Дар ояти 7, Юҳанно танҳо зикр карда буд, ки Худованд Исо меояд ва дар ҷалол зоҳир хоҳад шуд. Дар ин ҷо дар ояти имрӯза, мо аз ӯ мешунавем, ки ин Муборак, ки меояд, чӣ гуна зоҳир хоҳад шуд! Баъзеҳо инро ҳамчун имзои Худованд Исо ба пешгӯии бозгашти Ӯ тасвир кардаанд, дар ҳоле ки дигарон ҳис мекунанд, ки ин Худои Падар сухан мегӯяд. Аммо баъзеҳо пешниҳод мекунанд, ки Сухангӯ Худованд Худо, Яҳува Элоҳим аст. Ин ҳам Падар ва ҳам Писарро дар бар мегирад, ки байни ин ду фарқ намегузорад. Аммо шояд суханони дигаре метавонанд фаҳмиш диҳанд: «Мо дар ин ҷо ба овози Масеҳ ҳамчун инсон гӯш намедиҳем, балки Худо худаш сухангӯ аст. Ӯ унвонҳо ва ҷалолҳои Худро эълон мекунад» (Уолтер Скотт).
Алфа ва Омега ҳарфҳои аввал ва охирини алифбои юнонӣ мебошанд. Баъзеҳо пешниҳод мекунанд, ки ин ба мо хотиррасон мекунад, ки Ӯ барои мо ҳама чиз аз А то З аст, ки ин дуруст аст. Аммо ба ин мо метавонем илова кунем, ки он метавонад ба мо дар бораи дониши комили Худои мо сухан гӯяд. Ҳамон тавре ки тамоми дониш ба мо тавассути ҳарфҳое, ки калимаҳоро ташкил медиҳанд ва калимаҳо ҷумлаҳоро ташкил медиҳанд, интиқол дода мешавад, Ӯ тамоми донишро дорад, ва дар ин матн, Ӯ аз яқинии омадани Худованд огоҳ аст!
Ин эълони омадани Ӯ бо истифодаи унвони «Қодир» ба анҷом мерасад. Дар китоби Ваҳй, ин таъин ҳадди аққал нӯҳ маротиба пайдо мешавад ва ҳамеша ҳамчун «Қодир» дида мешавад. Ин ба мо хотиррасон мекунад, ки Он ки сухан мегӯяд, Қодир аст ва азбаски Ӯ ҳама тавоно аст, ҳеҷ чиз наметавонад ва намегузорад, ки омадани Ӯ ба амал наояд!
Ин унвонҳои зебо муқаддимаи китоби Ваҳйро ба анҷом мерасонанд. Ин оятҳо (оятҳои 1–8) бузургӣ ва ҷалоли Он ки дар тамоми ин китоб зоҳир мешавад, баён мекунанд ва дилҳои моро водор месозанд, ки бигӯянд: «Ҳамин тавр, биё, Худованд Исо!»
