Санги асрҳо, ки барои ман шикофта шуд,
Бигзор худро дар Ту пинҳон кунам;
Бигзор об ва хун,
Аз паҳлӯи шикофтаи Ту, ки ҷорӣ шуд,
Давои дугонаи гуноҳ бошад,
Маро аз гуноҳ ва қудрати он наҷот деҳ.
На меҳнати дастҳои ман
Метавонад талаботи қонуни Туро иҷро кунад;
Агар ғайрати ман таваққуф намедонист,
Агар ашкҳои ман абадӣ ҷорӣ мешуданд,
Ҳама барои гуноҳ кафорат карда наметавонистанд;
Ту бояд наҷот диҳӣ, ва танҳо Ту.
Ҳеҷ чиз дар дастам намеорам,
Танҳо ба салиби Ту мечаспам;
Урён, барои либос ба Ту меоям;
Бечора, барои файз ба Ту менигарам;
Наҷис, ба чашма мешитобам,
Маро бишӯй, Наҷотдиҳанда, вагарна мемирам!
Вақте ки ин нафаси гузарандаро мекашам,
Вақте ки чашмонам дар марг пӯшида мешаванд,
Вақте ки ба ҷаҳони номаълум парвоз мекунам,
Туро дар тахти доварии Ту мебинам,
Санги асрҳо, ки барои ман шикофта шуд,
Бигзор худро дар Ту пинҳон кунам. —Августус М. Топлади (1740–1778)
