Нокомии Шимшӯн ва даъвати масеҳӣ ба покдоманӣ

Хонаводаи имон. >> Инҷо мо ҳастем [сурудхонӣ] дар оғоз [мусиқӣ] ба якдигар бо [сурудхонӣ] каломи Ӯ ва аз дили худ ваъда медиҳем. [мусиқӣ] >> Мо дар хонае хонавода хоҳем буд, ки [сурудхонӣ] хона хоҳад буд. Ва бо имон мо [сурудхонӣ] онро мустаҳкам хоҳем сохт. Мо [сурудхонӣ] хонаи [мусиқӣ] имонро хоҳем сохт, ки якҷоя [сурудхонӣ] [мусиқӣ] мо метавонем созем. Ва вақте ки [мусиқӣ] шамолҳои сахт мевазанд, он [сурудхонӣ] намеафтад. Чун [сурудхонӣ] як дар [мусиқӣ] Ӯ афзун хоҳем шуд ва тамоми ҷаҳон хоҳад донист. [сурудхонӣ ва мусиқӣ] Мо хонаводаи имон ҳастем. [мусиқӣ] Акнун барои [сурудхонӣ] хонавода будан, мо бояд якдигарро бо ҳар [сурудхонӣ] харҷ беғаразона дӯст дорем. [мусиқӣ] >> Ва [сурудхонӣ] хонаи мо бояд ҷое бошад, ки пур аз [мусиқӣ] файз бошад, инъикоси [сурудхонӣ] чеҳраи Ӯ. Мо [сурудхонӣ] хонаи имонро хоҳем сохт [сурудхонӣ], ки якҷоя мо метавонем созем. Ва вақте ки [сурудхонӣ ва мусиқӣ] шамолҳои сахт мевазанд, он намеафтад. [сурудхонӣ] [мусиқӣ] Чун як дар [сурудхонӣ] Ӯ афзун хоҳем шуд, ва тамоми ҷаҳон [мусиқӣ] хоҳад донист, ки мо [сурудхонӣ] хонаводаи имон ҳастем. [сурудхонӣ] [мусиқӣ] Мо [сурудхонӣ] хонаи [мусиқӣ] имонро хоҳем сохт [сурудхонӣ], ки якҷоя мо метавонем созем. Ва вақте ки [мусиқӣ] боронҳои сахт меборад, [сурудхонӣ] онҳо дур меафтанд. [сурудхонӣ ва мусиқӣ] чун як дар Ӯ афзун хоҳем шуд ва тамоми [сурудхонӣ ва мусиқӣ] ҷаҳон хоҳад донист. [сурудхонӣ] Мо хонаводаи [мусиқӣ] Мо хонаводаи [мусиқӣ] [сурудхонӣ] Мо хонаводаи [сурудхонӣ ва мусиқӣ] Омин. Шаби хуш. Худо шуморо баракат диҳад. Биёед ба Худованд назар кунем. Худои мо ва Падари мо, бори дигар барои каломи Ту хеле ташаккур. Барои Наҷотдиҳандаи мо, Худованд Исо, ташаккур. Он чизе ки Ӯ барои мо дар салиб кард. Мо Ӯро барои ҳама вақт ва абадият ҳамду сано ва ибодат хоҳем кард. Акнун, вақте ки мо каломи Туро мекушоем, бигзор Рӯҳи Ту дилҳои моро кушояд, то чизҳои аҷиберо, ки Ту барои мо пинҳон кардаӣ, бубинем, ки Рӯҳи Ту ба мо ошкор кунад. Ба номи Масеҳ. Омин. Ҳамин тавр, ҳафтаи гузашта мо бо назар ба Шимшӯн дар Доварон боби 13 оғоз кардем ва дидем, ки дар ояти панҷ миссияи Шимшӯн аз Худо чӣ буд. Ҳадафи ӯ аз Худо чӣ буд. Ва он буд, ки Исроилро аз дасти фалиштиён наҷот диҳад. Ин Доварон 13:5 буд. Акнун, мо қайд кардем, ки ҳамаи мо сарнавиште дорем ва ин сарнавишт ё осмон аст ё дӯзах. Аммо дар ин миён, барои онҳое аз мо, ки ба осмон меравем, Худо барои ҳаёти мо ҳадаф, нақша дорад, ки чӣ тавр Ӯ мехоҳад моро дар ин ҷаҳон истифода барад. Ва мисли Шимшӯн, ӯ марди имон аст. Мо дар Ибриён 11:32 мехонем. Ӯ марди имон