Оё умеде ҳаст… барои марде мисли ман?
Як шаб, баъд аз як ҷаласаи эҳё дар як шаҳри калон, марди хатарноке ба назди воиз омад ва пурсид,
«Оё имшаб бо ман меоед? Ман бояд бо шумо сӯҳбат кунам.»
«Бо хурсандӣ,» ҷавоб дод воиз.
Мард роҳро аз чанд кӯчаи паҳлӯӣ ва ба як гузаргоҳ бурд. Ӯ дарро кушод, воизро ба дарун даровард ва сипас револверро баровард:
«Ман ба шумо зарар намерасонам. Ман танҳо мехоҳам аз шумо пурсам, ки оё шумо он чизеро, ки имшаб дар мавъизаи худ гуфтед, дар назар доштед, ки хуни Исои Масеҳ моро аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад?»
Воиз ҷавоб дод: «Албатта, ман дар назар доштам. Худо онро дар Каломи Худ мегӯяд.»
Сипас мард гуфт,
«Ман бо ин револвер чор нафарро куштаам. Оё барои марде мисли ман умеде ҳаст?»
«Ман ба шумо боз мегӯям, ки агар марде гуноҳҳои худро эътироф кунад ва тарк кунад, Худо ваъда додааст, ки Ӯ ӯро мебахшад ва аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Мард идома дод:
«Дар тарафи дигари ин девор майхонаи ман аст. Мо ба ҳар кас нӯшокиҳои спиртӣ мефурӯшем. Бисёр вақт ман аз мард охирин тангаро гирифтаам, ки оилааш гурусна мондааст. Дар паҳлӯи майхона қиморхонаи ман аст. Дар он ҷо ҳеҷ бозии ростқавлона нест. Як мард ба наздикӣ пас аз аз даст додани ҳама чиз дар ин ҷо худкушӣ кард. Оё барои марде мисли ман умеде ҳаст?»
Воиз ҷавоб дод,
«Худо дар назар дорад, вақте ки мегӯяд: 'Хуни Исои Масеҳ моро аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад.'»
«Як саволи дигар, ва шумо метавонед равед. Вақте ки шумо аз гузаргоҳ мебароед, аз хонаи ман мегузаред. Зани ман дар он ҷо бо духтари ёздаҳсолаи ман аст.»
«Сездаҳ сол пеш ман дар Ню-Йорк як духтари зеборо вохӯрдам ва дар бораи ҳаёти худ ба ӯ дурӯғ гуфтам. Ӯ бо ман издивоҷ кард; аммо вақте ки ӯ ҳақиқатро фаҳмид, дилаш шикаст. Аз он вақт инҷониб, ман ҳаётро барои ӯ 'дӯзах дар рӯи замин' кардам. Ман ҳатто ӯро заданро сар кардам. Ба наздикӣ, ман ҳам духтарамро задам ва ӯро ба печи гарм афтондам, ки дасташро аз китф то банди даст сӯзонд. Ӯ барои умр маъюб шудааст. Оё барои марде мисли ман умеде ҳаст?»
Воиз марди бадбахтро гирифт, ӯро такон дод ва хитоб кард,
«Ба ман гӯш кунед! Новобаста аз он ки шумо чӣ кардаед, Каломи Худо устувор аст: 'Хуни Исои Масеҳ моро аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад.' Ин маънои шуморо дорад!»
Мард гуфт: «Ташаккури зиёд. Ман бояд боварӣ ҳосил мекардам. Ман ба шумо бовар дорам. Ман фардо шаб боз дар ҷаласаи шумо хоҳам буд.»
Баъд аз рафтани воиз, мард майхона ва қиморхонаро холӣ кард. Сипас ӯ ҳар як шиша, баррел ва оинаро шикаст. Ӯ инчунин мизҳои бозӣ ва чархҳоро шикаст. Ӯ ҳамаи зарҳо ва кортҳоро дар оташдон сӯзонд.
Тамоми шаб, ӯ ҳамаи асбобҳои гуноҳи худро нобуд кард.
Субҳ буд, ки ӯ аз зинаҳои хонааш баромад ва хаста нишаст.
Занаш ӯро шунида, ба духтараш гуфт, ки
«бирав ва ба падар бигӯ, ки наҳорӣ тайёр аст.»
Духтар оҳиста ба сӯи падараш рафт. Нимтарс гуфт,
«Падар, модар гуфт, ки наҳорӣ тайёр аст.»
Мард табассум кард ва гуфт,
«Азизам, падар наҳорӣ намехоҳад.»
Духтараш рӯй гардонд ва ба ошхона давида, фарёд зад,
«Модар! Падар ба ман табассум кард ва маро 'азизам' номид, ва ба ман дод назад!»
Модараш исрор кард:
«Ман бовар намекунам! Баргард ва танҳо ба падарат бигӯ, ки наҳорӣ тайёр аст.»
Модараш қарор дод, ки аз паси ӯ равад.
Вақте ки ӯ наздик шудани онҳоро шунид, мард табассум кард ва гуфт,
«Наздиктар оед.»
Зану духтараш ларзон ба ӯ наздик шуданд. Ӯ бо нармӣ дастҳояшро ба гирди ду нафаре, ки қаблан ин қадар бераҳмона таҳқир карда буд, гузошт ва бо чашмони ашколуд ба онҳо итминон дод:
«Шумо дигар аз ман натарсед. Худо имрӯз ба шумо шавҳари нав ва падари нав додааст.»
Дар ҷаласаи он шаб, зану духтараш низ дилҳои худро ба Масеҳ доданд. Онҳо низ фаҳмиданд, ки
«хуни Исои Масеҳ моро аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Оё шумо паёмро гирифтед? Оё шумо ҳоло гуноҳҳои худро эътироф мекунед ва тарк мекунед ва ҳаёти худро ба Масеҳ медиҳед?
Аз Худо талаб кунед, ки шуморо бубахшад.
Барои касе мисли шумо умеде ҳаст!
