Тақвими абадият
Дар Навиштаҳо ҳафт рақами анҷомёбӣ ё пуррагӣ аст ва он ҳамеша бо кори Худо алоқаманд аст. Мо мехонем, ки Худо дар рӯзи ҳафтум истироҳат кард (Ҳастӣ 2:1-3). Ин рӯзи ҳафта боз дар Ибодат 23 пеш аз як қатор идҳо, ё идҳои Худованд ба мо пешниҳод карда мешавад. Шаббати аввал, дар робита ба Офариниш, риоя нашуд. Худованд Исо фаҳмонд: «Падари Ман то ҳол кор мекунад, ва Ман кор мекунам» (Юҳанно 5:17 KJV). Шаббати дуюм бо наҷоти қавми Худо аз ғуломӣ дар Миср алоқаманд аст (Ба Хуруҷ 20:11; Такрори Шариат 5:15 нигаред). Дар нофармонӣ, ин рӯз аз ҷониби Исроил риоя нашуд (Ҳизқиёл 20:16). Ҳамин тариқ, саҳна барои тақвими идҳое, ки Худо додааст, гузошта шудааст – назари панорамӣ ба кори Ӯ барои табдил додани офаринише, ки аз гуноҳ вайрон шудааст, ба офариниши нав тавассути наҷот. Ин кори бузурги Худо дар таълимоти Ибодат 23 ошкор шудааст.
Иди Фисҳ
Ин аввалин ид ва оғози достони наҷот аст. «Ин моҳ барои шумо аввалин моҳҳо хоҳад буд: он барои шумо моҳи аввали сол хоҳад буд» (Хуруҷ 12:2). Барраи қурбонӣ бояд аз рӯзи даҳум то чордаҳум нигоҳ дошта мешуд, то боварӣ ҳосил шавад, ки он беайб аст (Хуруҷ 12:3,5,6). Рақами даҳ дар бораи масъулияти инсон аст. Дар ин порча сухан дар бораи он набуд, ки одамон барои наҷоти худ коре кунанд, балки дар бораи итоати онҳо ба Худо, ки ягона Наҷотдиҳанда аст. Барра то рӯзи чордаҳум нигоҳ дошта шуд. Чордаҳ ду, рақами шоҳид, ба ҳафт зарб карда шудааст. Ҳамин тариқ, мо шоҳиди пурраи камолоти барра ҳастем – тасвири Барраи Худо, Худованди мо Исои Масеҳ.
Ин барра кушта шуд, хун ба дари дарвозаҳо ва болои дарвоза молида шуд ва барра бо ҳама либоспӯшида барои сафар хӯрда шуд. Худо гуфт: «Вақте ки Ман хунро мебинам, Ман аз шумо мегузарам, ва вабо бар шумо нахоҳад буд, то шуморо нобуд кунад» (Хуруҷ 12:13). «Зеро ки Масеҳ, Фисҳи мо, барои мо қурбонӣ шудааст» (1 Қӯринтиён 5:7). Ба мо хотиррасон карда мешавад, ки одамон бояд барои наҷот зери хуни Барра паноҳ баранд ва аз он лаҳза имондорон мусофирон дар сафари бузург ба Замини Ваъдашуда бо шодии абадият бо Худо ҳастанд.
Нони бехамиртуруш
Ин нон бе хамиртуруш аст. Хамиртуруш ҳамеша бо бадӣ ва тарзи фасод кардани он алоқаманд аст (Матто 16:6,11-12). Озод шуда, мо бояд аз нони осмонӣ ғизо гирем, аз бадӣ ва наҷосати ин ҷаҳони биёбонӣ худдорӣ кунем.
Павлус навишт: «Пас, хамиртуруши кӯҳнаро тоза кунед, то ки шумо хамири нав бошед, чунон ки шумо бехамиртурушед... Бинобар ин, биёед ид кунем, на бо хамиртуруши кӯҳна, на бо хамиртуруши бадӣ ва шарорат; балки бо нони бехамиртуруши самимият ва ростӣ» (1 Қӯринтиён 5:7-8). Худованд Исо ба яҳудиён эълон кард: «Зеро ки нони Худо Он аст, ки аз осмон фуруд омада, ба ҷаҳон ҳаёт мебахшад» – тасдиқ кард, ки Ӯ нони ҳақиқӣ, бехамиртуруш буд. Худованд идома дод: «Ҳар кӣ назди Ман ояд, ҳаргиз гурусна нахоҳад монд ва ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаргиз ташна нахоҳад монд» (Юҳанно 6:33-35).
