«Дар ибтидо Худо—» (Ҳастӣ 1:1)Агар мо чор калимаи аввали Ҳастӣ 1:1-ро аз боқимондаи оят ҷудо кунем, онҳо як навъ шиор барои тамоми ҳаётро ташкил медиҳанд. Онҳо мегӯянд, «Худо аввал.»
Мо ин шиорро дар фармони аввал меёбем: «Ту дигар худоёнро пеш аз Ман нахоҳӣ дошт.» Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз набояд ҷои Худои ҳақиқӣ ва зиндаро гирад.
Мо онро дар достони Илёс ва бевазане меёбем, ки танҳо ба қадри кофӣ орд ва равған дошт, то як нони охиринро барои писараш ва худаш тайёр кунад (1 Подшоҳон 17:12). Тааҷҷубовар аст, ки Илёс гуфт: «Аввал барои ман як нони хурд тайёр кун.» Ҳарчанд ин метавонад худхоҳии дағалона садо диҳад, аммо ин тавр набуд. Илёс намояндаи Худо буд. Ӯ мегуфт: «Танҳо Худоро дар ҷои аввал гузоред ва таъминоти шумо бо чизҳои зарурии ҳаёт ҳеҷ гоҳ кам нахоҳад шуд.»
Худованд Исо ҳамин чизро асрҳо пас дар кӯҳ таълим дод, вақте ки Ӯ гуфт:
«Аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро ҷӯед ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳанд шуд» (Матто 6:33).
Афзалияти марказии ҳаёт Малакути Худо ва адолати Ӯст.
Боз Наҷотдиҳанда даъвои пешакии Худро дар Луқо 14:26 тасдиқ кард:
«Агар касе назди Ман ояд ва падару модар, зан ва фарзандон, бародарон ва хоҳарон, бале, ҳатто ҷони худро низ нафрат накунад, шогирди Ман буда наметавонад.»
Масеҳ бояд ҷои аввалро дошта бошад.
Аммо чӣ гуна мо Худоро дар ҷои аввал мегузорем? Мо оилаи худро дорем, ки ба он ғамхорӣ кунем. Мо бояд дар бораи шуғли дунявии худ фикр кунем. Мо як қатор вазифаҳо дорем, ки барои вақт ва захираҳои мо фарёд мезананд. Мо Худоро дар ҷои аввал мегузорем, ки Ӯро бо муҳаббате дӯст медорем, ки дар муқоиса бо он ҳама муҳаббатҳои дигар нафрат мебошанд. Бо истифода аз ҳама чизҳои моддӣ ҳамчун амонат аз Ӯ, танҳо он чизҳоеро нигоҳ медорем, ки метавонанд дар робита бо Малакути Ӯ истифода шаванд. Бо додани афзалияти аввалиндараҷа ба масъалаҳои оқибатҳои абадӣ, дар хотир дорем, ки ҳатто чизҳои хуб баъзан душманони беҳтарин мебошанд.
Манфиатҳои беҳтарини инсон дар муносибати дуруст бо Худо мебошанд. Муносибати дуруст вақте аст, ки Худо дар ҷои аввал гузошта мешавад. Ҳатто вақте ки инсон Худоро дар ҷои аввал мегузорад, ӯ баъзе мушкилот хоҳад дошт, аммо ӯ дар ҳаёт қаноатмандӣ хоҳад ёфт. Аммо вақте ки ӯ Худоро дар ҷои дуюм мегузорад, ӯ ғайр аз мушкилот — ва мавҷудияти бадбахтона чизе нахоҳад дошт.
