Шоул, марди ҷисмонӣ, ва Юнотон, марди имон
Шоул ду сол ҳукмронӣ мекунад. Сипас ӯ се ҳазор нафарро интихоб мекунад: ду ҳазор нафар бо ӯ ҳастанд ва як нафар бо Юнотон. Юнотон, марди имон, бо нерӯ бар зидди душманони халқи Худо амал мекунад ва фалиштиёнро мағлуб мекунад; аммо нерӯи имон, ки (чунон ки ҳамеша мекунад) дар худи қалъаи душман амал мекунад, табиатан душмании онҳоро барангехта мекунад. Фалиштиён аз ин хабардор мешаванд: Шоул ба амал меояд ва на Исроил, балки «ибриёнро» ҷамъ мекунад.
Дар ин ҷо бояд қайд кард, ки дар Юнотон имон вуҷуд дорад. Ҷисм, ки дар мавқеи роҳбарӣ ба халқи Худо қарор дорад, дар ҳақиқат импулси додаи имонро пайравӣ мекунад, аммо онро надорад; ва калимаи ибриён, номе, ки фалиштӣ халқро меномид, нишон медиҳад, ки Шоул ба ҷамъоварии миллат ҳамчун як сохтори муайян такя мекард ва муносибати байни халқи интихобшуда ва Худоро аз фалиштӣ беҳтар намефаҳмид. Ва ин мавқеъест, ки дар таърихи Шоул пеши назари мо гузошта шудааст. Ин мухолифати қасдан ба Худо нест, балки ҷисмест, ки дар ҷои шаҳодат қарор дода шудааст ва дар иҷрои кори Худо истифода мешавад. Мо дар он шахсеро мебинем, ки бо манфиатҳои халқи ҳақиқии Худо алоқаманд аст, кори Худоро мувофиқи тасаввуроти халқ дар бораи ниёзи онҳо иҷро мекунад — тасаввуроти дуруст дар бораи ниёзи воқеии онҳо; аммо ӯ касест, ки захираҳои худро дар нерӯи инсон меҷӯяд, нерӯе, ки Худо кӯмаки худро ба он рад намекунад, вақте ки ба иродаи Ӯ итоат вуҷуд дорад, зеро Ӯ халқи худро дӯст медорад; аммо дар принсип, дар ангезаи ахлоқӣ ва ботинӣ, ҳеҷ гоҳ худ аз худ аз ҷисме, ки аз он бармеояд, болотар рафта наметавонад. Дар миёни ҳамаи ин имон метавонад амал кунад, ва самимона амал кунад, ва ин ҳолати Юнотон аст. Худо ин имонро баракат медиҳад, ва Ӯ ҳамеша ин корро мекунад, зеро он Ӯро эътироф мекунад; ва дар ин ҳолат (ва ин тӯҳфаи Ӯст) зеро он самимона некии халқи Худоро меҷӯяд.
Ҳамаи ин, дар принсип, як навъ тасвири калисои эътирофкунанда аст, ки аз ин нуқтаи назар ба ҳукмронии ҳақиқии Масеҳ пешгӯӣ мекунад ва дар ин мавқеъ ҳатто дар вафодории худ ба Худо ноком мешавад. Имони ҳақиқӣ, дар миёни чунин система, ҳеҷ гоҳ ба баландии ҷалоли Оянда, Довуди ҳақиқии радшуда, намерасад, аммо ӯро дӯст медорад ва ба ӯ часпида мегирад. Агар калисо танҳо эътирофкунанда бошад, вай Масеҳро таъқиб мекунад; аммо он чизе, ки дар вай бо имон амал мекунад, Ӯро дӯст медорад ва эътироф мекунад, ҳатто вақте ки Ӯро мисли кабк дар кӯҳҳо шикор мекунанд.
Нокомии Шоул ҳангоми озмоиш
Юнотон бо имон ба фалиштиён ҳамла карда, Шоул, ки зоҳиран халқро дар назди Худо роҳбарӣ мекунад, ба озмоиш гузошта мешавад. Оё ӯ худро салоҳиятдор нишон медиҳад? Оё ӯ принсипи ҳақиқиеро, ки баракати халқ бар он асос ёфтааст, дар хотир дорад? Оё ӯ ҳамчун коҳини шоҳона амал мекунад, ё пайғамбарро ҳамчун пайванди ҳақиқии имон байни халқ ва Худо эътироф мекунад — пайванде, ки аҳамият ва зарурати онро ӯ бояд эътироф мекард, зеро ӯ мавқеъ ва қудрати ҳозираи худро ба он қарздор буд, ва он рисолат ва қудрати пайғамбарии худро бо таъсиси мавқеи ӯ ба ӯ исбот карда буд? Вақте ки лаҳзаи муҳим фаро мерасад, Шоул ноком мешавад.
