«Ба Худованд суруди нав бихонед: ба Худованд бихонед, эй тамоми замин... Зеро Ӯ меояд... то заминро доварӣ кунад: Ӯ ҷаҳонро бо адолат ва халқҳоро бо ҳақиқати Худ доварӣ хоҳад кард.» Забур 96:1,13
Чӣ рӯзе! Чӣ сабабе барои сурудхонӣ! Дигар ҳамаи халқҳои замин бо ҳар боди таълимот ва фиреби одамон ба ин сӯ ва он сӯ бурда намешаванд. Худованд ҳақиқати Худро барқарор хоҳад кард, то ки «ҷаҳон... наҷунбад» (Забур 96:10). Он гоҳ ниҳоят адолат – адолати воқеӣ, ҳақиқӣ, тағйирдиҳандаи ҳаёт – дар ин ҷаҳони беадолатӣ хоҳад буд, зеро Ӯ бо адолат доварӣ хоҳад кард.
Ин «суруди нав» дар осмон оғоз меёбад (Ваҳй 14:3) ва тавассути 144,000 яҳудиёне, ки аз замин наҷот ёфтаанд, 12,000 аз ҳар қабилаи Исроил, ки номи Падари Барраро дар пешонии худ доранд, ба замин меояд (Ваҳй 7:3; 14:1).
Дар ин вақт дар осмон издиҳоми зиёде хоҳад буд, ки суруди Мусо ва Барраро мехонанд ва мегӯянд: «Аъмолҳои Ту бузург ва аҷибанд, Худованди Худои Қодири Мутлақ; роҳҳои Ту одилона ва ҳақиқӣ ҳастанд, эй Подшоҳи муқаддасон» (Ваҳй 15:3).
Оё суруди нав ҳаст дар дили ту имрӯз? Оё ин суруди ибодат аст?
Дар бораи Ӯ, ки дубора эҳё шуд, бихонед Исо мурд, ва сипас эҳё шуд; Бале, Ӯ эҳё шуд, Ӯ зинда аст, то ҳукмронӣ кунад; Ӯ ҳамаи душманони Худро мағлуб хоҳад кард вақте ки Ӯ дубора ба замин меояд; Ғалаба ва тоҷ аз они Ӯст, Шуҳрат ва номдорӣ аз они Ӯст.
Пас, дар бораи Ӯ, ки мурд, бихонем, дар бораи Ӯ, ки дубора эҳё шуд, бихонем; Бо хуни Ӯ мо сафед карда шудем, ва бо Ӯ умед дорем, ки ҳукмронӣ кунем: Бале, мо интизори дидани Худованди худ ҳастем, ва савоби дурахшони Ӯро мубодила кунем!