аст. Сарнавишти ӯ осмон аст, аммо Худо барои ӯ дар ин ҷо дар замин ҳадафе дорад. Ва он буд, ки Исроилро аз дасти фалиштиён наҷот диҳад. Онҳо 40 сол зери дасти фалиштиён буданд. Акнун, фалиштиён як гурӯҳи мардум буданд, ки дар ғарби Исроил дар соҳили баҳри Миёназамин зиндагӣ мекарданд. Ва аз ин рӯ, онҳо аз ҷиҳати техникӣ канъониён нестанд, аммо онҳо душманони Худо ҳастанд. Ва аз ин рӯ, Худо барои Шимшӯн ҳадафе дошт. Ӯ барои шумо ва ман ҳадафе дорад. Мо сарнавишт ҳастем. Мо ба осмон меравем. Ҳаллилуё. Худовандро ҳамду сано гӯед. Ва акнун мо корҳое дорем, ки Худо аз бунёди ҷаҳон ё пеш аз бунёди ҷаҳон пешакӣ муайян кардааст, ки мо бояд дар онҳо роҳ равем. Пас, Худо мехоҳад тавассути ҳаёти мо чизеро ба анҷом расонад. Ин чӣ қадар аҷиб, чӣ қадар ҳаяҷоновар аст. Ҳамин тавр, Шимшӯн, гарчанде ки ӯ ҳамчун плейбойи Китоби Муқаддас тавсиф шудааст. Вақте ки шумо ба ҳаёти ӯ назар мекунед, ин хеле ғамангез аст. Ин марде буд, ки барои наҷот додани Исроил даъват шуда буд ва ба ҷои ин мо дар охири ҳаёташ мебинем, ки ӯ ба наҷот ниёз дорад ва дар ҳақиқат дар тамоми ҳаёташ ба наҷот ниёз дошт, зеро, чунон ки ҳафтаи гузашта қайд кардем, ӯ масеҳии ҷисмониро ифода мекунад. Ҷисмонӣ ба маънои касе, ки имондор аст, аммо мувофиқи ҷисм, хоҳишҳои табиии ҷисм зиндагӣ мекунад. Ва барои ӯ, заъфи бузурги ӯ ё гуноҳи бузурги ӯ, мо метавонем бигӯем, занон буданд. Ва мо ҳафтаи гузашта дар боби 14 чор маротиба пайдо кардем, ки дар он гуфта шудааст, ки ӯ фуруд омад. Ҳамин тавр, ӯ як писари яҳудӣ буд. Ӯ ба назди фалиштиён фуруд омад ва дар он ҷо занеро дид. Ман инро бори дигар дар ояти якуми боби 14 мехонам. Шимшӯн ба Тимнот фуруд омад ва дар Тимнот занеро аз духтарони фалиштиён дид. Пас, ӯ фуруд омад ва чӣ кор кард? Ӯ дид. Пас, дарвозаи чашм, медонед, ин барои мардон ва занон низ хеле муҳим аст, ки дарк кунанд, ки мардон аз он чизе ки мебинанд, ба ҳаракат меоянд. Занон бештар аз эҳсосот ва ламс ба ҳаракат меоянд, аммо мардон аз он чизе ки мебинанд. Пас, Шимшӯн худро пайваста дар ҳолатҳое қарор медод, ки чизҳоеро медид, ки набояд ба онҳо нигоҳ мекард ва ин ба ӯ мушкилоти зиёд овард. Акнун, [гулӯро тоза мекунад] як чизеро, ки ман фаромӯш кардам, бояд қайд мекардам, ин аст, ки Шимшӯн нозирӣ буд. Шумо метавонед дар Ададҳо боби шаш дар бораи он хонед. Пас, нозирӣ маънои марди ҷудошударо дорад. Хуб, ӯ ҳеҷ чиз ҷуз ҷудошуда набуд. Не, зеро ӯ мувофиқи он чизе ки мебинад, зиндагӣ мекунад. Акнун, мо танҳо ба боби 16 мегузарем. Дар ҳақиқат, он чизе ки ман мехоҳам дар бораи он сӯҳбат кунам, зинокорӣ аст, зеро ин маҳз он чизест, ки Шимшӯн дар бораи он буд. Ва ин хеле ғамангез