Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: агар гӯшти Писари Одамро нахӯред ва хуни Ӯро нанӯшед, дар худ ҳаёт надоред» (Юҳанно 6:53). Дар ин ояти Навиштаҷот амали хӯрдан зикр шудааст. Дар бораи хӯрдан ҳеҷ чизи хаёлӣ ё мистикӣ нест ва вақте ки мо мехӯрем, амали муайяне иҷро мешавад; мо чизеро ба худ гирифтаем ва бо гирифтани он, онро ба маънои аслии калима соҳиб мешавем; мо чизи хӯрдашударо ба таври комил аз худ мекунем, то он як ҷузъи ҷудонашавандаи худамон гардад. Ғайр аз ин, хӯрдан як масъалаи хеле инфиродӣ аст, зеро кас наметавонад барои дигаре бихӯрад: ҳар кас бояд онро барои худ кунад, агар ғизо гирифтан лозим бошад.
Дар сӯҳбати мо як ибораи зуд-зуд такроршаванда мавҷуд аст: «Ба ҳар қоида истисно вуҷуд дорад». Дар ин ояти зебои Навиштаҷот, ки аз ҷониби Худованд Исои Масеҳ гуфта шудааст, мо як қоида ва як истисно дорем.
Қоида ва Истисно
Қоида
ҚОИДА ин аст, ки ҳамчун мардону занони оддӣ, инсонҳои бечора ва гунаҳкор, мо дар худ ҳаёт надорем. Инҳо суханони Писари Худо мебошанд: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям... дар шумо ҳаёт нест». Ин суханони хеле ҷиддиро, хонандаи азиз, мулоҳиза кунед. Ин қоида ҳар яки моро дар бар мегирад, зеро ҳар кӯдаке, ки ба дунё меояд, сафари ҳаётро бе ҳаёти илоҳӣ оғоз мекунад. Боз ба суханони Исо гӯш диҳед: «Агар гӯшти Писари Одамро нахӯред ва хуни Ӯро нанӯшед, дар худ ҳаёт надоред».
Истисно
Ин аст ИСТИНО: онҳое, ки гӯшти Писари Одамро хӯрдаанд ва хуни Ӯро нӯшидаанд, дигар дар ҳолати ноумедии марги ахлоқӣ ва рӯҳонӣ, дур аз Худо намемонанд, балки ҳаёти Ӯро дар худ доранд.
Хӯрдан ва нӯшидан қавитарин истилоҳоти ТАСАРРУФ мебошанд, то ки бо хӯрдани гӯшти Масеҳ ва нӯшидани хуни Ӯ мо марги Ӯро барои худ, бо имони зинда, имоне, ки он чиро, ки ба он марг тааллуқ дорад, ба умқи дил меорад, аз худ мекунем. Ба Эфсӯсиён 3:17 нигаред.
то ки Масеҳ ба воситаи имон дар дилҳои шумо сокин шавад; (Эфсӯсиён 3:17)
ва боз дар 1 Петрус 3:15,
Масеҳро ҳамчун Худованд дар дилҳои худ муқаддас гардонед (1 Петрус 3:15) (R.V.).
Вақте ки мо Масеҳро бо имон қабул мекунем, хоҳ дар марг ва хоҳ дар ҳаёт (зеро Ӯ аз мурдагон эҳё шудааст), мо Ӯро ба дилҳои худ қабул мекунем, Ӯро аз они худ мегардонем, то Ӯ як ҷузъи худамон гардад.
Маънои гӯшт ва хун
Мо аз «гӯшти Писари Одам» ва аз «хуни Ӯ» чӣ бояд омӯзем? Рӯҳулқудс дар боби 1 дар бораи Ӯ чунин мегӯяд: «Дар ибтидо Калом буд... ва Калом ҷисм шуд». Пеш аз фариштагон, пеш аз ҷаҳониён, пеш аз замон, пеш аз одамон, Писар дар ибтидои абадӣ буд, аммо дар як амал, Писари Худо аз ҷалоли Худоӣ ба инсоният фуруд омад. Пас, дар ин ҷо, гӯшти Ӯ аз инсонияти Ӯ, файзи фурӯтании Ӯ сухан меронад. Хуни Ӯ, ки аз гӯшти Ӯ ҷудо аст, бешубҳа аз марги Ӯ сухан меронад; ва Ӯ бо назардошти марг ҷисм шуд; зарурати мутлақ, агар Худо дар робита бо гуноҳ ҷалол дода мешуд.
Мо дар гӯшт ва хуни Ӯ он чиро, ки ба муқаддасии аслии Худо мувофиқат мекунад, ва он чиро, ки ба ҳолати мо ва гуноҳи мо ҳамчун мурда ва гунаҳкор дар назди Ӯ мувофиқат мекунад, дарк мекунем; ва бо ин тариқ аз марги Ӯ ғизо гирифта, мо аз ҲАЁТ, ҳаёти абадӣ баҳравар мешавем ва ба муҳаббати аҷибе, ки дар он марги аҷиб зоҳир шудааст, дохил мешавем.
