Моҳи гузашта мо се аломати аввали калисои библиявиро баррасӣ кардем – таълими тадҳиншуда, ғамхорӣ ба гумшудагон ва мувофиқати фарҳангӣ. Дар ин шумора мо бо дидани ҳафт аломати боқимонда ба хулоса меоем.
4. Асил
Мо бояд худро ба калисое бахшем, ки аслӣ бошад. Исои Масеҳ ба пайравонаш гуфт: «Ҷони Ман аз ғам то ба ҳадди марг расидааст» (Матто 26:38). Мо бояд аз осебпазирии Исо дар ҳайрат бошем. Як чиз ин аст, ки мо ғурури худро фурӯ барем ва ба касе бигӯем, ки дар ҳаёти мо корҳо он қадар хуб нестанд, аммо ин ҷо Писари бегуноҳи Худо ба наздиктарин ҳамроҳонаш мегӯяд, ки Ӯ «то ба ҳадди марг» ғамгин аст.
Наҷотдиҳандаи мо меъёри аслиятро муқаррар кард. Вақте ки мо ҷамъ мешавем, набояд ҳеҷ гуна вонамудӣ ё риёкорӣ бошад. Мо бояд воқеӣ ва ростқавл бошем. Чӣ тавр мо метавонем ба якдигар ғамхорӣ кунем, вақте ки мо вонамуд мекунем, ки чизе нестем, ё ин ки тамоми ҳаёти худро ба тартиб овардаем?
Павлус навишт: «Ҳар яке аз шумо бояд дурӯғро дур кунад ва ба ҳамсояи худ ростгӯёна сухан гӯяд, зеро ки ҳамаи мо аъзои як бадан ҳастем» (Эфсӯсиён 4:25). Дар ҷаҳон ин қадар вонамудӣ вуҷуд дорад; онҳо ҳатто курсиҳои трибунаро ранг мекунанд, то дар телевизион ба назар чунин мерасад, ки одамон дар онҳо нишастаанд. Ба кӣ бовар карда метавонем? Одамоне, ки аслиятро меҷӯянд, бояд онро дар Калисо пайдо кунанд.
5. Хизматгузорӣ
Мо бояд ба калисое содиқ бошем, ки ҳамчун ҷомеаи хизматгорон бо истифода аз тӯҳфаҳои рӯҳонии худ фаъолият мекунад. Вақте ки мо масеҳӣ мешавем, мо як қисми Калисои ҷаҳонӣ (Аъмол 2:47) мешавем, ки аз ҳар як масеҳӣ аз Пантикост иборат аст. Ин узвияти мавқеии мост. Аммо Аъмол ва Номаҳо ба мо мегӯянд, ки чӣ тавр узви фаъоли калисои маҳаллӣ бошем. Ин узвияти иштирокчии мост. Дар Китоби Муқаддас дар бораи танҳо узви мавқеӣ будан чизе гуфта нашудааст.
Оятҳои Китоби Муқаддас дар бораи тӯҳфаҳои рӯҳонӣ ба мо мегӯянд, ки ҳар як масеҳӣ хидмат дорад, даъват барои коре дар Калисо (Румиён 12; 1 Қӯринтиён 12; Эфсӯсиён 4). Исо гуфт: «Ҳар кӣ хоҳад бузург бошад, бояд хизматгори шумо бошад» (Марқӯс 10:43). Ӯ инро вақте нишон дод, ки пойҳои шогирдонро шуст: «Акнун, ки Ман, Худованд ва Устоди шумо, пойҳои шуморо шустам, шумо низ бояд пойҳои якдигарро шӯед. Ман ба шумо намуна нишон додам» (Юҳанно 13:14-15). Дар ҷаҳони ба муваффақият нигаронидашуда – ки дар он муваффақият маънои эътироф, қудрат ва имтиёзҳоро дорад – Исо бузургиро аз нав муайян кард. Ин хизматгорӣ аст!
