Одамон ҳамеша бо ин саволи қадимӣ мубориза мебурданд: Решаи мушкилоти мо чист? Новобаста аз он ки мо чӣ қадар кӯшиш мекунем, таҳсилот ва пул ҳеҷ гоҳ мушкилоти моро аз байн намебаранд. Баръакс, онҳо ба назар мерасанд, ки огоҳии моро аз онҳо зиёд мекунанд. Ҳам камбағалтарин ва ҳам сарватмандтарин осеб мебинанд.
Овози ботинӣ ба мо мегӯяд, ки чизе намерасад. Мо худро бо Худои Қодир, ки дар назди Ӯ масъулем, «носозгор» ҳис мекунем.
САБАБИ АСЛӢ
Мушкилоти мо танҳо аломатҳо мебошанд. Сабаби аслӣ гуноҳ, ё исён бар зидди иродаи Худост. Иродаи худ бар зидди Худо ва ҳуқуқҳои мутлақи Ӯ бар мо бармехезад. Гуноҳ дар дил дар ҳаёт бо дараҷаҳо ва роҳҳои гуногун зоҳир мешавад; аммо натиҷаҳо якхелаанд – кори нодуруст аз сабаби интихоби нодуруст.
Гуноҳ на танҳо Худоро хафа мекунад, балки ба гунаҳкор низ зарар мерасонад:
Касе ки гуноҳ мекунад… ба ҷони худ зарар мерасонад (Масалҳо 8:36).
Ба мо огоҳӣ дода шудааст, ки
ҳар чизе ки одам мекорад, ҳамонро низ дарав хоҳад кард (Ғалотиён 6:7).
Таъсири гуноҳ ҳам дар ин ҷо ва ҳам дар охират муайян аст.
МАРГ ТАБОБАТ НЕСТ
Бисёриҳо мехоҳанд фикр кунанд, ки ҳамаи мушкилоти онҳо ҳангоми марг ба охир мерасад; аммо марг табобати гуноҳ нест, ва на бадбахтии гунаҳкорро ба охир мерасонад. Мувофиқи Ваҳй 21:8, ҳамаи гунаҳкорони тавбанакарда
ҳиссаи худро дар кӯле хоҳанд дошт, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, ки ин марги дуюм аст.
Мо медонем, ки одамон ҳоло аз сабаби гуноҳ азоб мекашанд. Аммо фикр кунед, ки гуноҳ дар охират чӣ маъно дорад, вақте ки ҳамаи манфиатҳо, ҳаяҷонҳо ва хаёлҳои ин ҷаҳон ба охир мерасанд, ва ҷони тавбанакарда воқеияти даҳшатноки доварии Худоро барои гуноҳ эҳсос мекунад!
Мо худамонро наҷот дода наметавонем – душмани ҷони мо барои мо хеле қавӣ аст. Барои гуноҳ дар тағйироти сиёсӣ, тағйироти экологӣ, тағйироти ҷисмонӣ ё рӯҳӣ, ё пешрафтҳои илмӣ ҳеҷ табобате нест. Кодексҳои шараф ё ахлоқ низ кор намекунанд.
ЯГОНА ТАБОБАТ
Танҳо Он Кас, ки мо бар зидди Ӯ гуноҳ кардаем, метавонад моро аз бори гарон ва ҷазои гуноҳи мо наҷот диҳад:
Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре нест… ки ба воситаи он мо бояд наҷот ёбем (Аъмол 4:12).
Танҳо марги Исои Масеҳ метавонист қарзи бузурги гуноҳро пардохт кунад ва барои мо бахшиши илоҳиро таъмин кунад:
Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад (1 Юҳанно 1:7).
Масеҳ ба наҷот додани шумо майл дорад:
Писари Одам омадааст, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷустуҷӯ кунад ва наҷот диҳад (Луқо 19:10). Ман омадаам, то онҳо ҳаёт дошта бошанд, ва онро фаровон дошта бошанд (Юҳанно 10:10).
ИНТИХОБ АЗ ШУМОСТ
Оё шумо мехоҳед аз гуноҳ ва қудрати гуноҳ озод бошед? Пас ҳоло назди Худованд Исо оед ва гуноҳҳои худро ба Ӯ иқрор кунед, бовар кунед, ки Ӯ азоб кашид ва мурд, то онҳоро аз байн барад. Ӯ ваъда дод,
Касе ки назди ман меояд, ман ӯро ба ҳеҷ ваҷҳ берун нахоҳам кард (Юҳанно 6:37).
Оё шумо ҳоло назди Ӯ намеоед?
