САВОЛ:
Дар мавриди қурбонии Масеҳ, фарқи байни кафорат ва таскин чист? Ин барои масеҳиён чӣ фарқ дорад?
ҶАВОБ:
«Таскин» калимаест ки дар Нашри иҷозатдодашудаи шоҳ Ҷеймс Библия (KJV) истифода намешавад. Он се маротиба дар тарҷумаи хеле дақиқи Ҷ. Н. Дарби Тарҷумаи нав истифода шудааст. Маънои он аз «кафорат» каме васеътар аст ва ба он ишора мекунад, ки масъала ҳал шудааст, кафорат дода шудааст ё бахшида шудааст. Ин маънои онро дорад, ки масъала ҳал шудааст, ҳал карда шудааст, тамом шудааст. Ва он дигар барнамехезад. Он ба қатъияти натиҷаи кори Масеҳ дар робита ба пурра бахшида шудани гуноҳҳои мо, ки дигар ҳеҷ гоҳ бар зидди мо ба миён намеоянд, таъкид мекунад.
Таскин додани касе дар маънои комилан инсонӣ қонеъ кардани касест, ки хафа шудааст. Албатта, Худои муқаддас аз гуноҳи мо одилона хафа шудааст. Дар Аҳди Қадим, Яъқуб, пас аз шунидани он ки бародараш Эсов – ки бист сол пеш мехост ӯро бикушад – бо чорсад нафар барои мулоқот бо ӯ меояд, қарор дод, ки бародарашро бо тӯҳфа таскин диҳад.
Ман ӯро бо тӯҳфае, ки пеш аз ман меравад, таскин медиҳам [ором мекунам, NKJV], ва баъд аз он рӯи ӯро мебинам: шояд ӯ маро қабул кунад (Ҳастӣ 32:20 JND).
Аммо кафорат, чунон ки дар Аҳди Ҷадид истифода шудааст, масъалаи ором кардани Худои хашмгин аз ҷониби мо нест. Худо «моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то кафорати гуноҳҳои мо бошад» (1 Юҳанно 4:10 NKJV). Мо наметавонистем коре кунем, ки Ӯро хушнуд созем ё сазовори файзи Ӯ шавем. Ва 1 Юҳанно 2:2 ба Худованд Исо ҳамчун «кафорати гуноҳҳои мо, ва на танҳо барои мо, балки барои тамоми ҷаҳон» ишора мекунад. Кори Ӯ дар салиби Ҷолҷота на танҳо Худоро хушнуд кардааст, балки Ӯро низ ҷалол додааст. Мо акнун «дар Маҳбуб қабул шудаем» (Эфсӯсиён 1:6). Натиҷаҳои кори Масеҳ чунон бузурганд, ки дар рӯзи оянда ҷаҳон бо Худо робита хоҳад дошт.
Уолтер Скотт, муаллифи ду ҷилди Дастури Библия изҳор доштааст: «Кафорат барои Худост, ва танҳо барои Ӯ, гарчанде ки он ба мо ҳаётан муҳим аст. Ин ҷавоби мубораки Исост, ки дар марг ва дар назди Худо, талаботи муқаддас ва одилонаи тахти Яҳуваро иҷро мекунад. Худо беохир ҷалол ёфтааст, ва ҳукумати ахлоқии Ӯ дар рехтани хуни Исо ба таври ҷалолнок тасдиқ шудааст».
Кафорат ба таври наздик алоқаманд аст бо истилоҳи «кафорат» дар Аҳди Қадим. Ҳамон тавре ки буз дар рӯзи бузурги Кафорат қурбонӣ карда мешуд, ва хуни он дар болои тахти раҳмат дар муқаддастарин ҷои хайма гузошта ва пошида мешуд, ҳамин тавр хуни Масеҳ ҳама чизеро, ки барои наздик кардани мо ба Худо лозим буд, анҷом додааст. Фарқияти бузурге байни он чизе, ки дар рӯзи Кафорат анҷом дода шуд ва он чизе, ки Масеҳ анҷом додааст, вуҷуд дорад. Қурбонӣ он вақт бояд сол ба сол такрор мешуд, дар ҳоле ки кори Худованд Исо чизҳоро як бор барои ҳама ҳал кардааст. Ӯ на танҳо кафорати мо дар назди Худост, балки кори Ӯ низ гуноҳҳои моро таскин додааст. Онҳо акнун рафтаанд, як бор барои ҳама!
Масеҳӣ дар лаҳзае, ки Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ қабул мекунад, ба некии ин чизҳо мерасад. Наҷоти ӯ танҳо ба он чизе, ки Масеҳ анҷом додааст, асос ёфтааст. Кори Масеҳ комил ва комилан кофист. Фаҳмиш ва дониши масеҳӣ дар бораи ин чизҳо ба кори Масеҳ чизе илова намекунад. Аммо қадршиносии ӯ ба наҷоти худ ва ба арзиши кори Худованд Исо ҳангоми омӯхтани ҷанбаҳои зебои он хеле афзоиш меёбад.
Бигзор мо кӯшиш кунем, ки пайравӣ кунем суханони охирини сабтшудаи ҳавворӣ Петрус, ки ба мо мегӯяд, ки «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш ёбед. Ҷалол ҳам ҳоло ва ҳам то абад ба Ӯ бод. Омин» (2 Петрус 3:18).