Вақте ки ҳамаи мо дар як калисои маҳаллӣ тӯҳфаҳои рӯҳонии худро истифода мебарем, тафаккури хизматгорӣ дорем ва «дар ягонагӣ зиндагӣ мекунем» (Забур 133:1), он вақт як гурӯҳи гуногунранг ба як воҳиди пурқувват барои Худо, барои Малакути Ӯ ва барои ҷалоли Ӯ табдил меёбад.
6. Муносибатҳои пурмуҳаббат
Мо бояд ба калисое содиқ бошем, ки дар он муносибатҳои пурмуҳаббат ба ҳар як ҷанбаи ҳаёт таъсир мерасонанд. Исо гуфт: «Ман ба шумо амри наве медиҳам: якдигарро дӯст доред. Чунон ки Ман шуморо дӯст доштам, шумо низ бояд якдигарро дӯст доред. Бо ин ҳама одамон хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо якдигарро дӯст доред» (Юҳанно 13:34-35). Павлус гуфт, ки хидмат бефоида аст, агар мо дар муҳаббат хидмат накунем (1 Қӯринтиён 13:1-3).
Гузориш дода мешавад, ки сабаби асосии талоқ на ҷинс, балки дилгирӣ аст. Ва то синни 35-солагӣ беш аз 80% мегӯянд, ки онҳо аз корҳои худ нафрат доранд. Ҳаёт барои бисёр одамон на танҳо гуноҳкор аст, балки мурда низ ҳаст. Аммо паём барои масеҳиён ин аст: «Вақте ки шумо мурда будед ... Худо шуморо зинда кард» (Қӯлассиён 2:13). Ва «Рӯҳи Ӯ, ки Исоро аз мурдагон эҳё кард ... инчунин ба баданҳои мирандаи шумо ҳаёт хоҳад бахшид» (Румиён 8:11). Мо барои муҳаббат зинда карда шудаем – то азобу шодии атрофиёнро ҳис кунем. Вақте ки мо чунин дӯст медорем, мо зиндаем.
Хушхабар ин аст, ки Наҷотдиҳандаи мо на танҳо гуноҳҳои моро мебахшад, балки моро дар назди Падар «беайб ва аз айб озод» (Қӯлассиён 1:22) муаррифӣ мекунад. Вақте ки Ӯ ин корро мекунад, Ӯ партовҳои ҳаёти моро аз байн мебарад, то мо дар ҳақиқат ба дигарон ғамхорӣ кунем. Вақте ки Худо дар ҳаёти мост, Ӯ моро имкон медиҳад, ки ба дигарон даст расонем. Худо омад, то Малакути одамонеро эҷод кунад, ки барои муҳаббат муҷаҳҳаз шудаанд. Ва муҳаббате, ки Ӯ моро бо он муҷаҳҳаз мекунад, ҳаётро тағйир медиҳад. Калисои маҳаллӣ, ки чӣ тавр дӯст доштанро медонад, ба ҷаҳони атрофи худ таъсири азим хоҳад дошт.
7. Гурӯҳҳои хурд
Мо инчунин бояд худро ба калисое бахшем, ки дарк мекунад, ки тағйироти ҳаёт дар гурӯҳҳои хурд ба амал меояд. Дар Пантикост, «онҳое, ки паёмро қабул карданд, таъмид гирифтанд ва тақрибан 3000 нафар дар он рӯз ба шумораи онҳо илова карда шуданд» (Аъмол 2:41). Оё шумо метавонед ҳаяҷон, эҳсосот ва шодиро тасаввур кунед! Онҳо наҷот ёфтанд, аммо ҳоло ба шогирдӣ ниёз доштанд. Пас, оё онҳо инро дар як гурӯҳи калон карданд? Не! «Онҳо худро ба таълими расулон ва ба муошират, ба шикастани нон ва ба дуо ... дар ҳавлиҳои маъбад ... ва дар хонаҳои худ бахшиданд» (Аъмол 2:42,46). Гурӯҳҳои хурд як қисми ҷудонашавандаи ҳаёт дар калисои ибтидоӣ буданд.
