи бузурги амалии хидмат мебошанд: дар нур роҳ рафтан, ба маънои доварии ҷиддии Худо барои ҳар як; ва, виҷдон дар ин тариқ дар нур пок буда, ҳисси доварӣ (ки дар ин ҳолат наметавонад ҷонро барои худ ташвиш диҳад, ё назари онро ба муҳаббати Худо хира кунад) дилро водор мекунад, ки бо муҳаббат онҳоеро ҷӯяд, ки дар хатари ин доварӣ қарор доранд. Ин бо таълимоти Масеҳ, Наҷотдиҳанда, тавассути марги Ӯ дар салиб пайваст мешавад; ва муҳаббати Масеҳ моро маҷбур мекунад, зеро мо мебинем, ки агар яке барои ҳама мурд, ин маънои онро дорад, ки ҳама мурда буданд. Ин ҳолати умумии ҷонҳо буд. Ҳавворӣ онҳоро меҷӯяд, то ки онҳо ба воситаи Масеҳ барои Худо зиндагӣ кунанд. Аммо ин аз ин ҳам дуртар меравад. Аввалан, дар мавриди сарнавишти инсони афтода, марг фоида аст. Муқаддас, агар аз ҷисм дур бошад, бо Худованд ҳозир аст. Дар мавриди доварӣ, ӯ ҷиддияти онро эътироф мекунад, аммо ин ӯро ба ларза намеорад. Ӯ дар Масеҳ аст — ба Масеҳ монанд хоҳад буд; ва Масеҳ, ки дар назди Ӯ бояд пайдо шавад, ҳамаи гуноҳҳоеро, ки барои онҳо доварӣ мешуд, бартараф кардааст. Таъсири он муқаддаскунанда аст, ки ӯро ҳоло пурра зоҳиршуда ба ҳузури Худо меорад. Аммо ин муҳаббати ӯро нисбат ба дигарон таҳрик медиҳад, ва на танҳо аз тарси доварии оянда барои онҳо; муҳаббати Масеҳ ӯро маҷбур мекунад — муҳаббате, ки дар марг зоҳир шудааст. Аммо ин бештар аз амалҳои гуноҳе, ки доварӣ меоранд, исбот мекунад: Масеҳ мурд, зеро ҳама мурда буданд. Рӯҳи Худо ба сарчашма ва манбаи тамоми ҳолати онҳо, ҳолати онҳо, на танҳо меваҳои табиати бад — ҳама мурда буданд, меравад. Мо ҳамин дастури муҳимро дар Юҳанно 5:24 пайдо мекунем: «Касе ки каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ [он чизе ки ба гуноҳҳо дахл дорад] намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст»; ӯ аз тамоми ҳолат ва шароит, ҳамчун шахси аллакай гумшуда, ба ҳолати дигар ва фарқкунанда дар Масеҳ гузаштааст. Ин як ҷанбаи хеле муҳими ҳақиқат аст. Ва фарқият, ки дар Румиён ба таври васеъ инкишоф ёфтааст, дар бисёр порчаҳо пайдо мешавад.
Дидани гуноҳ ва нокомиҳо пеш аз табдил ва баъд аз он, ки фурӯтанӣ ва парастиши файзи Худоро бедор мекунад
Кори зоҳиршавӣ дар назди Худо дар нур аллакай дуруст аст, то он даме ки мо нурро дарк кардаем. Оё ман, ки ҳоло дар сулҳ ҳастам, наметавонам ба он чизе ки пеш аз табдил будам, ва ба ҳамаи нокомиҳои худ аз замони табдилам, фурӯтан, вале файзи Худоро дар ҳама чизе ки Ӯ барои ман кардааст, парастиш кунам, аммо бидуни фикри тарс ё айбдоркунии гуноҳ? Оё ин ҳисси хеле амиқи ҳамаи он чизеро, ки Худо дар файз ва муҳаббати муқаддас, дар сабри бепоён нисбат ба ман аст, ҳам нигоҳ доштан ва ҳам кӯмак кардан ва барқарор карданро бедор намекунад? Ин ҳолат комилан вақте хоҳад буд, ки мо зоҳир шавем, вақте ки мо медонем, ки чӣ тавр моро медонанд.
