Чилу шаб бо шайтон дар биёбон маҳбус буд ва дар ин муддат ба ҳар гуна ҳамлаҳои шадид дучор шуд, то он даме, ки тирдонашро холӣ карда, Шайтон шикаст хӯрд ва муддате аз муноқиша даст кашид. Ин аст, эй ҷони ман! айбдоркунанда ва васвасакунандаи бузурги ту. Аз асорати ӯ озод шуда, ту ҳанӯз аз тирҳои оташини ӯ комилан озод нестӣ. Инро чизи аҷибе наҳисоб, ки ту ҳадафи ӯ бошӣ.
Ҳамаи муқаддасони Худо, кам ё зиёд, ба чунин интизом дучор мешаванд. Ӯ Довудро ба ҳисоб кардани мардум таҳрик дод, Айюбро бо захмҳои калон зад, Петрусро мисли гандум ғарбел кард, Павлусро борҳо боздошт; ва, ҳадафи дурахшонтаринро интихоб карда, тирҳои худро, ғафс ва оташин, ба худи Худованд партофт. Пас, шод бош! Душмани бузурги ту захмӣ шудааст, марговар захмӣ шудааст; ту бо душмани мағлубшуда сарукор дорӣ, ки ҳамеша зери назорати «Шери қабилаи Яҳудо» аст, ва ту худат Шайтонро ба зудӣ зери поят хоҳӣ кард.
Исо акнун ба бародарони Худ монанд мешуд. Барои ҳамдардии комили Ӯ бо мо, лозим буд, ки Ӯ дар ҳама ҷиҳатҳо мисли мо васваса карда шавад, вале бе гуноҳ (Ибриён 4:15). Пас, эй васвасашуда! ба Ӯ парвоз кун! Ӯ Саркоҳине нест, ки ба ҳамлаи ҳозираи ту бепарво бошад.
Васвасаи ҳозираи худро ҳамчун фиристодашуда қабул кун, то туро бо гаронбаҳоии Ӯ, ҳамдардии Ӯ, файзи Ӯ, муҳаббати тағйирнопазири Ӯ беҳтар шинос кунад.
Сипари имонро гиред, ки бо он шумо метавонед ҳамаи тирҳои оташини шарирро хомӯш кунед (Эфсӯсиён 6:16).
