Ҷалол ба Ту, Падари мо, Худо, Ту манбаи ҳар шодӣ; Ситойиши фаровон ба Ту медиҳем; Ин кори ширини мост.
Дар Ту ҷонҳои мо оромӣ ёфтанд; Чашмаи муҳаббати илоҳӣ, Бахшандаи ҳар тӯҳфаи комил, Ситойиши Туро бо хурсандӣ месароем.
Ҷалол ба Ту, эй Писари Худо! Мо арзиши Туро ҷашн мегирем, Ту Офтоби марказии ҳаёт ва шодӣ Дар осмон ва дар замин.
Худат Писар, Худои Абадӣ, Калом, «МАН ҲАСТАМ»-и бузург, Дар ҷисм зоҳир шудӣ, Дар табиат, воқеан инсон шудӣ.
Ситойиш барои Рӯҳи Муқаддас, ки дода шудааст, Муаллим ва Роҳнамои мо, Ки аз хазинаи бепоёни осмон Ҳар эҳтиёҷи мо таъмин мешавад.
Тасаллидиҳанда, ки хидмати Ӯст Писарро ҷалол додан, Ганҷҳои муҳаббати Ӯро гирифтан Ва ҳамаи онҳоро аз они худ кардан:
Ҷалол ба Ту, Худои Бепоён, Ва ситойиш дар поён – дар боло; Лашкарҳои фариштагон қудрати Туро эълон мекунанд, Наҷотёфтагон муҳаббати Туро месароянд. —Фрэнсис Ҷорҷ Бёркитт (1864–1929)