Нишонаҳои беимонии ҷисм
Дар ин ҷо нишонаҳои беимонии ҷисмро бозпас гирифтан арзанда аст.
Фалиштиён мағлуб шудаанд. Миллат, фаъол ва пурқувват, аз ин хабардор мешавад; ҳеҷ чиз табиитар аз ин буда наметавонад. Шоул танҳо ҳамон як захираро дорад — на даъват ба Худо, на фарёд ба Яҳува, Худои Исроил; Самуил ба имони ӯ намеояд, ҳарчанд ӯ он чизеро, ки Самуил ба ӯ гуфта буд, дар хотир дорад. Агар фалиштиён шунида бошанд, ибриён низ бояд бишнаванд. Исроил метарсад; Худо ба беимонӣ ҷавоб намедиҳад, вақте ки озмоиши имон ҳадафи Ӯст. Шоул халқро пас аз худ ба Ҷилҷол даъват мекунад, аммо онҳо ба зудӣ аз ӯ пароканда шуданд, вақте ки хабари ҷамъ шудани фалиштиён расид. Шоул дар Ҷилҷол аст, ва Самуил боз ба ёдаш меояд. Ин дигар мисли вақте набуд, ки подшоҳӣ нав карда шуда буд. Ҳолатҳо табиатан Самуилро ҳамчун як захира пешниҳод мекарданд. Шоул ҳафт рӯз ӯро мувофиқи сухани ӯ интизор мешавад. Ӯ ӯро ба қадри кофӣ интизор мешавад, то талаботи виҷдонро қонеъ кунад. Табиат метавонад дар ин принсип роҳи дарозро тай кунад; аммо он ин ҳисси заъфи худро надорад, ва ин ки ҳама чиз ба Худо вобаста аст, ки онро водор мекунад, ки ба Худо, ҳамчун ягона захира ва коркунанда, интизор шавад. Сипас, чунон ки халқ як бор сандуқро ба лагер овард, ӯ қурбонии сӯхтанӣ пешниҳод мекунад. Аммо, агар ӯ ба Худо эътимод дошта бошад, ӯ мефаҳмид, ки ҳарчанд натиҷа чӣ гуна бошад, ӯ бояд Ӯро интизор шавад; ки бе Ӯ коре кардан бефоида аст, ва ӯ дар интизори Ӯ ҳеҷ хатаре надорад. Худои вафодор наметавонист ӯро ноком кунад. Ӯ дар бораи Самуил фикр карда буд, ва дар бораи он ки ӯ ба ӯ гуфта буд, ки интизор шавад, то ӯ бе узр бошад; ӯ дар хотир дошт, ки роҳнамоӣ ва баракати Худо бо пайғамбар буд. Аммо ӯ ба ҳолатҳо менигарад: халқ пароканда шудааст, ва Шоул кӯшиш мекунад, ки Худоро бо амали садоқат бе имон дохил кунад. Ин лаҳзаи ҳалкунанда буд; Худо подшоҳии ӯро бар Исроил тасдиқ мекард, сулолаи ӯро таъсис медод. Аммо ҳоло Ӯ дигареро интихоб карда буд.
Сирри аз даст додани тахти Шоул
Дар ин ҷо мушоҳида кунед, ки Шоул тахтро на аз сабаби шикаст хӯрдан аз фалиштиён аз даст медиҳад. Гуноҳ байни ӯ ва Худо буд. Фалиштиён ба ӯ ҳамла намекунанд. Барои Шайтон кофист, агар ӯ моро аз роҳи пок ва соддаи имон тарсонад. Самуил пас аз ошкор кардани фикри Худо ба Шоул меравад. Фалиштиён заминро, ки бемуҳофизат аст, ғорат мекунанд. Халқ ҳам шамшер ва ҳам найза надошт.
Чӣ тасвири ҳолати халқи Худо! Чӣ қадар вақт мо мебинем, ки онҳое, ки худро фарзандони Худо, аз ҳақиқат ва ворисони ваъдаҳо медонанд, дар назди душманоне, ки онҳоро ғорат мекунанд, бесилоҳанд!