Онҳое, ки дар гурӯҳи хурд ҳастанд, на танҳо якдигарро масъул медонанд, балки ба якдигар ғамхорӣ мекунанд, кӯмак мекунанд, дастгирӣ мекунанд ва рӯҳбаланд мекунанд. Вақте ки аз баъзе калисосозон пурсиданд, ки онҳо чӣ корро дигар мекарданд, ҳама гуфтанд, ки онҳо «гурӯҳҳои хурдро барвақттар оғоз мекарданд». Тағйироти ҳаёт ва рушди рӯҳонӣ беҳтарин дар гурӯҳҳои хурди одамоне ба амал меояд, ки ба якдигар ғамхорӣ мекунанд ва кӯмак мекунанд. Ин шогирдӣ аст.
8. Саъю кӯшиш барои аъло
Мо бояд ба калисое содиқ бошем, ки Худоро эҳтиром мекунад ва одамонро бо саъю кӯшиш барои аъло илҳом мебахшад. Павлус навишт: «Ва ҳар чизе ки мекунед, хоҳ дар сухан ва хоҳ дар амал, ҳамаро ба исми Худованд кунед» (Қӯлассиён 3:17). Ва Худо огоҳ кард: «Ман аз шумо розӣ нестам ... шумо ҳайвоноти маҷрӯҳ, ланг ё беморро ... ҳамчун қурбонӣ меоред» (Малокӣ 1:10,14). Худо беҳтарини моро мехоҳад.
Вақте ки касе аз модаре дар Ҳиндустон пурсид, ки чаро вай фарзандашро барои ғарқ шудан дар дарёи Ганг қурбонӣ мекунад, вай ҷавоб дод: «Худои ман беҳтарини маро сазовор аст». Худои мо беҳтарини моро сазовор аст, зеро ин Ӯро эҳтиром мекунад. Ҳеҷ кас дӯст намедорад, ки як қисми чизе бошад, ки ноком мешавад, миёнаравӣ ё хиҷолатбор аст. Аммо одамон дӯст медоранд, ки як қисми он чизе бошанд, ки барои аъло саъю кӯшиш мекунад, зеро саъю кӯшиш барои аъло илҳомбахш аст. Барои аъло саъю кӯшиш кунед, на барои комилият. Беҳтарини худро ба Худо диҳед.
9. Эътирофи роҳбарӣ
Мо инчунин бояд ба калисое содиқ бошем, ки онҳоеро, ки тӯҳфаҳои роҳбарӣ доранд, эътироф ва истифода мебарад: «Агар тӯҳфаи инсон ... роҳбарӣ бошад, бигзор ӯ боғайратона идора кунад» (Румиён 12:6,8). Халқи Худо бояд аз ҷониби онҳое, ки дар роҳбарӣ боистеъдоданд, роҳбарӣ карда шаванд; ва аз ҷониби муаллимони боистеъдод таълим дода шаванд; ва дар дуо аз ҷониби онҳое, ки тӯҳфаи шафоат доранд, рӯҳбаланд карда шаванд; ва дар гурӯҳҳои хурд аз ҷониби онҳое, ки тӯҳфаҳои раҳмдилӣ ва рӯҳбаландӣ доранд, ғамхорӣ карда шаванд; ва аз ҷониби онҳое, ки тӯҳфаи башоратдиҳӣ доранд, барои расидан ба дигарон илҳом гиранд. Китоби Муқаддас калисои маҳаллиро ҳамчун бадан тавсиф мекунад, ва агар ҳар як қисми бадан дар иҷрои он чизе, ки беҳтарин мекунад, фаъол бошад, бадан солим хоҳад буд.
