«Умед» яке аз калимаҳоест, ки мо мебинем дар ин вақти сол, зеро он ба баъзе ороишоти Мавлуди Исо ва табрикоти ид пайваст аст. Умеди ҳақиқӣ дар Худованд Исои Масеҳ ёфт мешавад. Он бо дастовардҳои инфиродӣ, беҳбудиҳои ҷомеа ё сулҳи ҷаҳонӣ ба даст намеояд. Умед танҳо тавассути муносибати шахсӣ бо Писари Худо, ки аз ҷониби Падар «ҳамчун Наҷотдиҳандаи ҷаҳон» (1 Юҳанно 4:14 NKJV) ба ин ҷо фиристода шудааст, амалӣ мегардад.
Дар Навиштаҳо, имон – имон ба танҳо Масеҳ – бо умед зич алоқаманд аст (Ибриён 11:1). Имон барои доштани умеди ҳақиқӣ зарур аст, зеро ин бар Он ки аз худи коинот бузургтар аст, сохта шудааст. Худо, ба воситаи Писар, «ҳама чизро ... ки дар осмон ва дар замин аст, намоён ва ноаён ... Ҳама чиз ба воситаи Ӯ ва барои Ӯ офарида шудааст. Ва Ӯ пеш аз ҳама чиз аст, ва дар Ӯ ҳама чиз иборат аст» (Қӯлассиён 1:16-17) офарид. Ҳеҷ чиз наметавонад Ӯро мағлуб ё ғарқ кунад – на Иблис, на бадӣ ва на ҳатто гуноҳи мо.
Вақте ки фариштаи Худованд ба Юсуф зоҳир шуд, ӯ гуфт, ки номи Писаре, ки аз Марям таваллуд мешавад, «Исо хоҳад буд, зеро Ӯ халқи Худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод» (Матто 1:21). Кори ин дар салиби Ҷолҷота анҷом дода шуд, Исо дар он ҷо эълон кард, ки «тамом шуд!» (Юҳанно 19:30).
Оё шумо тӯҳфаи наҷотро қабул кардаед ки Худованд Исо барои шумо омода кардааст? Онро танҳо тавассути имон қабул кардан мумкин аст. Шумо бояд «бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст» (Румиён 10:9).
Ҳамаи мо, ки ба Худованд Исо эътимод кардаем, умед дорем. Исо Писари Худо дар тахти файз нишастааст, ки ба мо дар заъфҳо ва ниёзҳои мо кӯмак мекунад (Ибриён 4:16). Ӯ, мисли мо, ин лаҳзаро интизор аст, ки мо бо Ӯ хоҳем буд. Худованд Исои Масеҳ барои мо меояд – як ҷанбаи умеди мубораки мо, ки мақолаҳои ин моҳ дар бораи он сухан мегӯянд. Вақте ки мо омадани Ӯро интизорем, ба мо хотиррасон мешавад, ки умеди мо на дар ҳодиса, балки дар шахс аст. Мо ба Ӯ умед дорем!
Вақте ки мо ин соли душвор ва озмоиширо ба охир мерасонем, биёед боз бигӯем, мисли муаллифи суруд Эдвард Мот (1797–1874):
Умеди ман бар ҳеҷ чиз камтар сохта нашудааст Аз хун ва адолати Исо; Ман ҷуръат намекунам, ки ба чаҳорчӯбаи ширинтар эътимод кунам, Аммо комилан ба номи Исо такя мекунам.
