Вақте ки Юсуф мемурд, ӯ хоҳиш кард, ки устухонҳояшро ба Замини ваъдашуда баранд (Ҳастӣ 50:25). Садҳо сол гузашт, дар ҳоле ки фарзандони Исроил дар Миср монданд; пас дар вақти хуруҷ аз Миср Мусо устухонҳоро бо худ гирифт (Хуруҷ 13:19). Чил сол пас, вақте ки сафари биёбонии онҳо ба охир расид, мо мехонем: «Устухонҳои Юсуфро, ки фарзандони Исроил аз Миср оварда буданд, дар Шакем дафн карданд». Худо ҳамеша ба ояндаи дур менигарад ва Ӯ дар иҷрои маслиҳатҳои худ сабр мекунад.
Дар бораи чӣ тавр нигоҳ доштани ин бори гаронбаҳо дар давоми сафари биёбонӣ чизе ошкор нашудааст. Худо ҳамеша ба мо ҳама чизро намегӯяд, танҳо он чизеро, ки мо бояд донем. Мусаллам аст, ки Мусо устухонҳои Юсуфро ба Еҳушаъ дод, то рисолатро ба анҷом расонад ва ба ин васила қасами ба Юсуф додашударо иҷро кунад.
Ниҳоят, хоҳиши Юсуф иҷро шуд. Хоҳиши ӯ дар бораи устухонҳояш ба мо каме аҷиб метобад, аммо барои исроилиёни содиқ ва худотарс дар замини падаронашон дафн шудан муҳим буд. Устухонҳои Юсуф барои фарзандони Исроил, ки чил сол дар биёбон сафар мекарданд, шаҳодат буданд. Онҳо ёдрас мекарданд, ки Юсуф мурдааст, аммо устухонҳои ӯ низ кафолати ваъдаи Худо барои овардани онҳо ба замин буданд.
Ба ҳамин монанд барои мо, рамзҳои оддии Шоми Худованд ҳамчун ёдбуди марги Ӯ ба қафо менигаранд, аммо инчунин ба умеди мутмаини осмон, ки дар пеши мост, менигаранд, зеро мо бояд ин корро «то омадани Ӯ» кунем (1 Қӯринтиён 11:26).