аст. Хеле ғамангез. Манзурам, имрӯз хеле ғамангез аст, вақте ки мардон ва занон, ки солҳо шаҳодати хуб доранд ва сипас ба он чизе ки мебинанд ё ҳис мекунанд, таслим мешаванд, эҳсосот ба ҳаяҷон меоянд ва агар издивоҷ накарда бошанд, зино мекунанд ё агар издивоҷ карда бошанд, зино мекунанд. Пас, гӯш кунед, ки Шимшӯн чӣ кор мекунад. Ин Шимшӯн аст. Ин Шимшӯн аст. Ин марди имон. Ин марде, ки Худо барои наҷотдиҳанда будан даъват кардааст. Ин марде, ки нозирӣ аст, ки бояд ба Худо ҷудо карда шавад, ҷудо карда шавад. Гӯш кунед, ки ӯ дар боби 16 ояти 1 чӣ кор мекунад. Он гоҳ Шимшӯн ба Ғазза рафт ва дид. Пас, ӯ боз ба қаламрави фалиштиён фуруд омад. Ғазза пойтахти Фалиштия буд. Ҳамон тавре ки имрӯз мо навори Ғазза дорем. Шумо дар Исроил дар бораи он шунидаед. Он дар қисми ҷанубии Исроил дар соҳил аст. Ин ҳамон ҷой аст. Ва ӯ ба Ғазза рафт ва ба он ҷо рафт ва дар он ҷо дид, инҷо боз дарвозаи чашм аст, як фоҳиша. Ва ӯ чӣ кор кард? Ва ӯ ба назди вай даромад. Ин Шимшӯн аст, марде, ки бояд барои Худо бошад, марде, ки бояд барои наҷот додани мардуми Худо аз ғуломӣ зиндагӣ кунад. Ва инҷо ӯ худро дар бистар бо духтари фалиштиён мегузорад ва вай фоҳиша буд. Дар ҷомеаи масеҳӣ имрӯз чӣ мегузарад, ки ин қадар зинокорӣ вуҷуд дорад? Манзурам, танҳо як роҳи зиндагӣ вуҷуд дорад ва он худдорӣ пеш аз издивоҷ ва садоқат пас аз издивоҷ аст. Агар шумо инро фаҳмед, агар шумо новобаста аз он ки аллакай ноком шудаед ё пиронсол ҳастед, муҳим нест. Худо мехоҳад шуморо ба ҷои бокирагӣ, ба ҷои покдоманӣ дар дили шумо ба Ӯ, покдоманӣ барқарор кунад. Шумо он чизҳоеро, ки дар гузашта кардаед, эътироф мекунед. Шумо набояд ин тавр идома диҳед. Шумо набояд худро ҳамчун моли истифодашуда бубинед. Не, шумо дар ин лаҳза ба Худо ваъда медиҳед, ки дар назди Ӯ пок хоҳед буд. Ва хоҳиши Худо ин аст, ки мардон ва занон танҳо танҳо танҳо аз алоқаи ҷинсӣ дар бистари издивоҷ лаззат баранд. Ибриён 12:4, 13:4 бистари издивоҷ муқаддас ва беайб аст. Пас, он мегӯяд, ки издивоҷ дар ҳама чиз шарафманд аст. Чӣ қадар аҷиб. Издивоҷ хеле аҷиб аст. Мо дар бораи ин ҳама талоқҳо ва ҳама чиз мешунавем. Манзурам, ин набояд рӯй медод. Ин набояд рӯй диҳад. Манзурам, он бояд танҳо дар ҳолатҳои фавқулодда бошад. Ва Худованд Исо ҳолати фавқулоддаи зиноро қайд кард. Аммо нукта ин аст, ки издивоҷ аҷиб аст. Ин иродаи Худост. Ин лаззат бурдан аз якҷоя будан бо дигаре, худро ба дигаре додан, якҷоя шудан ва ду нафар як ҷисм шуданд. Ва аз ин чӣ мебарояд? Оила. Ҳаллилуё. Медонед, чанд кӯдак ба воя мерасанд, ки падареро ҳамчун намуна надоранд ё шояд модар надоранд. Манзурам, ин ҳамеша рӯй медиҳад. Чаро? Аз