«Ҳадияи худро дар он ҷо, дар пеши қурбонгоҳ гузор. Аввал бирав ва бо бародари худ оштӣ кун, ва баъд биё ва ҳадияи худро пешкаш кун.» (Матто 5:24)
Ҳангоми душманӣ бо бародари худ ба Худо ҳадия додан бефоида аст. Исо гуфт, ки пайравони Ӯ бояд бо ҳар касе, ки бар зидди онҳо чизе дорад, оштӣ кунанд. Ҷаҳон оштиро бо шартҳои маҳдуд меҷӯяд. Масеҳиён бояд оштӣ кунанд, ҳар чӣ лозим бошад.
Шумо мегӯед: «Аммо шумо намедонед, ки ӯ маро чӣ қадар сахт озор дод! Аз ман хоҳиш кардан, ки муносибати моро барқарор кунам, беасос аст.» Ё: «Ман кӯшиш кардам, аммо ӯ ором нашуд.» Исо барои оштии мо банди истисноӣ дохил накард. Агар шахс душман бошад, Исо гуфт, ки ӯро дӯст доред (Матто 5:44). Агар ӯ шуморо таъқиб кунад, шумо бояд барои ӯ дуо кунед (ояти 44). Агар ӯ шуморо дар омма таҳқир кунад, шумо набояд интиқом гиред (ояти 39). Агар касе аз шумо истифода барад, шумо бояд ҳатто бештар аз он чизе, ки ӯ мепурсад, диҳед (ояти 41).
Ҷаҳон «Худро тасдиқ кунед» мавъиза мекунад. Исо таълим дод: «Худро инкор кунед.» Ҷаҳон ҳушдор медиҳад, ки шумо доимо истисмор хоҳед шуд. Нигаронии Исо дар он набуд, ки шогирдони Ӯ одилона муносибат карда шаванд, балки дар он буд, ки онҳо ба дигарон муҳаббати бечунучаро нишон диҳанд, новобаста аз он ки бо онҳо чӣ гуна муносибат карда мешавад. Мардум ба Исо туф карданд ва Ӯро ба салиб мехкӯб карданд. Ҷавоби Ӯ намунаи мо буд: «Падар, онҳоро бубахш, зеро онҳо намедонанд, ки чӣ кор мекунанд» (Луқо 23:34).
Агар ягон фармоне бошад, ки доимо риоя намешавад, ин фармони оштӣ шудан аст. Каломи Худо намегӯяд: «Кӯшиш кунед, ки оштӣ кунед,» балки «Оштӣ кунед.» Оё касе ҳаст, ки бо ӯ бояд сулҳ кунед? Пас, он чиро, ки Худо ба шумо мегӯяд, иҷро кунед.
