Мусо
Дар Хуруҷ 3:2-16, Мусо аз кунҷковӣ ба буттае омад, ки месӯхт, аммо тамом намешуд. Вақте ки ӯ нигоҳ кард, овозеро аз бутта шунид, ки номи ӯро мехонд. Кӣ ӯро дар пушти биёбон мешинохт? Худо ӯро дар он ҷо мешинохт, ҳамон тавре ки Ӯ шумо ва маро дар ҳар ҷое, ки бошем, мешиносад.
Мусо дастур гирифт: «Кафшҳои худро аз пойҳоят каш, зеро ҷое, ки ту истодаӣ, замини муқаддас аст» (ояти 5 NKJV). Овоз Худро ҳамчун «Худои падари ту – Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб» муаррифӣ кард (ояти 6). Мо мехонем, ки ин «Фариштаи Худованд» буд (ояти 2) – Масеҳи пеш аз таҷассум. Ба ибораи дигар, ин зуҳури Писари Худо буд, ки абадӣ аст, пеш аз он ки Ӯ дар таваллуди худ Инсон шуд.
Чаро ба Мусо гуфтанд, ки кафшҳояшро кашад? Дар ҳузури Худо, замин муқаддас буд, аммо кафшҳо дастсохт буданд ва аз ин рӯ, ҳама чизеро, ки аз инсон аст, ифода мекарданд. Мусо, ки «дар тамоми ҳикмати мисриён таълим гирифта буд» (Аъмол 7:22), наметавонист дар чизҳои инсонӣ роҳ равад ва дар айни замон ба Худо хидмат кунад. Мо ҳам наметавонем, сарфи назар аз кӯшишҳои такрории мо барои ин кор.
Еҳушаъ
Дере нагузашта, пас аз он ки халқи Исроил аз дарёи Урдун ба Замини Ваъдашуда гузашт, онҳо бояд аввалин ҷанги худро дар он ҷо мекарданд. Еҳушаъ мардумро роҳбарӣ мекард ва ӯ ба шаҳри пеши онҳо нигоҳ кард: Ериҳӯ. Вақте ки ӯ дар назди шаҳр буд, «Марде дар рӯ ба рӯи ӯ бо шамшери кашида дар дасташ истода буд. Ва Еҳушаъ ба назди ӯ рафт ва ба ӯ гуфт: «Оё ту барои мо ҳастӣ ё барои душманони мо?» (Еҳушаъ 5:13). Ин Мард, ки мо Ӯро Масеҳи пеш аз таҷассум мешуморем, гуфт, ки Ӯ «Сардори лашкари Худованд» аст (ояти 15). Ин Сардор ҳамеша назорати комил дорад.
Боз ҳам мо дастуреро мешунавем, ки ба Мусо дода шуда буд: «Кафши худро аз поят каш, зеро ҷое, ки ту истодаӣ, муқаддас аст» (ояти 15). Он чизе, ки дар паи он меояд, дастурҳои ғайриоддӣ дар бораи роҳ рафтан дар атрофи Ериҳӯ мебошанд (Еҳушаъ 6). Мо шояд фикр кунем, ки Еҳушаъ мегуфт: «Оё ин дар ҳақиқат кор мекунад?», аммо имон ва эътимоди ӯ ба Худо чунон буд, ки ӯ бо итоат пеш рафт ва халқро мувофиқи каломи Худованд роҳбарӣ кард. Бигзор мо аз намунаи ӯ пайравӣ кунем.
Паёми Истефанус
Ҳамон фармон барои кашидани кафшҳо дар Аъмол 7:33 оварда шудааст, вақте ки Истефанус бо душманони яҳудии Масеҳ, аз ҷумла саркоҳин, дар бораи Мусо сухан мегуфт. Чунин ба назар мерасад, ки шунавандагон бояд кафшҳои худро мекашиданд, ҳадди аққал ба маънои ҷудо шудан аз роҳҳои дастсохти худ.
Дар охири суханронии худ Истефанус рӯъёи Исоро дид, ки дар осмон истодааст. Албатта, ин замини муқаддас буд; аммо мардоне, ки аз қабули паём аз Худо тавассути хизматгори Ӯ саркашӣ карданд, Истефанусро сангсор карданд (оятҳои 57-60).
Шумо дар куҷо истодаед?
Пеш аз салиб, маъбад ду қисм дошт. Қисми аввал, ҷои муқаддас, ҷое буд, ки коҳинон барои иҷрои вазифаҳои худ мерафтанд. Соле як маротиба, дар Рӯзи Кафорат, саркоҳин аз пардае ба қисми дуюм, Муқаддаси Муқаддасон, дохил мешуд. Сандуқ дар ин ҳуҷра дар рӯзҳои Аҳди Қадим ҳузури Худоро ифода мекард. Саркоҳин хуни ҳайвони кушташударо мегирифт ва онро ба қисми сандуқ, ки «тахти раҳмат» ном дошт, мегузошт ва барои мардум кафорат мекард.
Вақте ки Масеҳ дар салиб мурд, ин парда аз боло то поён ду пора шуд. Дастрасӣ ба он ҷои муқаддастарин, ҳузури Худо, барои ҳамаи онҳое, ки имон доранд, кушода шуд. Ибриён 10:19-20 ба мо мегӯяд, ки мо «ҷуръат дорем, ки ба Муқаддастарин бо хуни Исо, бо роҳи нав ва зиндае, ки Ӯ барои мо муқаддас кардааст, тавассути парда, яъне ҷисми Ӯ, дохил шавем». Оё ин ҷой камтар муқаддас аз он ҷое, ки Мусо ва Еҳушаъ буданд, инчунин дар ҳузури Худо аст?
Бисёриҳо майл доранд, ки барои хидмат ҳама гуна дараҷаҳои коллеҷ ва семинария лозиманд. Аммо, чунин ғояҳо мисли кафшҳое мебошанд, ки дастсохтаанд, зеро онҳо дастоварди инсонро аз даъвати Худо боло мегузоранд. Ба ҷои ин, мо бояд дар ҳузури Худо бо кафшҳои кашидаи худ истем. Танҳо он вақт мо метавонем дастуреро, ки Худо барои мо дорад, қабул кунем ва бо итоати комил пайравӣ кунем.
Оё ягон пойафзол барои пӯшидан ҳаст?
Дар хидмати Ӯ як ҷуфт пойафзол барои пӯшидан ҳаст. Эфсӯсиён 6:15 онҳоро ҳамчун «тайёрии Инҷили сулҳ» тавсиф мекунад. Ин ба омӯзиши Навиштаҳо даъват мекунад. Танҳо дар онҳо мо ҳама чизеро, ки барои мубодилаи Инҷил лозим аст, пайдо мекунем, ки ҳам мундариҷа ва ҳам тарзро медиҳад. Бо кашидани пойафзоли худ ва пӯшидани он чизе, ки Ӯ медиҳад, мо дар хидмати Ӯ самарабахш хоҳем буд.