зинокорӣ. Аммо омор мегӯяд, ки ин ҳамон фоиз дар дохили калисои масеҳии эътирофкунанда аст, ки ба монанди онҳое, ки дар берун ҳастанд, зинокор ҳастанд. Ин хеле муҳим аст. Пас, ин Шимшӯн аст. Ӯ чӣ кор мекунад? Ӯ ҳеҷ коре бо фоҳиша дар ҳеҷ куҷо надорад. Ва инҷо ӯ ба назди фалиштиён рафт, ки ӯ бояд Исроилро аз онҳо наҷот диҳад. Акнун, ман мехоҳам ба шумо нишон диҳам, ки ин аҷиб аст. Ин мард як кори воқеӣ аст. Манзурам, медонед, мо Шимшӯнро дар осмон хоҳем дид. Агар шумо имондор бошед, шумо Шимшӯнро дар осмон хоҳед дид. Агар шумо имондор набошед, хавотир нашавед, зеро шумо ҳеҷ касро дар осмон нахоҳед дид, зеро шумо дар он ҷо нахоҳед буд. Аммо шумо метавонед инро дар ин лаҳза тағир диҳед. Шумо ба Масеҳ Худованд ва Наҷотдиҳанда бовар мекунед. Пас, ман дар ояти ду мехонам. Ва ба Ғаззагиён гуфта шуд, ки Шимшӯн ба ин ҷо омадааст ва онҳо ӯро иҳота карданд ва тамоми шаб дар дарвозаи шаҳр дар камин нишастанд ва тамоми шаб ором буданд ва гуфтанд, ки субҳ, вақте ки рӯз мешавад, мо ӯро хоҳем кушт. Ин ҳама нукта аст, ки фалиштиён душманони Исроил буданд. Ва инҷо Шимшӯн ҷисми худро дар бистари фоҳиша ғарқ мекунад. Ва онҳо дар берун интизоранд, ки ӯро бикушанд. Ва бубинед, ки ӯ дар ояти се чӣ кор мекунад. Ва Шимшӯн то нисфи шаб хобид ва нисфи шаб бархост. Ва инро гӯш кунед. Ӯ дарвозаҳои шаҳр ва ду сутунро гирифт ва бо онҳо рафт. Дарвозаҳои шаҳр ва сутунҳои онҳо. Ӯ онҳоро бардошт ва онҳоро мебарад. Ин нишон медиҳад, ки ин мард чӣ қадар қавӣ буд. Ӯ онҳоро мебарад ва онҳоро тамоми роҳ дар китфҳояш мебарад. Онҳоро ба қуллаи теппаи пеш аз Ҳеброн 30 зиёда аз 35 мил мебарад. Манзурам, ин мард, Худо ба ӯ қувват дод. Акнун, ман мехоҳам дар бораи ин қувват як сухан бигӯям. Қувват дар мӯи ӯ набуд. Хуб? Пас, мо шояд ҳафтаи оянда хоҳем дид, ки ӯ мӯи худро гум мекунад. Ва вақте ки ӯ мӯи худро гум мекунад, қуввати худро гум мекунад. Қуввати ӯ дар мӯи ӯ набуд. Қуввати ӯ дар мӯи ӯ набуд. Мо дар ин ҷо дар бораи хурофот сӯҳбат намекунем, дуруст? Манзурам, бисёр одамон ба ёдгориҳои динӣ гирифтор мешаванд ва дар бораи он ёдгориҳо хурофотӣ ҳастанд. Не, не, не, не, не. Ин мӯи ӯ итоати ӯро ба Худо, вобастагии ӯро ба Худо ифода мекард. Ҳамон тавре ки ҳафтаи гузашта гуфтем, 1 Қӯринтиён 11 мегӯяд, мӯи дароз ба зан барои пӯшиш дода шудааст. Ӯ набояд мӯи худро мебурид, зеро ӯ ҳамчун мард мавқеи итоаткорӣ ва вобастагии занро дар назди Худо дар хидмат мегирад. Пас, мӯи ӯ дароз буд, зеро ӯ нозирӣ буд, аммо қуввати ӯ аз Худо буд, то фалиштиёнро наҷот диҳад, то ӯ ҳадафи Худоро барои ҳаёташ ба анҷом расонад. Танҳо вақте ки ӯ аз роҳ рафтан ба таври пок дар