«Ба қурбонӣ ва ҳадия ту хурсанд нашудӣ, балки ба ман гӯши кушода додӣ. Қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии гуноҳро ту талаб накардӣ. Он гоҳ гуфтам: «Инак, ман омадам; дар китоби навиштаҷот дар бораи ман навишта шудааст: Ман хурсандам, ки иродаи туро иҷро кунам, эй Худои ман; шариати ту дар дили ман аст».
Забур 40:6–8
Забур 40 як Забури Масеҳӣ ҳисобида мешавад, зеро он дар бораи Масеҳ, Худованд Исои Масеҳ, пешгӯӣ мекунад. Ин дар Ибриён 10:1, 4–7 тасдиқ шудааст:
«Зеро шариат, ки сояи чизҳои неки оянда аст, на худи тасвири чизҳо, ҳеҷ гоҳ бо ҳамон қурбониҳо, ки онҳо сол ба сол пайваста пешкаш мекунанд, онҳоеро, ки наздик мешаванд, комил карда наметавонад… Зеро имкон надорад, ки хуни барзаговҳо ва бузҳо гуноҳҳоро дур кунад. Аз ин рӯ, вақте ки Ӯ ба ҷаҳон омад, гуфт: «Қурбонӣ ва ҳадияро ту нахостӣ, балки ҷисмеро барои Ман омода кардӣ. Дар қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои гуноҳ ту хурсандӣ надоштӣ. Он гоҳ гуфтам: «Инак, ман омадам — Дар китоби навиштаҷот дар бораи Ман навишта шудааст — Иродаи туро иҷро кунам, эй Худо».
Баъзе тарҷумаҳо ибораи «аммо ту»-ро дар Забур 40 дар бар намегиранд; аммо, он ба мо кӯмак мекунад, ки тафовутеро, ки Худо байни қурбониҳои Аҳди Қадим ва ҳадияи Худованд Исо мегузорад, бубинем. Ин вақте ки мо дар Ибриён мехонем, боз ҳам равшантар мешавад, «аммо ҷисмеро ту барои Ман омода кардӣ».
Худо аз қурбониҳо ва ҳадияҳои Аҳди Қадим, чунон ки дар Забур 40 гуфта шудааст, хурсанд набуд, зеро он қурбониҳо гуноҳҳоро дур карда наметавонистанд, чунон ки дар Ибриён 10 шарҳ дода шудааст. Аз ин рӯ, Худои Падар барои Писари худ, Худованд Исо, ҷисмеро омода кард. Дар Забур 40 мехонем, «Аммо ту ба ман гӯши кушода додӣ», ки аслан маънои «Ту барои ман гӯшҳоро кофтӣ»-ро дорад. Падар барои Худованд Исо ҷисми ҷисмониро омода кард, то Ӯ иродаи Худро иҷро кунад. Ибриён идома медиҳад, ки
«Бо он ирода мо тавассути ҳадияи ҷисми Исои Масеҳ як бор барои ҳама тақдис шудаем» (Ибриён 10:10).
Азбаски Худованд Исо ба ҷаҳон омад — ба сурати инсон омад, аммо бе гуноҳ — Ӯ тавонист он қурбонии комил барои гуноҳ бошад, бӯи хуше, ки ба Худо пешкаш карда шуд (Эфсӯсиён 5:1–2). Бо қурбонии Ӯ,
«ин Мард, пас аз он ки як қурбонӣ барои гуноҳҳо абадӣ пешкаш кард, дар дасти рости Худо нишаст» (Ибриён 10:12).
Лавозимот барои имрӯз
Забур 40 ба мо дар бораи таҷассуми Худованд Исои Масеҳ сухан меронад. Чӣ қадар мо шукргузорем, ки Худо барои Наҷотдиҳандаи мубораки мо ҷисмеро омода кард!
