Пеш аз идома додани ин мавзӯи муборак, шояд зарурати асоснок кардани номи дар сарлавҳаи ин мақола истифодашуда ба миён ояд. Одатан ба «калисо» ишора мекунанд: чунин ном дар зеҳни англисӣ як бинои моддиеро, ки барои мақсадҳои динӣ истифода мешавад, ба вуҷуд меорад. Оё ин калима дар истифодаи Навиштаҳо чунин фикрро асоснок мекунад? Қатъиян не! Ин калима дар Аҳди Ҷадид тақрибан 115 маротиба истифода шудааст, ҳатто ба ғайр аз ишора дар Ибриён 12:23. Се маротиба он дар Аъмол -19:32,39,41 дуруст истифода шудааст. Он дар Аъмол 7:38 ба ҷамъомади Исроил дар биёбон ишора мекунад. Истифодаи ин калима дар Аъмол 19:37 тарҷумаи нодуруст аст ва бояд «ғоратгарони маъбад» хонда шавад. Се истифодаи дигар дар боби 19 ба ҷамъомади пурғавғо дар Эфсӯс алоқаманд аст. Калимае, ки аз он «калисо»-ро мегирем, «экклесия» аст - маънои «даъватшуда»-ро дорад. Дар ин ва мақолаҳои зерин мо мехоҳем дар бораи ин гурӯҳи беназири одамон, ки даъватшудагони Худо ҳастанд, дар шаш сарлавҳа сухан ронем:
1) Пешгӯӣ шудааст, 2) Таъсис ёфтааст, 3) Ташаккул ёфтааст, 4) Таъмин шудааст, 5) Фаъолият дорад ва 6) Оянда. Рақамҳои 1-5 мавзӯи мустақими мақолаи аввал буданд; рақами 6 мавзӯи ин мақола аст.
Ояндаи он
Дар мақолаи қаблӣ мо Ассамблеяро дар 5 сарлавҳа баррасӣ кардем: - Пешгӯӣ шудааст, Таъсис ёфтааст, Ташаккул ёфтааст, Таъмин шудааст ва Фаъолият дорад. Ҳоло мо ояндаи Ассамблеяро баррасӣ хоҳем кард, ки аз ҷониби Худованди мо пешгӯӣ шудааст ва бар ҳақиқати кӣ будани Ӯ асос ёфтааст, ки дар рӯзи Пантикост бо фуромадани Рӯҳулқудс ташаккул ёфтааст ва бо таълимоти апостолӣ комилан таъмин шудааст, бо мақсади мувофиқи он фаъолият кардан. Барои онҳое, ки Ассамблеяро ташкил медиҳанд, Оянда бо интизории шодӣ дида мешавад. Онҳо аз Навиштаҳои Ҳақиқат - ки бо имон ва бо қудрати татбиқи Рӯҳ қабул шудаанд - медонанд, ки онҳо умеди мутмаин, устувор, муборак ва поккунанда доранд (Ибриён 6; Тит 2; 1 Юҳанно 3:3). Вақте ки Худованди мо барои ҳукмронӣ меояд - зеро Ӯ бояд ҳукмронӣ кунад (1 Қӯринтиён 15:25) - онҳо аз ҷониби Худо бо Ӯ оварда мешаванд (1 Таслӯникиён 4:14). Барои ин «Худованд худаш» аввал барои онҳо меояд. Онҳое, ки ба воситаи Исо хоб мекунанд ва онҳое, ки зиндаанд ва то омадани Ӯ боқӣ мемонанд, якҷоя ба ҳаво бардошта мешаванд, то бо Ӯ вохӯранд. Он гоҳ тағироте, ки дар 1 Қӯринтиён 15:51-54 гуфта шудааст, амалӣ хоҳад шуд.
Навиштаҳо инчунин таълим медиҳанд, ки мо ҳама бояд «дар назди курсии доварии Масеҳ (Худо) истем» (Румиён 14:10; 1 Қӯринтиён 3:13, 1 Қӯринтиён 4:5; 2 Қӯринтиён 5:10). Таърихи масъулияти мо дар ҳаёт ва хидмат он гоҳ баррасӣ хоҳад шуд.
Дар хотир доред, ки вақте мо дар бораи мукофот ё талафот мехонем - 1 Қӯринтиён 3:14-15 - фикри доварии ҷазоӣ вуҷуд надорад, зеро мо ба Ӯ монанд хоҳем буд, ки Довар аст (1 Юҳанно 3:2). Дар он ҷо масъалаи гуноҳ ба миён гузошта нахоҳад шуд, зеро он дар кори Худопарастии Наҷотдиҳандаи мо дар марги қурбонии Ӯ барои гуноҳ дар Ҷолҷота ба таври қаноатбахш ҳал шудааст. Мо метавонем бо итминони мутлақ бигӯем:
Худо ду маротиба пардохт талаб намекунад, Як бор аз дасти Кафили хунрези ман, ва боз аз они ман.
Дар мавриди масъалаи доварии гуноҳҳои мо, ҳавворӣ Петрус навиштааст,
Ӯ худаш гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт бардошт (1 Петрус 2:24).
Гуноҳҳои моро бардошт! Куҷо? Бар дарахт! мо такрор мекунем, на ба дарахт. Чӣ тавр Ӯ онҳоро бардошт? Дар ҷисми худ! кори доварӣ анҷом ёфтааст - то абад анҷом ёфтааст - ба таври шукӯҳманд анҷом ёфтааст. Масъалаи гуноҳҳо ё гуноҳ ҳеҷ гоҳ дубора ба миён гузошта нахоҳад шуд!
