Дар чанд китоби Аҳди Қадим, ки «Пайғамбарон» номида мешаванд (Луқо 24:27), мо як ибора ё тағйироти онро такроран мехонем: «то бидонед, ки Ман Худованд ҳастам». Дар ибтидо ва давра ба давра дар таърихи халқи Исроил, Исроил изҳор дошт, ки онҳо ба Худованд пайравӣ хоҳанд кард ва Ӯро ҳамчун Он ки ба Ӯ масъуланд ва бояд итоат кунанд, эътироф мекарданд. Аммо, одатан ба таври нозук, онҳо амали итоат ба Ӯро тарк карданд – Ӯро танҳо ба ном Худованд меномиданд.
Баъзан барои имондорони нав дар бораи он ки Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи онҳо, Худованди онҳост, дониши кам вуҷуд дорад. Мо унвонро мехонем, аммо шояд принсипҳои паси онро дарк накунем. Далели он ки Исои Масеҳ бояд ҳам Наҷотдиҳанда ва ҳам Худованд дар ҳаёти мо бошад, ҳангоми таваллуди Ӯ пешниҳод карда шуд:
Зеро имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шудааст, ки Масеҳ Худованд аст (Луқо 2:11 NASB).
Хатар барои имондорон, ҳамон тавре ки барои Исроили қадим буд, дар эътироф накардани Худованд, ки Ӯ дар ҳақиқат ва амал кист, ин аст, ки аз он чизе, ки дуруст аст, дур шаванд ва он чизеро, ки нодуруст аст, қабул кунанд. Натиҷаи маъмулӣ набудани шаҳодати беайб барои Он ки ҷони Худро барои мо фидо кард. Принсипҳо, ё ҳақиқатҳои Навиштаҳо, аксар вақт тарк карда мешаванд. Мутаассифона, бисёр гурӯҳҳои калисоӣ ба таври дастаҷамъӣ аз итоати амалии Худовандии Масеҳ чунон дур рафтаанд, ки онҳо аллакай ба роҳҳои Исроил дар замоне, ки Худо онҳоро аз замини худ дар доварӣ дур кард, пайравӣ мекунанд. Аён аст, ки мо бояд ба Исои Масеҳ пайравӣ кунем ҳамчун Худованд агар мо шахсоне бошем, ки Ӯро эҳтиром мекунем.
Мақолаҳои ин маҷалла нуктаҳо ва мушкилотеро пешниҳод мекунанд, ки мо шояд ба дигар имондорон нисбат ба худамон осонтар татбиқ кунем. Аммо бигзор мо гӯшҳо ва дилҳои кушода дошта бошем, то он чизеро, ки Худованд ба ҳар яки мо мегӯяд, бишнавем ва хоҳиш ва ҷасорат дошта бошем, ки рафтори худро тавре тағйир диҳем, ки ба ҳамаи атрофиён аён бошад, ки Ӯ дар ҳақиқат Худованди ҳаёти мост. Чӣ шаҳодати аҷибе хоҳад буд – ба Ӯ ҷалол меорад!
