Биёед, арзиши беҳамторо суруд Ва ҷалолҳоро ширин садо диҳед Ки дар Наҷотдиҳанда медурахшанд: Ба Худо ва Масеҳ ҳамду санои худро биёред, Суруде, ки бо он осмони баланд садо медиҳад, Ҳамду сано барои файзи илоҳӣ.
Чӣ қадар бой аст хуни гаронбаҳое, ки Ӯ рехт, Фидияи мо аз гуноҳи даҳшатнок Аз гуноҳ бар зидди Худои мо; Чӣ қадар комил аст он адолат, Дар он либоси зебои беайб Муқаддасони Ӯ ҳамеша истодаанд!
Чӣ қадар бой аст хислате, ки Ӯ дорад, Ва тамоми шакли муҳаббате, ки Ӯ мепӯшад, Дар тахт баланд карда шудааст; Дар сурудҳои ҳамду санои ширин ва беист, Мо ҳамеша роҳҳои комили Ӯро суруд мехонем, Ва ҷалолҳои Ӯро маълум кунед.
Ва ба зудӣ рӯзи хушбахт фаро хоҳад расид, Вақте ки мо ба хонаи таъиншудаи худ мерасем, Ва Ӯро рӯ ба рӯ мебинем; Он гоҳ бо Наҷотдиҳанда, Худованд ва Дӯсти мо, Мо рӯзи бефосиларо мегузаронем Дар сурудхонии файзи Ӯ. —Сэм Медли (1738–1799)