Меваҳои аввал
Ин ид танҳо дар замин дар оғози ҳосилғундорӣ ҷашн гирифта мешуд (Такрори Шариат 26:1-2). Аммо, дар давоми сафари биёбонӣ мо мебинем, ки «аввалини пашми гӯсфандони ту» бояд ба коҳинон дода мешуд (Такрори Шариат 18:4). Дар ин ҷо принсипе ҳаст, ки аввалини ҳама чиз бояд аз Худо бошад – ва Худо бояд дар ҳама чиз аввалин бошад. Матто навишт: «Аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро ҷӯед; ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳанд шуд» (Матто 6:33).
Бешубҳа, таваҷҷӯҳи асосӣ ба Худованд Исо аст. Павлус навишт: «Аммо ҳоло Масеҳ аз мурдагон эҳё шудааст ва аввалин меваҳои онҳое шудааст, ки хобида буданд». Сипас ӯ ба таъкид кардани волоияти Худованд Исо идома медиҳад: «Аммо ҳар кас бо тартиби худ; Масеҳ меваҳои аввал; баъд онҳое, ки аз Масеҳанд, дар омадани Ӯ» (1 Қӯринтиён 15:20,23).
Имондорони имрӯза дохил мешаванд: «Ӯ бо иродаи Худ моро бо каломи ростӣ ба дунё овард, то ки мо як навъ меваҳои аввали офаридаҳои Ӯ бошем» (Яъқуб 1:18). Павлус илова мекунад, ки мо аллакай дар худ бо ҳузури Рӯҳи Муқаддас таъми осмонро дорем (Румиён 8:23). Дар оянда Худованд бармегардад, то моро ба хонаи осмонии мо барад, пеш аз он ки Ӯ барои доварӣ кардани замин ва наҷот додани Исроил ояд.
Агар мо дар хотир дорем, ки Худоро дар ҳама чиз аввал гузорем – ба Ӯ вақт, сарват ва энергияи худро диҳем – ҳосили фаровон ва пурбор барои Ӯ ва мо хоҳад буд. Мо бояд ба мақол диққат диҳем: «Ҳар кӣ дар тобистон ҷамъ мекунад, писари доно аст: аммо ҳар кӣ дар ҳосилғундорӣ хоб мекунад, писарест, ки боиси шарм мегардад» (Масалҳо 10:5). Ҳатто агар кишти Калом бо хатар ва ғам ҳамроҳ бошад ҳам, ҳосилғундорӣ вақти шодӣ хоҳад буд: «Ҳар кӣ гирякунон, тухми гаронбаҳоро мебарад, бешубҳа бо шодӣ бармегардад, хирманашро бо худ меорад» (Забур 126:6). Мо ба зудӣ шодӣ хоҳем кард.
Пантикост
Ин ид рӯзи баъд аз шаббати ҳафтум пас аз пешниҳоди меваҳои аввал буд (50 рӯз). Дар мавриди ин ид мо одатан дар бораи омадани Рӯҳи Муқаддас фикр мекунем (Аъмол 2) – як ҳодисаи хеле муҳим. Он барои Исроил пешгӯӣ шуда буд, аммо ба ин асри файз татбиқ мешавад. Ҳизқиёл дар бораи овардани Исроил ба замини онҳо ва коре, ки Ӯ хоҳад кард, навишт: «Он гоҳ Ман бар шумо оби тоза мепошам, ва шумо тоза хоҳед шуд... Ва Ман ба шумо дили нав медиҳам, ва рӯҳи нав дар шумо мегузорам: ва Ман дили сангинро аз гӯшти шумо мегирам, ва ба шумо дили гӯштӣ медиҳам. Ва Ман Рӯҳи Худро дар шумо мегузорам» (Ҳизқиёл 36:24-27). Албатта, ин ба таълимоти Худованд дар бораи таваллуди нав алоқаманд аст (Юҳанно 3).