назди Худо саркашӣ мекунад, қуввати худро гум мекунад, зеро Худо дигар ӯро дар зинокорӣ дастгирӣ нахоҳад кард. Акнун, ӯ танҳо бо фоҳиша рафт ва файзи Худо ҳанӯз бо ӯст, то ба ӯ қувват диҳад, зеро ҳадафи ӯ ҳанӯз шикаст додани фалиштиён аст. Акнун, чаро Худо ба ӯ қувват медод, то он дарвозаҳоро 35 мил бардорад? Хуб, Худо фавран ҳукмро бар имондор намеорад. Одатан, Ӯ кӯшиш мекунад, ки моро ба гуноҳи худ бедор кунад. Пас, инҷо Худо меҳрубон аст, ки ба Шимшӯн иҷозат диҳад, ки бо қуввати худ идома диҳад, то Шимшӯн ба ин далел бедор шавад, ки қуввати ӯ аз Худост ва ӯ бояд Худоро эҳтиром кунад, на ин ки Ӯро беэҳтиромӣ кунад. Акнун, ман танҳо чанд оятро дар Масалҳо мехонам, ки ба зинокорӣ дахл дорад. Мо медонем, ки издивоҷ, чунон ки гуфтем, шарафманд аст. Манзурам, ҳеҷ чизи беҳтаре нест. Ман ин сурудро дӯст медорам, хонаводаи имон. Медонед, ин сурудест, ки дар бораи мард ва зан дар рӯзи издивоҷашон сухан меронад. Мо хонаводаи имонро хоҳем сохт ва якҷоя онро мустаҳкам хоҳем кард. Ин аст, ки издивоҷ чист. Ин хонаводаи имон аст, ки дар он ду нафар ба Масеҳ имон оварда, якҷоя мешаванд ва ба сабаби Масеҳ ҳаёт ва иттиҳоди аҷиб ва оила доранд. Ҳаллилуё. Акнун, ман дар Масалҳо боби 5 мехонам. Ман танҳо онро дар ояти 7 мегирам. Акнун маро гӯш кунед, эй фарзандон, ва аз суханони даҳони ман дур нашавед. Акнун, он чизе ки дар ин бора воқеан бой аст, ин аст, ки Сулаймон инро менависад. Сулаймон, агар шумо таърихи ӯро донед. Ояти ҳашт, роҳи худро аз вай дур кун. Дар бораи зани зинокор сухан меравад. Роҳи худро аз вай дур кун ва ба дари хонаи вай наздик нашав. Пас, худро васваса накунед. Таслӯникиён дар Аҳди Ҷадид мегӯяд: "Аз зино гурезед. Кӯшиш накунед, ки вақте ки шумо аз ҷиҳати ҷинсӣ васваса мешавед, қавӣ бошед. Гурезед. Давед." Ва ӯ дар ояти 9 мегӯяд: "Аз хонаи вай дур бош, мабодо шарафи худро диҳӣ." Шарафи шумо дар бораи бокирагии шумо сухан меронад. Бокирагии шумо, покдоманӣ ҷинсии шумо чизи шараф аст. Ман дар ёд дорам, ки қаблан гуфта будам, аммо дар як намоиши радиоӣ дар Focus on the Family як духтаре буд ва ӯ наврас буд ва дар бораи покдоманӣ ҷинсӣ сухан меронд ва мегӯяд, ки дӯстонаш ӯро ба алоқаи ҷинсӣ тела медоданд ва ӯ бокира буд. Ва ин аст он чизе ки ӯ ба дӯстонаш гуфт, ки хеле бузург аст. Ӯ ба дӯстонаш мегӯяд: "Он чизе ки шумо доред, ман метавонам ҳар вақте ки хоҳам дошта бошам." Ба ибораи дигар, ӯ метавонист ҳар вақте ки мехост, бо марде хоб кунад. Сипас ӯ идома дод ва гуфт: "Аммо он чизе ки ман дорам, шумо ҳеҷ гоҳ дигар дошта наметавонед." Ба ибораи дигар, ӯ покдоманӣ ҷинсии худро қадр мекард. Ӯ ин покдоманӣ ҷинсиро ҳамчун