Ҳама аз ҷони худ доварӣ мешаванд, чунон ки Худо онро доварӣ мекунад, муошират лаззат бурда мешавад
Барои он ки ин нукта боз ҳам равшантар гардад, зеро он муҳим аст, иҷозат диҳед, ки дар ин ҷо баъзе мушоҳидаҳои дигарро илова кунам. Он чизе ки мо дар ин порча пайдо мекунем, зоҳиршавии комили ҳамаи он чизест, ки шахс дар назди тахте, ки бо доварӣ тавсиф мешавад, будааст ва ҳаст, бидуни доварӣ дар мавриди гунаҳкор будани шахси мавриди назар. Бешубҳа, вақте ки бадкор корҳои дар ҷисм кардашударо мегирад, ӯ маҳкум мешавад. Аммо дар ин ҷо «доварӣ» гуфта нашудааст, зеро ҳама бояд маҳкум шаванд. Аммо ин зоҳиршавӣ маҳз ҳамон чизест, ки ҳамаро аз ҷиҳати ахлоқӣ дар назди дил меорад, вақте ки он қодир аст, ки бадиро барои худ доварӣ кунад: агар он зери доварӣ мебуд, наметавонист. Аз ҳама тарс озод шуда, дар нури комил ва бо тасаллои муҳаббати комил (зеро дар он ҷое ки мо виҷдони гуноҳро дорем ва он айбдор карда намешавад, мо ҳисси муҳаббати комилро дорем, гарчанде ки ба таври фурӯтанӣ), ва дар айни замон ҳисси ҳокимият ва ҳукумати илоҳӣ, ки дар ҷон пурра амалӣ шудааст, ҳама аз ҷони худ доварӣ мешавад, чунон ки Худо онро доварӣ мекунад, ва муошират бо Худо оғоз меёбад. Ин бениҳоят гаронбаҳост.
Мӯъмин аллакай пеш аз пайдо шуданаш дар назди курсии доварии Масеҳ ҷалол ёфтааст
Мо бояд дар хотир дорем, ки ҳангоми пайдо шуданамон дар назди курсии доварии Масеҳ, мо аллакай ҷалол ёфтаем. Худи Масеҳ бо муҳаббати комил омадааст, то моро бигирад; ва ҷисми пасти моро мувофиқи шабоҳати ҷисми пурҷалоли худ тағйир додааст. Мо пеш аз доварӣ ҷалол ёфтаем ва ба Масеҳ монанд ҳастем. Ва таъсири онро ба Павлус қайд кунед. Оё фикри зоҳир шудан изтироб ё тарсу ҳаросро бедор мекунад? Ҳеҷ гоҳ. Ӯ тамоми ҷиддияти чунин равандро дарк мекунад. Ӯ даҳшати Худовандро медонад; ӯ онро дар пеши назари худ дорад; ва натиҷаи он чист? Ӯ ба кӯшиши бовар кунонидани дигарон, ки ба он ниёз доранд, шурӯъ мекунад.
Адолати Худо ва муҳаббати комил барои мӯъмин дар Масеҳ; ҳоло ба Худо зоҳир шудааст
Ба истилоҳ, ду қисм дар табиат ва хислати Худо мавҷуд аст: адолати Ӯ, ки ҳама чизро доварӣ мекунад; ва муҳаббати комили Ӯ. Инҳо барои мо дар Масеҳ як ҳастанд, аз они мо дар Масеҳ. Агар мо дар ҳақиқат дарк кунем, ки Худо чист, ҳарду ҷои худро хоҳанд дошт: аммо мӯъмин дар Масеҳ адолатест, ки Худо, аз табиати худ, бояд дар назди худ дар тахти худ дошта бошад, агар мо бо Ӯ бошем ва аз Ӯ лаззат барем. Аммо Масеҳ, дар курсии доварӣ, ки дар назди Ӯ ҳастем, адолати мост. Ӯ бо адолате, ки Ӯст, доварӣ мекунад; аммо мо он адолат ҳастем, адолати Худо дар Ӯ. Аз ин рӯ, ин нукта наметавонад дар ҷон саволе ба миён орад, моро водор мекунад, ки чунин файзро парастиш кунем, аммо наметавонад саволе ба миён орад, танҳо ҳисси файзеро, ки мо худамон дорем, афзоиш медиҳад, моро водор мекунад, ки онро дарк кунем, чунон ки ба инсон мувофиқ аст, ва оқибатҳои ҷиддӣ ва даҳшатноки надоштани ҳисса дар онро эҳсос кунем, зеро чунин доварӣ вуҷуд дорад. Аз ин рӯ, он қисми дигар ва дар ҳақиқат муҳими табиати илоҳӣ, муҳаббат, дар мо нисбат ба дигарон амал хоҳад кард; ва, даҳшати Худовандро дониста, мо одамонро бовар кунонем. Ҳамин тавр Павлус (ин виҷдон дар назари он лаҳзаи муҳимтарин аст) адолатеро дошт, ки ӯ дар Довар медид, зеро он чизе ки доварӣ мекард, адолати Ӯ буд; аммо баъд ӯ пайваста дигаронро бо ҷидду ҷаҳд меҷӯяд, мувофиқи коре, ки ӯро ба Худо наздик карда буд, ки баъд ӯ ба он рӯ меорад (ояти 13, 14). Аммо ин назари доварӣ ва зоҳиршавии комили мо дар он рӯз, мувофиқи табиати худ, ба муқаддас таъсири ҳозира дорад. Ӯ онро бо имон дарк мекунад. Ӯ зоҳир шудааст. Ӯ аз зоҳир шудан наметарсад. Он ҳамаи роҳҳои гузаштаи Худоро нисбат ба ӯ вақте ки ӯ дар ҷалол аст, ошкор хоҳад кард; аммо ӯ ҳоло ба Худо зоҳир шудааст, виҷдони ӯ дар нур машғул аст. Ҳамин тавр он қудрати муқаддаскунандаи ҳозира дорад.
