Дастури ҳикматона
Китоби Масалҳо барои одамони ҳама синну сол дастури ҳикматона дорад. Аксари таълимоти онро падар ба писараш, ки ӯро дӯст медорад, медиҳад. Ба назари ман, ин китоб махсусан барои наврасон хуб аст, зеро бисёре аз дастурҳо мустақиман ва амалӣ ба онҳо, аз ин марҳилаи ҳаёт сар карда, дахл доранд. Китоб инчунин оқибатҳои қарорҳои инсонро пешниҳод мекунад.
Дар Масалҳо 31 боб мавҷуд аст. Шахс метавонад ба осонӣ ҳар рӯз дар давоми як моҳ як боб ё каме бештар аз онро хонад ва дар бораи ҳикмати он андеша кунад. Баъзе волидон инро як машқи хуб донистаанд, ки фарзандони худро ин китобро, масалан, дар давоми таътили тӯлонии мактаб, нависанд.
Масалҳо 1:2-6 (NKJV) ба мо ҳадафи китоб ва таъсири онро барои шахсе, ки аз он меомӯзад, мегӯяд: «Барои донистани ҳикмат ва насиҳат, барои дарк кардани суханони фаҳмиш, барои қабул кардани насиҳати ҳикмат, адолат, доварӣ ва инсоф; барои додани эҳтиёткорӣ ба соддалавҳон, ба ҷавон дониш ва хирад — марди доно мешунавад ва донишро зиёд мекунад, ва марди фаҳмиш машварати ҳикматонаро ба даст меорад, барои фаҳмидани масал ва муаммо [чизе, ки фаҳмиданаш душвор аст], суханони доноён ва рамзҳои онҳо». Ояти 7 нуқтаи ибтидоии ҳамаи ин чизҳоро медиҳад: «Тарси Худованд ибтидои дониш аст».
Ин оят инчунин дар бораи онҳое, ки он чиро, ки дуруст аст, нодида мегиранд, мегӯяд: «аммо аблаҳон ҳикмат ва насиҳатро нафрат мекунанд». Оё шумо дар қатори онҳое, ки аз Худованд метарсанд, ё онҳое, ки аблаҳанд, ҳисоб мешавед? Ин муҳимтарин саволи ҳаёт аст, ва оқибатҳои он абадӣ мебошанд. Нодида гирифтани ин савол маънои онро дорад, ки шумо аблаҳ буданро интихоб мекунед.
Тарси Худованд имрӯз қабул кардани пешниҳоди наҷоти Худост, ки ба воситаи Писари Ӯ, Исои Масеҳ дода шудааст. Ӯ аз осмон омад, аз зан таваллуд шуд ва солҳои кӯдакӣ ва наврасиро паси сар кард. Ҳамчун Инсон, Ӯ ихтиёран барои шумо ва ман мурд, ҷазои Худоро барои гуноҳҳои мо бар худ гирифт. Пас аз се рӯз Ӯ аз қабр эҳё шуд, ва дар муддати кӯтоҳ ба дасти рости Худо баланд бардошта шуд. Ӯ зинда аст, ва Ӯ мехоҳад ба шумо ҳаёти навро дар Худаш диҳад. Оё шумо пешниҳоди Ӯро қабул намекунед?
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред» (Аъмол 16:31) — ин дастури ҳикматона аст!