Чизи дигаре ҳаст, ки махсус аст, гарчанде ки зоҳиран зиддиятнок аст. Мо дар бораи манъи хамиртуруш аз ҳама қурбониҳо мехонем (Ибодат 2:11, 6:17), аммо дар ин ид мо хамиртурушро истифода мебарем. Чаро? Мо Худоро дар файз дар ҷаҳон мебинем, ки гунаҳкор аст, то оғози нав диҳад. Ба ду «нони мавҷ» нигаред. Онҳо пеши Худо мавҷ зада мешаванд, то нишон диҳанд, ки Ӯ ҳама чизро дар бораи онҳо мебинад. Мо мебинем, ки ҳам яҳудӣ ва ҳам ғайрияҳудӣ аз гуноҳ (хамиртуруш) бо файзи Худованди мо Исои Масеҳ наҷот ёфтаанд ва шоҳидони кори комили Ӯ дар салиб ҳастанд. «Зеро ки шумо файзи Худованди мо Исои Масеҳро медонед, ки гарчанде Ӯ сарватманд буд, аммо барои шумо камбағал шуд, то ки шумо ба воситаи камбағалии Ӯ сарватманд шавед» (2 Қӯринтиён 8:9). Инчунин, «Масеҳ барои бехудоён мурд» (Румиён 5:6), ва Худованд Худ гуфт: «Ман на барои даъват кардани одилон, балки гунаҳкорон ба тавба омадаам» (Матто 9:13).
Ояти дар бораи ҳосилғундорӣ
Дар миёнаи боби мо, Ибодат 23, чунин ба назар мерасад, ки гӯё як оят аз ҷояш берун аст, аммо мо медонем, ки ин тавр буда наметавонад. Он дар бораи «ғундоштани ҳосили ту» (ояти 22) сухан меронад ва моро ба китоби Рут ва ғамхории Худо барои камбағалон ва ғарибон мебарад. Ин танҳо як ишора ба баракатест, ки барои имондорон меояд – аммо чӣ ишорае! Рут ва Ноомӣ дар вақти ҳосилғундорӣ ба хона баргаштанд ва Рут дар кишти Боаз, хеши бениҳоят сарватманд, ғундошт. Рут, бевазани камбағал, сипас бо марди сарватманд издивоҷ кард ва модари насли подшоҳон, аз ҷумла Подшоҳи Подшоҳон шуд!
Суханони Марям ба ин тасвир илова мекунанд: «Ӯ тавоноёнро аз тахтҳояшон фуровард ва пастқадронро баланд кард. Ӯ гуруснагонро бо чизҳои нек пур кард; ва сарватмандонро холӣ фиристод» (Луқо 1:52-53). «Зеро ки шумо даъвати худро мебинед, бародарон, ки на бисёре аз доноён аз рӯи ҷисм, на бисёре аз тавоноён, на бисёре аз ашрофзодагон даъват шудаанд: Аммо Худо чизҳои беақли ҷаҳонро интихоб кардааст, то доноёнро хиҷил кунад; ва Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кардааст, то чизҳои тавоноро хиҷил кунад; ва чизҳои пасти ҷаҳонро, ва чизҳоеро, ки нафрат доранд, Худо интихоб кардааст, бале, ва чизҳоеро, ки нестанд, то чизҳоеро, ки ҳастанд, ба ҳеҷ табдил диҳад: То ки ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр накунад» (1 Қӯринтиён 1:26-29).