Се принсипи зоҳиран зиддиятнок, ки барои бахшидани хислати комил ба хидмати масеҳӣ муттаҳид шудаанд
Дар ин ҷо ҷамъоварии ангезаҳои пурқувват, принсипҳои ниҳоят муҳимро мушоҳида кунед; зоҳиран зиддиятнок, аммо онҳое, ки барои ҷоне, ки дар нур роҳ меравад, ба ҷои бархӯрд ва нобуд кардани якдигар, муттаҳид мешаванд, то ба вазир ва хидмати масеҳӣ хислати комил ва пурра таъминшударо бахшанд.
Пеш аз ҳама, ҷалол, дар чунин қудрати ҳаёт, ки касе, ки онро дарк мекунад, маргро намехоҳад, зеро ӯ дар қудрати ҳаёт дар Масеҳ он чизеро мебинад, ки метавонад ҳар чизеро, ки дар ӯ марговар аст, фурӯ барад, ва ӯ онро бо итминони лаззат бурдан мебинад — чунин огоҳӣ аз доштани ин ҳаёт (Худо ӯро барои он офаридааст ва ба ӯ гарави Рӯҳро додааст), ки марг агар ба ӯ расад, танҳо як набудани хушбахтона аз ҷисм аст, то бо Худованд ҳозир бошад.
Ҳоло фикри ба Масеҳ баромадан хоҳиши писандида буданро ба Ӯ медиҳад ва Ӯро (ангезаи дуюм ё принсипе, ки ба ин хидмат шакл медиҳад) ҳамчун Довар муаррифӣ мекунад, ки ба ҳар кас он чизеро, ки кардааст, медиҳад. Фикри ҷиддии он ки ин доварӣ то чӣ андоза тарснок аст, дили ҳаввориро фаро мегирад. Чӣ фарқияте байни ин фикр ва «бинои Худо», ки ӯ бо итминон интизор буд! Бо вуҷуди ин, ин фикр ӯро ба ташвиш намеорад; балки, дар ҳисси ҷиддии воқеияти он доварӣ, ӯро водор мекунад, ки дигаронро бовар кунонад.
Аммо дар ин ҷо принсипи сеюм ба миён меояд, муҳаббати Масеҳ дар робита ба ҳолати онҳое, ки Павлус кӯшиш мекард, ки бовар кунонад. Азбаски ин муҳаббати Масеҳ дар марги Ӯ зоҳир мешавад, дар он шаҳодат мавҷуд аст, ки ҳама аллакай мурда ва гумшуда буданд.
Ҳамин тавр, дар ин ҷо ба мо ҷалол, бо итминони шахсии лаззат бурдан аз он, ва марг, ки воситаи ҳозир будан бо Худованд шудааст; курсии доварии Масеҳ ва зарурати зоҳир шудан дар назди он; ва муҳаббати Масеҳ дар марги Ӯ, ки ҳама аллакай мурда буданд, пешниҳод шудааст. Чӣ тавр чунин принсипҳои гуногунро дар дил мувофиқат ва тартиб додан мумкин аст? Ин аст, ки ҳавворӣ ба Худо зоҳир шуда буд. Аз ин рӯ, фикри зоҳир шудан дар назди курсии доварӣ, дар баробари муқаддаскунии ҳозира, ба ӯ таъсири дигаре ҷуз ҷиддият надошт, зеро ӯ ба доварӣ намеомад; аммо он ба як ангезаи фаврӣ барои мавъиза ба дигарон, мувофиқи муҳаббате, ки Масеҳ дар марги худ зоҳир карда буд, табдил ёфт. Идеяи курсии доварӣ итминони ӯро аз ҷалол ҳеҷ гоҳ суст накард. Ҷони ӯ, дар нури пурраи Худо, он чизеро, ки дар он нур буд, яъне ҷалоли Масеҳи ба осмон баромадаро ҳамчун инсон инъикос мекард. Ва муҳаббати ҳамин Исо дар амалиёти фаъоли худ дар ӯ бо ҳисси курсии доварӣ, ки ҳама одамонро интизор аст, тақвият ёфт.
