Хонандаи азиз!
«Ҳаввориён назди Исо ҷамъ омада, ҳама чизро, ҳам он чиро, ки карда буданд ва ҳам он чиро, ки таълим дода буданд, ба Ӯ нақл карданд» (Марқӯс 6:30). Дар ин ҳаёти пурғавғои мо, пайдо кардани касе, ки ба ӯ бовар карда тавонем, ки ба ӯ ҳамаи ғамҳо ва шодиҳои худро нақл кунем, ки гӯш кунад ва ба ҳамдардии ӯ пурра такя карда тавонем, хеле душвор аст.
Аммо дӯсте ҳаст, ки ҳамеша дар назди мост, омода аст гӯш кунад ва бо мо ҳамдардӣ кунад. Ҳеҷ озмоиш ва шодие нест, ки Ӯ мубодила накунад; ва ин дӯст ҳамон касест, ки шогирдон дилҳои худро ба Ӯ кушоданд. Бале, онҳо рафта, ба Исо «ҳама чизро» гуфтанд.
Шумо низ метавонед ҳамин тавр кунед, масеҳии азиз. Ӯ дӯст медорад, ки овози шуморо бишнавад. Ҳама чизро ба Ӯ бигӯед: ғамҳои мактабии худ, ғамҳои кории худ, шодиҳои бегуноҳи худ, камбудиҳои худ; ва ҳамаи ниёзҳои худро ба Ӯ маълум кунед. Ҳеҷ чизеро, ки ба шумо дахл дорад, аз Ӯ пинҳон накунед. Ӯ ягона дӯсти ҳақиқӣ ва содиқи шумост, пас бо эҳтиром, аммо бо озодӣ ва эътимод бо Ӯ сухан гӯед.
Ӯ ҳама чизро дар бораи шумо ва тамоми муборизае, ки шумо аз сар мегузаронед, медонад, ва шумо бояд донед, ки Ӯ омода ва қодир аст, ки ба шумо кӯмак кунад, роҳнамоӣ кунад ва дили шуморо бо сулҳи Худаш пур кунад. Ӯ дӯст медорад, ки ҳамаи халқи Ӯ ғолибони ҷонҳо бошанд, пас ба Ӯ шодӣ диҳед, ки аз шумо бишнавад, ки шумо кӯшиш кардаед, ки баъзе аз ҳамсинфон ё ҳамкорони худро ба Ӯ роҳнамоӣ кунед. Зеро, мисли ҳаввориён, шумо сафири Ӯ ҳастед ва
Ӯ Худованди шумо ва ҳам дӯсти содиқи шумост. Бигзор Худованд ин шумораро барои таҳким, рӯҳбаландӣ ва кӯмак ба шумо истифода барад, то Масеҳ дар ҳаёти шумо зоҳир шавад.
Ташаккур барои почтаҳои электронӣ ва ёддоштҳои рӯҳбаландкунандаи шумо.