Карнайҳо
Сипас мо ба моҳи ҳафтум оварда мешавем, ки дар рӯзи аввал карнай садо дод – даъвати Худо барои мардум. Барои Исроил, садои карнай барои даъват кардани маҷлис, кӯчонидани урдугоҳ ва ба ҷанг рафтан истифода мешуд. Дар Аҳди Ҷадид, дар бораи садои карнай, Юҳанно навишт: «Ман... дар паси худ овози бузургеро шунидам, мисли карнай, ки мегуфт: «Ман Алфа ва Омега, аввалин ва охирин ҳастам»» (Ваҳй 1:10-11, ба 4:1 низ нигаред). Павлус ба Тасалуникиён навишт: «Зеро ки Худованд Худ аз осмон бо фарёд, бо овози сарфаришта, ва бо карнаи Худо фуруд хоҳад омад» (1 Тасалуникиён 4:16). Ин порчаи мушаххас дар бораи анҷоми асри Калисо сухан меронад, вақте ки Худованд Исо моро даъват мекунад, то абад бо Ӯ бошем. Ин ҳодиса ба онҳое, ки боқӣ мондаанд, ҳушдор медиҳад, ки довариҳои Худо ба зудӣ бар ҷаҳони гунаҳкор хоҳанд афтод, зеро Худованд Исои Масеҳ барои ҳукмронӣ меояд!
Рӯзи кафорат
Йом Киппур рӯзест «барои азоб додани ҷонҳои шумо» (Ибодат 23:27). Танҳо саркоҳин дар ин рӯз кор мекунад, ба Қудси Қудс бо хуни қурбонӣ ворид шуда, барои гуноҳҳои миллат кафорат мекунад ва сипас бузи фидияро ба биёбон раҳо мекунад. «Мо чунин Саркоҳин дорем, ки дар дасти рости тахти Ҷалол дар осмон нишастааст; хизматгузори маъбад ва хаймаи ҳақиқӣ, ки Худованд барпо кардааст» (Ибриён 8:1-2). Саркоҳин танҳо як тасвире буд, ки вазифа ва кори Саркоҳини ҳақиқии моро, Худованди мо Исои Масеҳро нишон медод.
Ҳама дар ин рӯзи муқаддас дар мотами амиқ буданд. Ишаъё тавба ва пушаймониро тасвир мекунад: «Албатта Ӯ ғаму андӯҳи моро бардошт ва дардҳои моро кашид; аммо мо Ӯро задашуда, аз ҷониби Худо зарба хӯрда ва азобдида меҳисобидем. Аммо Ӯ барои гуноҳҳои мо захмдор шуд, Ӯ барои беадолатиҳои мо кӯфта шуд: ҷазои сулҳи мо бар Ӯ буд ва бо зарбаҳои Ӯ мо шифо ёфтем» (Ишаъё 53:4-5). «Гуноҳҳои мо» гуноҳҳои ҳар як имондор ва онҳое, ки аз боқимондаи Исроил ҳастанд, вақте ки онҳо ниҳоят ба Худо фарёд мезананд ва «ба [Худованд Исо] менигаранд, ки онҳоро сӯрох кардаанд, ва... барои Ӯ мотам мегиранд, чунон ки барои писари ягонаи худ мотам мегиранд» (Закарё 12:10). Дар рӯзи даҳум сурат гирифта, ба мо масъулияти инсон – на кор кардан, балки тавба кардан – хотиррасон карда мешавад.
Хаймаҳо
Иди охирин дар рӯзи понздаҳуми моҳи ҳафтум оғоз ёфт ва ҳафт рӯз давом кард. Ҳафт рӯз вақти истироҳатро ифода мекунанд. Мардум бояд дар хаймаҳо дар Шаҳри Сулҳ, ҷое, ки Худо барои Номи Худ интихоб кардааст, зиндагӣ мекарданд. Дар он вақт, Исроил сар ва на думи миллатҳо хоҳад буд (Такрори Шариат 28:13), ва хонаи Худованд дар қуллаи кӯҳҳо барпо хоҳад шуд (Ба Ишаъё 2; Мико 4 нигаред). Аммо ин танҳо барои ҳазор сол хоҳад буд. Сипас мо мехонем: «Инак, хаймаи Худо бо одамон аст, ва Ӯ бо онҳо зиндагӣ хоҳад кард, ва онҳо қавми Ӯ хоҳанд буд, ва Худо Худ бо онҳо хоҳад буд, ва Худои онҳо хоҳад буд. Ва Худо ҳама ашкҳоро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард; ва дигар марг нахоҳад буд, на ғам, на гиря, на дигар дард нахоҳад буд: зеро ки чизҳои пешина гузаштаанд» (Ваҳй 21:3-4). Чӣ қадар бузург аст иҷрои кори наҷоти Худованд!