Виҷдони пок
Чӣ гуна омезиши аҷиби ангезаҳоро мо дар ин порча пайдо мекунем, то хидматеро ташкил диҳем, ки бо инкишофи ҳамаи он чизе, ки Худо дар он худро ошкор мекунад ва бо он ба дил ва виҷдони инсон таъсир мерасонад, тавсиф мешавад! Ва маҳз дар виҷдони пок ин чизҳо метавонанд қувваи худро якҷоя дошта бошанд. Агар виҷдон пок намебуд, курсии доварӣ ҷалолро хира мекард, ҳадди аққал ҳамчун моли худ, ва ҳисси муҳаббати Ӯро суст мекард. Дар ҳар сурат, кас бо худ дар робита бо ин чизҳо машғул мешуд ва бояд чунин мебуд. Аммо вақте ки дар назди Худо пок аст, он танҳо курсии довариро мебинад, ки ҳеҷ гуна ҳисси нороҳатии шахсиро ба вуҷуд намеорад ва аз ин рӯ, тамоми таъсири ахлоқии ҳақиқии худро дорад, ҳамчун ангезаи иловагӣ барои ҷиддият дар рафтори мо ва як нерӯи ҷиддӣ дар муроҷиате, ки муҳаббати маълуми Исо онро водор мекунад, ки ба инсон муроҷиат кунад.
Натиҷаи марг ва эҳёи Масеҳ; махлуқоти нав бо табиати нав дар офариниши нав; оштӣ эълон карда шуд
Дар мавриди он ки то чӣ андоза муносибатҳои мо бо Худо ба хидмате, ки мо бояд ба дигарон расонем, дохил мешаванд, ҳавворӣ чизи дигареро илова мекунад, ки рафтори ӯро тавсиф мекард ва ин натиҷаи марг ва эҳёи Масеҳ буд. Ӯ дар як соҳаи комилан нав, дар як офариниши нав зиндагӣ мекард, ки ҳама чизеро, ки ба мавҷудияти табиӣ дар ҷисм дар ин ҷо дар поён тааллуқ дошт, ҳамчун дар ҷаҳони дигар, паси сар гузошта буд. Исботи он ки Масеҳ барои ҳама мурд, исбот кард, ки ҳама мурда буданд; ва Ӯ барои ҳама мурд, то ки онҳое, ки зиндагӣ мекунанд, дигар барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ, ки барои онҳо мурд ва эҳё шуд. Онҳо бо ин тартиби нави чизҳо, ки дар он Масеҳ ҳамчун эҳёшуда вуҷуд дорад, алоқаманданд. Марг бар ҳама чизи дигар аст. Ҳама чиз зери марг баста аст. Агар ман зиндагӣ кунам, ман дар як тартиби нави чизҳо, дар як офариниши нав зиндагӣ мекунам, ки Масеҳ намуна ва сарвари он аст. Масеҳ, то он даме ки бо ин ҷаҳони поён алоқаманд аст, мурда аст. Ӯ метавонист ҳамчун Масеҳ, ки дар замин зиндагӣ мекунад ва бо ваъдаҳое, ки ба одамони дар замин дар ҷисм зиндагӣкунанда дода шудаанд, маълум бошад. Ҳавворӣ Ӯро дигар ин тавр намешинохт. Дар асл, Масеҳ, ҳамчун дорандаи он хислат, мурда буд; ва ҳоло, эҳё шуда, Ӯ хислати нав ва осмонӣ гирифтааст.
