Мушкилоти Патти
Чӣ духтаре! Вақте ки вай ба ҳуҷра даромад, ҳама сарҳо ба ӯ нигаристанд. Чӣ қадар зебо! Аммо Патти на танҳо як чеҳраи зебо буд. Вай инчунин доно буд. Вай ҳеҷ гоҳ дарс намехонд, аммо ба ҳар ҳол баҳои хуб мегирифт. Ва шахсияти ӯ! Новобаста аз он ки шумо машҳур будед ё не, Патти дар ҳаёти худ барои шумо ҷой дошт.
Ҷаззобияти ӯ беохир буд, то он даме ки рӯзе… Мошинаш аз паҳлӯ бархӯрд. Вақте ки ӯро берун оварданд, Патти, ки як вақтҳо зинда буд, беҷон буд – ҳангоми расидан ба беморхона мурда буд. Ин хеле беадолатона менамуд! Як лаҳза вай дунёро дар дасти худ дошт ва лаҳзаи дигар вай аз байн рафт.
Ман мутмаинам, ки вақте вай он субҳ рафт, фикр мекард, ки волидонашро боз мебинад – аммо ҳеҷ гоҳ надид. Ҳаёт хеле гаронбаҳост – аммо мо ҳеҷ гоҳ фикр намекунем, ки он чӣ қадар кӯтоҳ аст. Мо фаромӯш мекунем, ки мо нафаси ояндаи худро соҳиб нестем. Ҳар қадар ки ҳаёт гаронбаҳо бошад ҳам, он метавонад дар як лаҳза ба охир расад – мисли Патти.
Пас чӣ? Мушкилоти Патти дар он буд, ки вай ҳеҷ гоҳ барои он чизе, ки пас аз марг меояд, нақша накарда буд. Ман васиятнома ё суғуртаи ҳаётро дар назар надорам; ман дар назар дорам, ки вай дар куҷо абадиятро мегузаронад. Вай аз таъмини муҳимтарин ҳаёте, ки мо метавонем дошта бошем – ҳаёти ҷовидонӣ дар осмон – беэътиноӣ кард. Худо ба мо тӯҳфае медиҳад, ки аз ин ҳаёт арзишмандтар аст. Ин ҳаёт дар осмон бо Писари Ӯ, Исо аст.
Аммо Исо бояд мемурд, то роҳро барои мо ба осмон боз кунад. Ҳамон тавре ки мо фаромӯш мекунем, ки ҳаёт чӣ қадар кӯтоҳ аст, мо инчунин бузургтарин тӯҳфаи ҳама – ҳаёти нав дар Масеҳро фаромӯш мекунем. Аммо Китоби Муқаддас мегӯяд, ки
ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23). Хабари бад ин аст, ки «музди гуноҳ марг аст». Аммо хабари хуш ин аст, ки тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ аст (Румиён 6:23).
Ҳоло чӣ? Чӣ тавр мо ин тӯҳфаи аҷибро қабул накунем? Мисли Патти набошед – пур аз ҳаёт, аммо дар бораи абадият бехабар. Ҳоло нақша кунед. Шумо ҳеҷ гоҳ намедонед, ки кай ба он дохил мешавед! Бузургтарин тӯҳфаи ҳамаро дар ёд доред ва аз ояндаи аҷибтарин, ки пул онро харида наметавонад, мутмаин бошед. Ҳоло ҳаёти худро ба Исо диҳед.
Агар бо даҳони худ иқрор кунед, ки «Исо Худованд аст» ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт (Румиён 10:9).
