Подшоҳон 1
«Аммо Худованд ба Самуил гуфт: «Ба зоҳири ӯ ё ба қади ӯ нигоҳ накун, зеро ман ӯро рад кардам. Зеро Худованд мисли инсон намебинад; зеро инсон ба зоҳир менигарад, аммо Худованд ба дил менигарад».» —1 Подшоҳон 16:7 NKJV
Самуил аввалин пайғамбароне буд, ки Худо аз сабаби нокомии ҷиддии коҳинӣ бархезонд. Коҳинон пайдарпай буданд: онҳо бо тартиби муқарраршуда якдигарро иваз мекарданд. Дар мавриди пайғамбарон ин тавр набуд – онҳоро Худо қатъиян ва шахсан даъват мекард. Аммо ғамхории содиқонаи Самуил барои Исроил қадр карда нашуд ва мардум подшоҳ талаб карданд. Худо ба онҳо роҳи худро дод ва ба миллат подшоҳеро дод, ки онҳо мехостанд: Шоул, марде, ки аз ҳама одамон як сар ва китф баландтар буд. Ӯ хуб оғоз кард, аммо зуд аз ҳама гуна ҳадафи итоат ба Худо даст кашид. Худо дар боби 15:26 фармуд, ки ҳукмронии Шоул бояд қатъ шавад.
Дар боби 16 Довуд аз ҷониби Самуил подшоҳ тадҳин шуд, аммо ӯ фавран ба тахт нанишаст. Худо ба Шоул иҷозат дод, ки муддате ҳукмронӣ кунад. Аммо Шоул ба таври ваҳшиёна ба Довуд рӯ овард ва тасмим гирифт, ки ӯро бикушад. Дар ин, Довуд намунаи Масеҳ аст – ҳарчанд ҳамчун Подшоҳи Худо тадҳин шудааст, Худованд раддияро таҳаммул мекунад, дар ҳоле ки сабру тоқатмандона интизори замоне аст, ки Худо рӯйдодҳоро тавре тартиб диҳад, ки Ӯ метавонад тахти ҳазорсолаи Худро ишғол кунад.
Ба ҳамин монанд, имрӯз Худо ба ҳукумати инсонӣ иҷозат медиҳад, ки ҳукмронӣ кунад, дар ҳоле ки Ӯ қасд дорад, ки танҳо ба Масеҳ метавон бо ҷои ҳокимияти мутлақ дар ҷаҳон бовар кард. Китоб бо таърихи ғамангези марги Шоул ва писаронаш ба охир мерасад. Ба инсон дар ҷисм [инсони табиӣ, бе Худо] иҷозат дода намешавад, ки боқӣ монад.
Ин сутун аз китоб гирифта шудааст: Китоби Муқаддас, 66 китоби он ба таври мухтасар. Он аз ношир дастрас аст:Китобхонаи имондорон ИМА.