Аз ин рӯ, агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ ба ин офариниши нав тааллуқ дорад, ӯ аз офариниши нав аст. Ӯ дигар ба ҳеҷ ваҷҳ ба пешина тааллуқ надорад; чизҳои кӯҳна гузаштанд; ҳама чиз нав шудааст. Ин система меваи табиати инсонӣ ва гуноҳ нест, мисли ҳама чизе, ки моро дар ин ҷо дар поён, мувофиқи ҷисм иҳота кардааст. Аллакай, ҳамчун системае, ки аз ҷиҳати ахлоқӣ дар назди Худо вуҷуд дорад, дар ин офариниши нав, ҳама чиз аз Худост. Ҳама чизе, ки дар он пайдо мешавад, аз Худост, аз Ӯ, ки моро ба воситаи Исои Масеҳ бо худ оштӣ додааст. Мо дар як тартиби чизҳо, як ҷаҳон, як офариниши нав, комилан аз Худо зиндагӣ мекунем. Мо дар он ҷо дар сулҳ ҳастем, зеро Худо, ки марказ ва манбаи он аст, моро бо худ оштӣ додааст. Мо аз он лаззат мебарем, зеро мо дар Масеҳ махлуқоти нав ҳастем; ва ҳама чиз дар ин ҷаҳони нав аз Ӯст ва ба он табиати нав мувофиқат мекунад. Ӯ инчунин ба ҳавворӣ хидмати оштиро супурда буд, мувофиқи тартиби чизҳое, ки ӯ худаш ба он дохил шуда буд. Оштӣ шуда, ва онро тавассути ваҳйи Худо, ки онро барои ӯ анҷом дода буд, дониста, ӯ оштиро эълон кард, ки аз таъсири он лаззат мебурд.
Худо дар Масеҳ буд; Ҳавворӣ ҳамчун сафир барои Масеҳи ғоиб; Масеҳ аз ҷониби Худо гуноҳ карда шуд, то моро адолати Ӯ гардонад
Ҳамаи ин аз як ҳақиқати бузург ва пурқудрат бармеомад. Худо дар Масеҳ буд. Аммо баъд, барои он ки дигарон бо ӯ ҳисса дошта бошанд ва ҳавворӣ вазири ин бошад, инчунин лозим буд, ки Масеҳ барои мо гуноҳ карда шавад. Яке аз ин ҳақиқатҳо хислатеро пешниҳод мекунад, ки дар он Худо ба мо наздик шудааст, дигаре, самаранокии он чизе, ки барои мӯъмин анҷом дода шудааст.
Ин аст аввалин аз ин ҳақиқатҳо, дар робита бо хидмати ҳавворӣ, ки мавзӯи ин бобҳоро ташкил медиҳанд. Худо дар Масеҳ буд (яъне, вақте ки Масеҳ дар замин буд). Рӯзи доварӣ интизор нашуда буд. Худо бо муҳаббат ба ҷаҳони аз Ӯ бегонашуда фуруд омада буд. Масеҳ чунин буд. Се чиз бо ин ҳақиқати бузург ва муҳим алоқаманд буд ва онро тавсиф мекард: оштӣ додани ҷаҳон, айбдор накардани гуноҳ ва гузоштани каломи оштӣ дар ҳавворӣ. Дар натиҷаи ин оқибати сеюми таҷассум, ҳавворӣ хислати сафир барои Масеҳро ба худ мегирад, гӯё Худо ба воситаи ӯ насиҳат мекард, ӯ аз одамон, ба номи Масеҳ, хоҳиш мекард, ки бо Худо оштӣ шаванд. Аммо чунин сафорат набудани Масеҳро тахмин мекард; сафири Ӯ ба ҷои Ӯ амал мекард. Он дар асл ба ҳақиқати дигари бениҳоят муҳим асос ёфта буд, яъне, ки Худо Ӯро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо гардем. Ин роҳи ҳақиқӣ барои оштӣ додани мо, ва он комилан, бо Худо, мувофиқи камоли Худои пурра ошкоршуда буд. Зеро Ӯ муҳаббати худро ба мо дар он ҷое ки будем, гузошта буд, Писари худро дод, ки бе айб ё ҳаракат ё принсипи гуноҳ буд; ва Ӯро (зеро Ӯ худро барои иҷрои иродаи Худо пешниҳод кард) барои мо гуноҳ кард, то моро дар Ӯ — ки дар он ҳолат Ӯро комилан ҷалол дода буд — ифодаи адолати илоҳии Ӯ гардонад, дар назди сарварони осмонӣ дар тамоми абадият; моро шодии Ӯ гардонад, дар мавриди адолат; «то ки мо дар Ӯ адолати Худо бошем». Инсон барои Худо адолат надорад: Худо муқаддасонро, дар Исо, адолати худ кардааст. Маҳз дар мо ин адолати илоҳӣ пурра тасдиқшуда дида мешавад — албатта аввал дар Масеҳ, дар гузоштани Ӯ дар дасти рости худ, ва дар мо ҳамчун дар Ӯ. Ҳақиқати аҷиб! ки агар натиҷаҳои он дар мо шукргузорӣ ва ҳамду саноро баланд кунанд, вақте ки ба Исо менигарем, дилро хомӯш мекунад ва онро дар парастиш хам мекунад, аз дидани амалҳои аҷиби Ӯ дар файз ҳайрон мешавад.