чизи шараф қадр мекард ва онро то рӯзи издивоҷаш нигоҳ медошт. Ва аз ин рӯ, баъзан, медонед, падарон ба духтарони худ ҳалқаҳои покдоманӣ медиҳанд ҳамчун рамзи он ки ин ба шавҳари ӯ дода мешавад ва ӯ то он вақт пок хоҳад монд. Мабодо, ин ояти 9 боз аст, мабодо шарафи худро ба дигарон диҳӣ ва солҳои худро ба золим. Вақте ки шумо мувофиқи шаҳват ва ҳавас зиндагӣ мекунед, интизор нашавед, ки он анҷоми хушбахтона хоҳад дошт. Гӯш кунед, ки он чӣ мегӯяд. Мабодо бегонагон аз сарвати ту пур шаванд ва меҳнатҳои ту дар хонаи бегона бошанд. Оҳ, чӣ қадар ин ҳодиса рӯй додааст, ки марде хонаи худро тарк карда, аз паси ягон духтар рафтааст ва дар ниҳоят ҳама чизро аз даст медиҳад ва онҳо мотам мегиранд. Инро гӯш кунед. Ва ту дар охир мотам мегирӣ. Вой. Чӣ қадар мардон ва занон мотам мегиранд, вақте ки ба зиндагии зинокорӣ назар мекунанд? Оҳ, ман медонам, ки ман пеш аз наҷот ёфтанам ин корро мекардам. Ман хеле пушаймонам, Худои ман, ки мо дар ҷомеае зиндагӣ мекунем, ки пур аз зинокорӣ аст. Ҳама чиз бо зинокорӣ фурӯхта мешавад. Ҳама чиз. Ва дар асл, ман ояти 10-ро мехонам. Инак, зане бо либоси фоҳиша ба ӯ дучор шуд. Либоси фоҳиша. Либоси фоҳиша. Оё шумо медонистед, ки Китоби Муқаддас дар бораи либоси фоҳиша сухан меронад? Ин чӣ маъно дорад? Ин маънои онро дорад, ки вай ба тавре либос мепӯшад, ки бадани худро фош кунад, зеро вай худро мисли як пораи гӯшт мефурӯшад. Оё шумо ба наздикӣ дар тобистон ба соҳил рафтаед? Шумо метавонед ба ҳар ҷое нигоҳ кунед ва занони ҷавон, занони пиронсолро хоҳед дид, ки худро нишон медиҳанд, кӯшиш мекунанд, ки бадани худро нишон диҳанд. Чаро? Онҳо худро беэҳтиромӣ мекунанд, ки худро ҳамчун мол муаррифӣ мекунанд. Ва барои кӣ? Барои чашмони мард ё чашмони мардон. Ва аз ин рӯ, дар ояти 26-и боби 6 гуфта шудааст, зеро ба воситаи, ман бубахшед, вақте ки ман ояти 10-ро хондам, он боби 7 буд, зеро ба воситаи зани фоҳиша, мард ба як пораи нон оварда мешавад, ва зани зинокор барои ҷони гаронбаҳо шикор хоҳад кард. Оё мард метавонад оташро дар синаи худ гирад ва либосҳояш насӯзанд? Шумо аз он халос нахоҳед шуд. Агар шумо ба порнография машғул бошед ё дар бораи хиёнат ба занатон фикр кунед, шумо аз он халос нахоҳед шуд. Оҳ, не, не, не, не. Оё мард метавонад ба болои ангиштҳои гарм равад ва пойҳояш насӯзанд. Ҳамин тавр аст касе, ки ба назди зани ҳамсояаш меравад. Ҳар кӣ ба вай даст расонад, бегуноҳ нахоҳад буд. Ин як огоҳии бузург аст. Гӯш кунед, мо дар Шимшӯн мебинем, ки чӣ тавр мард, ҳатто марди имон, метавонад ба ҳаёти ҳайвонӣ баргардад. Гӯш кунед, ҳайвонҳо бо ҳар кӣ, ҳар вақте ки хоҳанд, алоқаи ҷинсӣ мекунанд. Чаро? Зеро