Вақти барф боз фаро расид ва кӯдакони хушҳол, пур аз шодӣ, аз бозиҳои ҷанги барфӣ, сохтани одамҳои барфӣ, чанаронӣ, лижаронӣ ва дигар вақтхушиҳои мавсими барфӣ лаззат мебаранд.
Баъзе аз хонандагони мо шояд каме вақти холӣ дошта бошанд, то як ё ду дарсро аз барф гиранд, ки ҳангоми нигоҳ кардан ба либоси зимистонаи замин ба ёдамон меояд.
Аз барф чӣ меомӯзем? Пеш аз ҳама инро:
ХУДО БАХШАНДА АСТ
Ӯ барфро мисли пашм медиҳад (Забур 147:16).
Барои манфиати инсон Ӯ боиси фуромадани мириадҳо барфпораҳо ва пӯшонидани сатҳи замин мегардад. Ӯ ба махлуқоти Худ ғамхорӣ мекунад ва ба ин васила ба онҳо баракатҳои дасти Худро ато мекунад.
«Ӯ медиҳад». Бале, Ӯ Худои бахшанда аст. Инро раҳматҳои заминӣ — бартариҳои муваққатӣ — ки Ӯ ин қадар фаровон пароканда мекунад, нишон медиҳад; аммо аз ҳама муҳимтар, атои бузургтарин аз ҳама атоҳои дигар — атои Писари ягонаи Ӯ. Барои он ки мо баракат ёбем ва ба Худаш наздик шавем, Ӯ Ӯро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард.
Аз бист ҳазор атои илоҳӣ, Ҳеҷ ато мисли ин ҳеҷ гоҳ нахоҳад дурахшид.
Ҳоло биёед фикр кунем, ки чӣ тавр барф метавонад моро ба ёд орад:
ЭҲТИЁҶИ МО БА НАҶОТ
Айюб метавонист бигӯяд: «Агар худро бо оби барфбишӯям ва дастҳоямро ҳарчанд тоза кунам; боз ҳам Ту маро ба чоҳ меандозӣ, ва либосҳои худам аз ман нафрат хоҳанд кард» (Айюб 9:30-31).
Дар ин ҷо мо метавонем омӯзем, ки ҳеҷ коре, ки гуноҳкор карда метавонад, ӯро аз гуноҳҳояш пок карда наметавонад ё ӯро барои ҳузури Худо мувофиқ намесозад. Барфи покизатарин аз кӯҳҳо, ки ба об об шудааст, наметавонист доғҳои гуноҳро шуста барад. Айюб инро ҳис мекард ва бисёре аз мо маҷбур шудем, ки дарси душворро омӯзем, ки ҳеҷ некӣ ё диндории худамон ҳеҷ гоҳ моро барои чашми муқаддаси Худо мувофиқ карда наметавонад; вале мо метавонем барои он мувофиқ бошем. Роҳи баракат вуҷуд дорад, ва ин моро ба дарси дигари барф меорад.
РОҲИ НАҶОТ ТАЪМИН ШУДААСТ
«Биёед акнун, ва биёед бо ҳам муҳокима кунем, мегӯяд Худованд: агарчи гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд, онҳо мисли барфсафед хоҳанд шуд; агарчи онҳо мисли қирмиз сурх бошанд, онҳо мисли пашм хоҳанд шуд» (Ишаъё 1:18).
Ин оят даъвати мубораки Худоро ба гуноҳкори ниёзманд медиҳад; он ӯро даъват мекунад, ки наздик шавад. Он ба ӯ мегӯяд, ки Худо дар бораи ҳамаи гуноҳҳояш медонад, вале ӯ метавонад биёяд.
Худо медонист, ки Писари Ӯ чӣ кор хоҳад кард, ки Ӯ барои гуноҳҳо азоб хоҳад кашид, ки хуни гаронбаҳои Ӯ барои гуноҳкорон рехта хоҳад шуд, ва ба ин васила Ӯ метавонист гуноҳҳои қавми қадимии Худро одилона бахшад. Ва имрӯз низ, ба қурбонии Исо Писари Худо дар Ҷолҷото нигоҳ карда, Ӯ метавонад гуноҳҳои ҳамаи писарону духтаронеро, ки наздик мешаванд, аз назари Худ дур кунад; зеро, шукр Худо, ин ҳанӯз ҳам дуруст аст: «Хуни Исои Масеҳ Писари Ӯ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Боз як дарси дигар аз барф ва ман тамом кардам.
Ин дарси шуҷоат аст. Он ба мо мегӯяд:
РОҲИ ҚУВВАТ
Агар ба 1 Вақоеънома 11:22 назар кунед, шумо сабти марде бо номи Баноёро хоҳед ёфт, ки фуромада «ва шерро дар чоҳ дар рӯзи барфӣкушт». Баноё тарсончак набуд, балки бо нерӯ ва ҷасорат фарқ мекард. Барои рӯ ба рӯ шудан бо шер танҳо дар чоҳ, ва дар рӯзи барфӣ, қуввати характер ва шуҷоати баланд лозим буд.
Номи Баноё гуфта мешавад, ки маънои «аз ҷониби Худованд сохташуда»-ро дорад. Ҳоло, аз ҷониби Худованд сохта шудан роҳи ҳақиқии қудрат барои масеҳии ҷавон — ва пиронсол низ; дар ин рӯз, Ӯ қуввати мост. Мо шерҳои худро дорем, ки бо онҳо мубориза барем ва онҳоро бикушем; мо душманони қавии худро дорем, ки онҳоро мағлуб кунем, ва ҷойҳои душвори худро дорем, ки аз онҳо гузарем, аммо агар мо қуввати худро аз Худованди худ гирем, Ӯ моро дастгирӣ хоҳад кард, новобаста аз хатар ё озмоиш.
Пас, биёед ин дарсро омӯзем ва дар қуввате, ки Худованди мо ато мекунад, шуҷоъ бошем, номи Ӯро далерона эътироф кунем ва муборизаи неки имонро барем.