Ӯро боз, боз ҳам ситоиш кунед, ки Ӯ барои мо салибро бардошт.
1 Юҳанно 4:17-19 ба таври возеҳ ва бешубҳа эълон мекунад,
Дар ин ҷо муҳаббати мо (муҳаббат бо мо) комил шудааст, то ки мо дар рӯзи доварӣ ҷасорат дошта бошем: зеро чунон ки Ӯст, мо низ дар ин ҷаҳон ҳастем. Дар муҳаббат тарс нест; балки муҳаббати комил тарсро берун мекунад; зеро тарс азоб дорад. Касе ки метарсад, дар муҳаббат комил нашудааст. Мо Ӯро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт.
Вақте ки баррасии курсии доварӣ ба охир мерасад, мо мехонем,
«Худованд Худои Қодири Мутлақ ҳукмронӣ мекунад»
ва
«Биёед шодӣ кунем ва хурсандӣ кунем ва Ӯро ҷалол диҳем: зеро тӯйи Барра омадааст, ва зани Ӯ худро омода кардааст. Ва ба вай дода шуд, ки бо катонҳои нозук, тоза ва сафед пӯшида шавад; зеро катонҳои нозук адолати муқаддасон аст.»
Он гоҳ ассамблея бо Масеҳ, Барра, ба иттиҳоди издивоҷӣ дохил хоҳад шуд. Ин, бо назардошти мубодилаи идораи салтанат бо Ӯ.
Ассамблея дар ин ҷо ҳамчун худро омодакунанда тасвир шудааст, ин натиҷаи баррасии курсии доварии рафтори он дар ҷаҳон аст. Дар Эфсӯсиён 5:25-27 мо мефаҳмем, ки Масеҳ ӯро дӯст дошта буд ва худро барои ӯ дода буд, то ӯро барои рӯзи муаррифӣ омода кунад. Он гоҳ Ӯ Ассамблеяро ба худаш, ҳама ҷалолнок, бе доғ ё чин, ё ягон чизи дигар, пешкаш хоҳад кард; балки он бояд муқаддас ва беайб бошад. Он гоҳ он чизе, ки Ӯ дар дуои хотирмонии худ ба Падараш зикр карда буд, амалӣ хоҳад шуд,
«ва ҷалолеро, ки Ту ба Ман додӣ, Ман ба онҳо додам; то ки онҳо як бошанд, чунон ки Мо як ҳастем: Ман дар онҳо, ва Ту дар Ман, то ки онҳо дар як комил шаванд; ва то ки ҷаҳон бидонад, ки Ту Маро фиристодӣ, ва онҳоро дӯст доштӣ, чунон ки Ту Маро дӯст доштӣ.»
Дар ҷалол чунин ягонагӣ ва муҳаббат зоҳир хоҳад шуд, ки ҷаҳон бе ҳеҷ шакку шубҳа хоҳад донист, ки Падар Писарро фиристода буд.
Пас аз он ки ҳазор соли ҷалоли салтанат бо ҳукмронии одилонаи худ роҳи муқарраршудаи худро тай карданд, Ассамблея - ягона ширкати Аҳди Ҷадид, ки шахсияти хос ва беназири худро барои абадият нигоҳ медорад - ҳамчун шаҳри муқаддас, Ерусалими Нав, ки барои осмонҳои нав ва замини нав абадӣ мувофиқ аст, аз осмон аз Худо фуруд меояд.
Ассамблея то ҳол хислати дугонаеро, ки аз оғози таърихи худ дошт, нигоҳ медорад. Он ҳамчун як
«Арус барои Шавҳари худ ороста»
далел, агар лозим бошад, ки Масеҳ барои абадият Мард боқӣ мемонад. Вай дигар дар хислати маъмурии зан дида нахоҳад шуд, ки дар он вай дар тӯли ҳукмронии салтанат фаъол буд: балки вай барои абадият ҳамчун объекти муҳаббатҳои қаноатманди Масеҳ дида хоҳад шуд, ки ӯро дӯст дошта буд ва худро барои ӯ дода буд.
- Ассамблея инчунин барои он даврае муаррифӣ хоҳад шуд, ки Петрус дар ояти охири номаи дуюми худ ҳамчун
«Рӯзи абадият» (Тарҷумаи нав) - бо ин суханон тасвир мекунад,
«Инак, хаймаи Худо бо одамон аст.»
Мо ба Ассамблея бо ин роҳҳои гуногун ва муборак нигоҳ кардем: аз ҷониби Худованди мо ПЕШГӮӢ шудааст; бар ҷалоли Шахсияти Ӯ ҳамчун Писари Худои зинда АСОС ёфтааст; таърихан дар ҷаҳон ТАШАККУЛ ёфтааст; бо таълимоти апостолӣ ТАЪМИН шудааст; ва ҳамчун Ҷисм, Арус ва Зани Масеҳ ФАЪОЛИЯТ дорад; инчунин, ҳамчун Хонаи Худо ҳоло, ва ба маъбади муқаддас дар Худованд барои рӯзи намоиш рушд мекунад. Ниҳоят, дар ояндаи абадӣ, ҳамчун воситаи тамос аз ҷониби Худо, на бо Исроил ва на бо миллатҳо, балки бо одамон. Бигзор мо файз ва таълимро аз Рӯҳ дошта бошем, то ки бо зеҳни илоҳӣ ташаккулёфта дар бораи шоҳасари Худо, мо дар тақдис ва ҷудоӣ аз ҳама чизе, ки дар ҷаҳони динӣ инкори он аст, дур истем.
