Чанд сол пеш, дар як хонаи хурде дар соҳили дарёи Ҳудзон, марде бо зану писари хурдакакаш зиндагӣ мекард. Ӯ масъули пули қатора буд, як пули калони гардишӣ дар наздикии хонаашон, ки ӯ бояд онро барои гузаштани киштиҳои калон боз мекард ва барои гузаштани қатораҳо аз дарё мебаст. Азбаски ӯ наметавонист рӯзона пости худро тарк кунад, занаш хӯроки нисфирӯзии ӯро аз болои пул ба ӯ мебурд.
Аммо, як рӯз занаш натавонист ба хонаи хурдакаки дар тарафи дигари пул, ки ӯ дар назди идоракунандагон нишаста буд, равад, аз ин рӯ модар аз писарбачаи хурд пурсид, ки оё ӯ фикр мекунад, ки барои бурдани хӯроки нисфирӯзии падар ба ӯ ба қадри кофӣ калон шудааст. Ӯ аз ин ки ин корро танҳо ба ӯ супурданд, хеле ифтихор кард. Ӯ ба модараш итминон дод, ки хеле эҳтиёткор хоҳад буд ва кори хубро иҷро хоҳад кард, аз ин рӯ модар ӯро бӯсид ва ба роҳ гусел кард.
Вақте ки ӯ ба пули калон наздик шуд, каме номуайянӣ ҳис кард, аммо дидани ҷои падараш дар тарафи дигар ба ӯ ҷасорати нав бахшид. Сабади хӯроки нисфирӯзиро, ки қариб ба андозаи худаш буд, бардошта, оҳиста-оҳиста аз роҳҳо гузашт. Падараш, дарк карда, ки ҳоло вақти нисфирӯзӣ наздик мешуд, аз тиреза нигоҳ кард. Ӯ хурсанд буд, ки писарбачаи хурдакакаш чӣ қадар калон шуда истодааст ва бо меҳр ба қадамҳои хурд ва эҳтиёткоронаи ӯ нигоҳ мекард. Писарбачаи хурд қадам зада, танҳо ба пеш нигоҳ мекард, ки ногаҳон ба даҳшати падар қатора барои пул ҳуштак кашид.
Сигнал дар роҳҳо ба қатора хабар дод, ки пул аллакай баста аст, аз ин рӯ он суръатро паст накард. Падар зуд дарк кард, ки писараш дар худи миёнаи пул аст ва ҳеҷ имкони фирор аз қатораи наздикшавандаро нахоҳад дошт. Вақте ки қатора ба назар намоён шуд, падар фикр кард, ки ӯ метавонад писарашро бо кушодани пул наҷот диҳад - аммо ин ба ҳаёти ҳамаи онҳое, ки дар қатора буданд, арзиш дошт. Ӯ далерона пулро баста нигоҳ дошт ва қатораи босуръат бехатар ба тарафи дигар расид.
Арзиши бузургтар
Одамони дар қатора буда наҷот ёфтанд, аммо ба арзиши бузурги писари пулбон. Наҷот додани он одамон ба падар писари ягонаашро арзиш дошт ва ба писар ҳаёташро. Мисли пулбон дар ҳикоя, Худо
Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард (Румиён 8:32).
Дар муҳаббати бузурги худ ба мо, Худо интихоб кард, ки диҳад
Писари ягонаи Худро, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Вақте ки Худо ҳолати даҳшатнок ва гумшудаи моро, ки аз сабаби гуноҳ ба вуҷуд омада буд, дид, Ӯ (Довари одилона) ҳукми ҷазои абадиро, ки дар пеши мо буд, медонист. Ӯ инчунин ягона роҳи наҷот ёфтани моро аз он доварӣ медонист, аз ин рӯ Писари ягонаи Худро фиристод, то Наҷотдиҳандаи мо шавад. Исо, бо азоб кашидани ҳукми гуноҳ - ба ҷои мо - дар салиби Ҷолҷото, наҷот ва бахшишро барои ҳамаи онҳое, ки онро қабул мекунанд, таъмин кардааст. Арзиши пардохтшуда аз ҷониби Падар ва Писарро барои пешниҳоди наҷот ба шумо баррасӣ кунед. Барои шумо дигар лозим нест, ки бори гуноҳи худро бардоред ва ё бо ҷазои талабшудаи он - ҷудоӣ аз Худо дар азоби дӯзахи абадӣ рӯ ба рӯ шавед (Ваҳй 20:15).
Исо нархро барои шумо пардохт кард; танҳо ба шумо лозим аст, ки имрӯз ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кунед.
