САМИМИЯТ КОФӢ НЕСТ
Зеро шумо метавонед самимона хато кунед!
Беморе дар беморхонаи Ню-Йорк барои ҷарроҳии хурд омода мешуд. Анестезиологи ботаҷриба омехтаи назоратшавандаи оксиген ва гази анестетикӣ медод, вақте ки зарфи оксиген холӣ шуд ва зарфи нав иваз карда шуд. Қариб фавран, мувофиқи гузориши полис, бемор мурд. Ҷарроҳи ҳозир ва масъулони беморхона ба як навъ садама гумон карда, ба ташхисгар занг заданд. Ташхиси ҷасад заҳролудшавӣ аз гази карбонатро ошкор кард. Ҳангоми муоина, зарфи ивазшудаи «оксиген» дорои гази карбонат ёфт шуд! Зарф пеш аз расидан ба беморхона нодуруст тамғагузорӣ шуда буд.
Чӣ тавр чунин хатои фоҷиавӣ рух дода метавонист? Истеҳсолкунанда самимона буд. Масъулони беморхона самимона буданд. Анестезиолог самимона буд. Ҷарроҳ самимона буд. Бемор, албатта, самимона буд.
Ҳеҷ кас намехост, ки фоҷиа рух диҳад. Аммо ҳама дар бораи «оксиген» самимона хато карда буданд.
Ин ҳодиса нишон медиҳад, ки самимият кофӣ нест. Яқинӣ бояд бо самимият ҳамроҳ бошад. Навиштае ҳаст, ки мегӯяд: «Роҳе ҳаст, ки ба назари одам дуруст менамояд, аммо оқибати он роҳи марг аст» (Масалҳо 14:12).
Бисёр одамон мегӯянд: «То даме ки ман самимона ҳастам, дар охир ҳамааш хуб мешавад» – аммо онҳо самимона хато мекунанд! Дар мавриди ҳақиқатҳои абадӣ, инчунин масъалаҳои марбут ба саломатӣ, бояд комилан яқин бошад.
Бисёр чизҳо наҷот, бахшиш, ҳаёт, сулҳ, амният ва қаноатмандӣ нодуруст тамғагузорӣ шудаанд. Чӣ тавр метавон дар чунин масъалаҳои муҳим комилан яқин бошад? Бо танҳо қабул кардани каломи Худо. Ҳеҷ кас аз Худо бузургтар нест; ҳеҷ кас аз Ӯ ростгӯтар нест.
Исо гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6). Ҳар сабабе ҳаст, ки ба Ӯ бовар кунем, зеро Ӯ моро то дараҷаи мурдан барои гуноҳҳои мо дар салиби Ҷолҷота дӯст дошт. Ӯ ҳоло бо қудрати ҳаёти беохир зинда аст ва ҳамаи онҳоеро, ки ба воситаи Ӯ назди Худо меоянд, наҷот медиҳад.
Ҳамаи онҳое, ки Ӯро Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ мегардонанд, метавонанд бо ҳавворӣ Петрус бигӯянд: «Мо… бовар дорем ва медонем» (Юҳанно 6:69). Петрус ҳамчунин гуфт: «Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар миёни одамон дода нашудааст, ки ба воситаи он мо бояд наҷот ёбем» (Аъмол 4:12). – Том М. Олсон
Агар шумо Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул накарда бошед, оё ҳоло ин корро намекунед? Танҳо гуноҳҳои худро ба Ӯ иқрор кунед ва ба Ӯ шукр гӯед, ки Ӯ мурд, то шуморо аз гуноҳ пок кунад. Китоби Муқаддас, Каломи Худо ба мо, пур аз огоҳиҳост, ки лаънати абадӣ бар онҳое меафтад, ки пешниҳоди наҷоти Худоро рад мекунанд.
«Касе ки ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва касе ки ба Писар имон надорад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (Юҳанно 3:36).
