Ва оё ин тавр аст, ки ман мисли Писари Ту хоҳам буд Оё ин файзест, ки Ӯ барои ман ба даст овардааст? Падари ҷалол, фикре берун аз ҳама фикрҳо, Дар ҷалол ба сурати мубораки худ оварда шудааст!
Эй Исо, Худованд, ки маро мисли Ту дӯст дошт? Самари кори Ту! Бо Ту, низ, дар он ҷо дидан Ҷалоли Ту, Худованд, дар ҳоле ки асрҳои беохир мегузаранд, Худам мукофот ва ранҷи ҷони Ту.
Аммо ин бояд бошад! Муҳаббати Ту оромӣ надошт Агар наҷотёфтагони Ту бо Ту пурра муборак намебуданд— Он муҳаббате, ки на мисли ҷаҳон медиҳад, балки тақсим мекунад Ҳамаи он чизеро, ки дорад, бо ҳаммеросҳои дӯстдоштаи худ!
На танҳо ман; ҳамаи дӯстдоштагони Ту, комил, Дар ҷалол дар атрофи Ту бо шодӣ вомехӯранд; Ҳама мисли Ту, барои ҷалоли Ту мисли Ту, Худованд! Мақсади олӣ аз ҳама, аз ҷониби ҳама ибодатшаванда!
Ва аммо ин бояд чунин бошад! Ҳолати комил, Барои мулоқот бо муҳаббати комили Масеҳ - он чизе ки мо интизорем; Умедҳо, хоҳишҳои Рӯҳ, дар мо ҷойгир шудаанд, Шодии ҳозираи мо - бо баракатҳои зинда пур шудааст.
Дил қаноатманд аст, дигар чизе талаб карда наметавонад; Ҳама фикр дар бораи худ ҳоло абадӣ тамом шудааст; Масеҳ, Объекти беомехтаи он, дилро пур мекунад Дар муҳаббати мубораки ибодат - қисми беохири он.
Падари раҳматҳо, дар ҳузури дурахшони Ту Ҳамаи ин дар нур ошкор хоҳад шуд; Фарзандони Ту, ҳама, бо шодӣ маслиҳатҳои Туро медонанд Иҷрошуда; дар умед сабр мекунанд, дар ҳоле ки дар ин ҷо дар поён.
— Ҷ.Н. Дарби
