«Шумо номаи мо ҳастед, …ки ҳама одамон медонанд ва мехонанд» (2 Қӯринтиён 3:2) Озмоиши воиз
Чанд сол пеш, як воиз аз Ню-Йорк даъватро барои мавъиза дар Ҳюстон, Техас қабул кард. Чанд ҳафта пас аз расиданаш, ӯ имконият пайдо кард, ки аз хонааш ба маркази шаҳр бо автобус сафар кунад. Вақте ки ӯ нишаст, фаҳмид, ки ронанда тасодуфан ба ӯ як доллар зиёдтар бақия додааст.
Вақте ки ӯ дар бораи чӣ кор кардан фикр мекард, бо худ гуфт:
«Беҳтараш долларро баргардон. Нигоҳ доштани он нодуруст мебуд». Сипас фикр кард: «Оҳ, фаромӯш кун, ин танҳо як доллар аст. Кӣ дар бораи ин миқдори кам хавотир мешавад? Ба ҳар ҳол, ширкати автобус аз ҳад зиёд пул мегирад, онҳо ҳеҷ гоҳ онро пазмон намешаванд. Онро ҳамчун «тӯҳфа аз Худо» қабул кун ва хомӯш бош». Вақте ки истгоҳи ӯ расид, ӯ лаҳзае дар назди дар истод, сипас долларро ба ронанда дод ва гуфт:
«Инак, шумо ба ман зиёдтар бақия додед».
Ронанда бо табассум ҷавоб дод: «Оё шумо воизи нав дар шаҳр нестед? Ман чанде пеш дар бораи рафтан ба ҷое барои ибодат бисёр фикр мекардам. Ман танҳо мехостам бубинам, ки агар ман ба шумо зиёдтар бақия диҳам, шумо чӣ кор мекунед. Ман шуморо рӯзи якшанбе мебинам». Вақте ки воиз аз автобус фаромад, ӯ аслан наздиктарин сутуни чароғро гирифт, ба он часпид ва гуфт:
«Оҳ Худо, ман қариб Писари Туро ба як доллар фурӯхтам».
Ҳаёти мо ҳамчун нома
Ҳаёти мо ягона Китоби Муқаддас аст, ки баъзе одамон онро мехонанд. Ин як намунаи воқеан даҳшатнок аст, ки одамон моро ҳамчун масеҳиён чӣ қадар тамошо мекунанд ва моро месанҷанд! Ҳамеша ҳушёр бошед ва дар хотир доред, ки вақте худро «масеҳӣ» меномед, номи Масеҳро бар дӯши худ доред.
Занҷири таъсир
Фикрҳои худро назорат кунед; онҳо калима мешаванд. Калимаҳои худро назорат кунед; онҳо амал мешаванд. Амалҳои худро назорат кунед; онҳо одат мешаванд. Одатҳои худро назорат кунед; онҳо хислат мешаванд. Хислати худро назорат кунед; он сарнавишти шумо мешавад.
Пас, агар касе дар Масеҳ бошад, офариниши нав аст; (2 Қӯринтиён 5:17)