онҳо ҳайвон ҳастанд. Мо ҳайвон нестем. Мо бояд аз ҷони мард дар дохили мо назорат карда шавем. Мо набояд аз шаҳват ва ҳавас назорат карда шавем, чунон ки Шимшӯн буд. Чӣ қадар ғамҳои бузургро мо ба ҳаёти худ ва ҳаёти дигарон, фарзандони худ меорем. Оҳ, мо танҳо бояд содиқ бошем. Худдорӣ пеш аз издивоҷ ва садоқат пас аз издивоҷ. Ва ман танҳо мехоҳам бо ин ояте, ки ман аллакай дар Ибриён 13:4 зикр кардам, хотима диҳам. Издивоҷ шарафманд аст. Издивоҷ шарафманд аст. Мо дар замоне зиндагӣ мекунем ва одамон мегӯянд, ки издивоҷ шарафманд нест. Гӯш кунед, дӯсти ман, издивоҷро ба таъхир нагузоред. Издивоҷ шарафманд аст, бо гуфтани он ки онро ба таъхир нагузоред. Ба ибораи дигар, чизи дигареро авлавият надиҳед. Кори худро авлавият надиҳед. Ягон орзу ё умеди дигареро, ки доред, авлавият надиҳед ва издивоҷро ба таъхир нагузоред, гӯё ки он чизи дуюмдараҷа аст. Не, издивоҷ шарафманд аст. Издивоҷ авлавият аст. Издивоҷ баракат аст. Баракат. Баракат. Ҳаллилуё. Издивоҷи масеҳӣ. Акнун, ин албатта талаб мекунад, ки шавҳар зани худро дӯст дорад. Масеҳ калисоро дӯст дошт. Ву. ва сипас зан ба шавҳари худ чунон ки ба Худованд аст, итоат кунад. Ин як сухани пур аст. Аммо ба ҳар ҳол, ин роҳи ҳаёти аҷиб, ҳаёти аҷиб дар издивоҷ аст. Пас, издивоҷ дар ҳама ҷиҳат шарафманд аст ва бистар беайб аст. Алоқаи ҷинсӣ танҳо дар издивоҷ лаззат бурдан мумкин аст. Акнун инро гӯш кунед. Аммо зинокорон ва зинокоронро Худо доварӣ хоҳад кард. Агар шумо имшаб дар зино зиндагӣ кунед, агар шумо имшаб дар порнография зиндагӣ кунед, агар шумо имшаб дар бевафоӣ зиндагӣ кунед ё бевафоӣ ба зан ё шавҳари худро баррасӣ кунед, Худо шуморо доварӣ хоҳад кард. Шумо мегӯед: "Хуб, ман масеҳӣ ҳастам." Ман намедонам, ки шумо масеҳӣ ҳастед ё не. Оё шумо медонед? Зеро агар шумо роҳи зинокориро пеш гиред, чӣ тавр шумо исбот мекунед, ки масеҳӣ ҳастед? Шумо мегӯед: "Хуб, Шимшӯн ин корро кард." Бале, Шимшӯн ин корро кард. Ва чӣ қадар ғамҳоро ӯ ба ҳаёти худ овард? Мо инро ҳафтаи оянда хоҳем дид. Чӣ қадар ғамҳоро шумо ба ҳаёти худ меоред, вақте ки шумо ба муаллимони худ гӯш намедиҳед, ба каломи Худо гӯш намедиҳед. Аз ҳар чизе ки ҳоло дар дили шумост, тавба кунед ва Худоро даъват кунед, ки шуморо ба он ҷои покдоманӣ баргардонад. Биёед дуо кунем. Худоё, мо мехоҳем имшаб ба Ту ташаккур гӯем. Чӣ паёме дар бораи покдоманӣ, дар бораи покдоманӣ ҷинсӣ. Мо ба он хеле ниёз дорем. Ҷаҳон ба он ниёз дорад. Калисо ба он хеле ниёз дорад. Оҳ Худоё. Пас, ҳар яки моро водор кун, ки чашмони худро муҳофизат кунем, дилҳои худро аз ҳама чиз муҳофизат кунем. Мо инро ба номи Исо мепурсем. Омин. Омин.