10. Ба Масеҳ бахшидашуда
Ниҳоят, мо бояд ба калисое содиқ бошем, ки дар он садоқати комил ба Масеҳ ва кори Ӯ хоҳиши ҳар як аъзо бошад. Сулаймон бо қошуқи нуқра дар даҳонаш таваллуд шудааст. Падараш шоҳ Довуд ва модараш Батшебаи зебо буд. Ӯ салтанатро вақте ба даст гирифт, ки он аз ҳама пурқувват ва осоишта буд. Илова бар ин, Худо ба ӯ ҳикмат ва сарвати бузург дод. Ӯ ҳама чизро ба Худо қарздор буд. Аммо Сулаймон ҳамчун пирамарди бадбахт мурд, дур аз зиндагӣ барои Худо ва хидмат ба Худое, ки ба ӯ ин қадар чизҳоро дода буд. Ӯ ба ибодати худоёни дурӯғин хотима дод ва дар ниҳоят тамоми салтанати ӯ пора-пора шуд.
Чӣ хато шуд? Сабаби аслии суқути Сулаймон чӣ буд? Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «занонаш дили ӯро ба худоёни дигар гардонданд, ва дили ӯ ба Худованд Худои ӯ комилан бахшида нашуда буд, чунон ки дили Довуд падараш буд» (1 Подшоҳон 11:4). «Комилан бахшида нашуда» чӣ маъно дорад? Оё ин маънои танҳо 50%, 75% ё 95% -ро дорад? Ҳангоми хондани ҳаёти Сулаймон мо мефаҳмем, ки он эҳтимол бештар ба 95% ба Худо бахшида шуда буд. Аммо ин ҳанӯз 5% кам аст.
Дар ҳар як калисо бояд хоҳиш бошад, ки ҳамаи аъзоён ба Масеҳ комилан бахшида шаванд ва худро комилан ба Ӯ супоранд. Ва ин як ӯҳдадории якдафъаина нест, балки таслимшавии ҳаррӯза дар ҳар як соҳаи ҳаёт аст.
Бинишро дарк кунед
Агар мо калисоеро бо ин даҳ аломат тасаввур карда тавонем, пас мо беҳтар метавонем Комиссияи Бузургеро, ки Худо ба мо додааст, иҷро кунем: ба одамони бекалисо бо муҳаббат ва бахшиши бечунучарои Ӯ бирасем ва онҳоро ба шогирдон табдил диҳем (Матто 28:19-20). Бигзор Худо шуморо бо биниши чунин калисо ба ҳаяҷон оварад.
Ҳамаи мо бояд ба нақшаи Худо барои мо содиқ бошем, Ӯро бо тамоми дил, ҷон, ақл ва рӯҳи худ дӯст дорем – то муҳаббат, шафқат ва ғамхории Ӯ аз мо ба одамони гумшуда ва ҷӯянда равон шавад. Мо бояд ба покӣ содиқ бошем. Мо бояд ба муддати тӯлонӣ содиқ бошем – ҳатто вақте ки монеаҳо, мухолифат ва радкунӣ вуҷуд дорад – аммо бидонем, ки ин бо вақтҳое мувозинат хоҳад шуд, ки Худо моро он қадар баракат медиҳад, ки мо аз эҳсосот ғарқ хоҳем шуд.
Мо комил нахоҳем буд. Тағйироти панделӣ хоҳанд буд. Ҳақиқати муҳаббати Худо бояд дар заминаи адолат ва муқаддасии Ӯ таълим дода шавад. Хатогиҳо хоҳанд буд. Одамоне хоҳанд буд, ки кӯмаки моро рад мекунанд ва моро ноумед ва маҷрӯҳ мегузоранд. Мисли ҳар чизе, ки ба дасти инсон даст мерасонад, як тарафи манфӣ хоҳад буд. Аммо мо инчунин як ҳаракати назарраси Худоро хоҳем дид.
Ҳеҷ чиз ба калисои маҳаллӣ монанд нест, вақте ки он хуб кор мекунад. (Ба Румиён 12:9-18 дар поён нигаред.) Вақте ки калисоҳо ба пуррагӣ ба иҷрои потенсиали наҷотбахши худ машғуланд, гумшудагон пайдо мешаванд, ошуфтагон ҳақиқатро меёбанд ва ҳаёт барои абадият тағйир меёбад. Кадом кӯшиши дигар сазовори кӯшиши мост?
