Ҳамаи масеҳиёни ҳақиқӣ хушхабари наҷоти бузурги Худоро қабул кардаанд (Румиён 10:15; Ибриён 2:3). Румиён 8 боз ҳам хушхабари бештарро барои имондорон дар бар мегирад.
Мо барои ҷазо додан маҳкум нашудаем:
«Аз ин рӯ, акнун барои онҳое, ки дар Масеҳ Исо ҳастанд, ҳеҷ маҳкумияте нест» (Румиён 8:1 NIV). Ибораи «дар Масеҳ Исо» нишон медиҳад, ки Худо акнун моро бо Ӯ муттаҳид мебинад – мо ба Ӯ тааллуқ дорем. Ибораи «ҳеҷ маҳкумият» нишон медиҳад, ки мо гуноҳкороне ҳастем, ки бахшида шудаем, на гуноҳкороне, ки барои ҷазо додан маҳкум шудаанд.
Мо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас қудрат гирифтаем,
ки моро аз қудрати гуноҳ озод кардааст: «Ба воситаи Масеҳ Исо қонуни Рӯҳи ҳаёт маро аз қонуни гуноҳ ва марг озод кард» (Румиён 8:2). Албатта, пирӯзии мо бар гуноҳ то даме ки мо дар ҳузури Худованд набошем, комил нахоҳад буд (Ваҳй 21:4).
Мо ҳаёти ҷовидонӣ ва сулҳ дорем:
«Ақле, ки аз ҷониби Рӯҳ идора мешавад, ҳаёт ва сулҳ аст» (Румиён 8:6). Ояндае ҳаст, ки бояд интизор шуд ва итминон, ки ҳама чиз таҳти назорати Худост.
Мо аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас роҳнамоӣ мешавем:
Имондорон ҳамчун «онҳое, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо роҳнамоӣ мешаванд» (ояти 14) тасвир шудаанд. Рӯҳ метавонад моро тавассути воситаҳои гуногун, аз қабили Китоби Муқаддас, дуо, ҳамду сано ва дигар имондорон роҳнамоӣ кунад.
Рӯҳи Муқаддас ба мо кӯмак мекунад ва барои мо дуо мекунад:
«Рӯҳ ба мо дар заъфи мо кӯмак мекунад ... Рӯҳ барои муқаддасон мувофиқи иродаи Худо шафоат мекунад» (Румиён 8:26-27). Вақте ки мо худро заиф, тарсончак ё нокифоя ҳис мекунем, биёед дар хотир дорем, ки Рӯҳи Муқаддас барои мо ба Худо муроҷиат мекунад.
Мо бо Худо ҳамчун фарзандон дар оилаи Ӯ муошират дорем:
«Мо фарзандони Худо ҳастем» (Румиён 8:16). Мо инчунин мерос дорем: «Агар мо фарзандон бошем, пас мо ворисон ҳастем – ворисони Худо ва ҳамворисони Масеҳ» (Румиён 8:17). Худо саховатманд аст; Ӯ ба мо Исо ва ояндаи аҷибе додааст.
Вақте ки Масеҳ бармегардад, мо ҷисмҳои нав хоҳем гирифт:
«Мо бо шавқ интизори ... наҷоти ҷисмҳои худ ҳастем» (Румиён 8:23). Ин ҷисмҳо ҳеҷ гоҳ фарсуда нахоҳанд шуд.
Худо барои некии мо кор мекунад:
«Ва мо медонем, ки дар ҳама чиз Худо барои некии онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, кор мекунад, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд» (Румиён 8:28). Мо бехатар ҳастем, зеро Худо назорат мекунад. Новобаста аз вазъият, Худо аз он некӣ хоҳад овард.
Мо табдил хоҳем ёфт, то ба Масеҳ монанд шавем:
«Онҳоеро, ки Худо пешакӣ донист, Ӯ инчунин пешакӣ муайян кард, ки ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кунанд» (Румиён 8:29). Ҳар он чизе ки Худо дар ҳаёти мо иҷозат медиҳад, барои он пешбинӣ шудааст, ки моро ба Масеҳ бештар монанд кунад. Ин раванд вақте ки Масеҳ бармегардад ва мо табдил хоҳем ёфт, то ба Ӯ монанд шавем – аз гуноҳ озод ва бо ҷисмҳои эҳёшуда – комил хоҳад шуд.
Мо сафед карда шудаем ва ҷалол хоҳем ёфт:
«Онҳоеро, ки Ӯ сафед кард, Ӯ инчунин ҷалол дод» (Румиён 8:30). Мо аз гуноҳи гуноҳ, ҷазои гуноҳ ва ҳатто қудрати гуноҳ дар ҳаёти худ озод ҳастем ва дар ҷалоли Ӯ шарик хоҳем шуд.
Худо барои мост ва ҳеҷ кас наметавонад моро айбдор кунад, маҳкум кунад ё мағлуб кунад:
«Агар Худо барои мо бошад, кӣ метавонад бар зидди мо бошад?» (Румиён 8:31-34). Мо дар тарафи ғолиб ҳастем, зеро Худо дар тарафи мост.
Ҳеҷ чиз наметавонад моро аз муҳаббати Худо ҷудо кунад
(Румиён 8:35-39). Марг наметавонад ва ҳаёт наметавонад. Фариштагон наметавонанд ва девҳо наметавонанд. Тарсҳо, ташвишҳо ва ҳатто қудратҳои дӯзах наметавонанд муҳаббати Худоро дур нигоҳ доранд. Новобаста аз он ки мо дар осмон баланд ҳастем ё дар умқи уқёнус, ҳеҷ чиз дар тамоми офариниш ҳеҷ гоҳ наметавонад моро аз муҳаббати Худо, ки дар Масеҳ Исои Худованди мо ошкор шудааст, ҷудо кунад. Хулоса ин аст, ки мо «аз тариқи Ӯ, ки моро дӯст дошт, беш аз ғолибон ҳастем» (Румиён 8:37). Ба воситаи Масеҳ мо пирӯзии бузург дорем.
Чӣ ваъдаҳои рӯҳбаландкунанда: Мо маҳкум нашудаем, балки табдил хоҳем ёфт, то ба Масеҳ монанд шавем; Худо барои некии мо кор мекунад; Ӯ моро аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас қудрат медиҳад; ва ҳеҷ чиз наметавонад моро аз муҳаббати Ӯ ҷудо кунад.
Имрӯз аз ин ҳама хушхабар лаззат бурданро оғоз кунед.
