САВОЛ:
Лутфан «юғи нобаробар»-и 2 Қӯринтиён 6:14-ро шарҳ диҳед.
«Бо кофирон юғи нобаробар накашед. Зеро адолат бо беқонунӣ чӣ муошират дорад? Ва нур бо торикӣ чӣ иртибот дорад?»
ҶАВОБ:
Павлус дар номаҳои худ аксар вақт принсипҳоеро, ки Худо дар Аҳди Қадим муқаррар карда буд, татбиқ мекард. Дар Такрори Шариат 22:10 Худо гуфт: «Бо гов ва хар якҷоя шудгор накун». Ин ду ҳайвон дар назди Худо мақоми гуногун ва табиати гуногун доштанд. Гов бузургтарин ҳайвони пок, қавӣ ва устувор буд. Он яке аз намудҳои зиёди Аҳди Қадим аз Масеҳ аст. Хар баръакс нопок буд, ҳеҷ гоҳ дар қурбониҳо ва на ҳамчун тасвири Масеҳ истифода намешуд. Он бо саркашии худ маълум аст. Хари нахустзода, мисли писари нахустзода, бояд харида мешуд (Хуруҷ 13:13) ё гарданаш шикаста мешуд.
Худо омехтаҳоро нафрат дорад. Мо инро дар Ҳастӣ 1:4 мебинем, ки Худо нурро хуб дид ва сипас нурро аз торикӣ ҷудо кард. Дуюми Қӯринтиён 6:14 ба ин далел ишора мекунад, ки нур ва торикӣ ҳеҷ умумияте надоранд. Дар рӯзҳои минбаъдаи офариниш Худо обҳои болои фалакро аз обҳои зери он ҷудо кард ва ҳар махлуқро аз рӯи намуди худ офарид.
Ҳамчун инсон, мо табиати афтода ва гуноҳкорро дорем ва аз он ҳукмронӣ мешавем, ки аксар вақт ҳамчун ҷисм номида мешавад. Аммо вақте ки шахс наҷот меёбад, ба ӯ табиати нав дода мешавад. Воқеан, ӯ шарики табиати илоҳӣ мегардад (2 Петрус 1:4). Ин ду табиат ҳеҷ умумияте надоранд. Ҳарчанд мӯъмин то ҳол бо ҷисм дар худ мубориза мебарад, ба он ҳеҷ чиз қарздор нест. Асосан, Навиштаҳо масеҳиро ҳамчун шахсе бо табиати нав ва ҳатто бештар аз он, ҳамчун соҳиби Рӯҳи Муқаддас мебинанд.
Пас, мебинем, ки шахси наҷотнаёфта, ки танҳо табиати кӯҳна дорад, аслан бо масеҳӣ ва табиати нави ӯ ҳеҷ умумияте надорад. Тафаккур ва ангезаи ин ду номувофиқанд. Кофир наметавонад Худоро хушнуд кунад (Румиён 8:8), дар ҳоле ки масеҳӣ мехоҳад Ӯро хушнуд кунад. Ҳадафҳо ва усулҳои онҳо низ яксон нестанд. Барои масеҳӣ бо ғайримасеҳӣ ҳамчун баробар дар як ҳадаф якҷоя шудан, воқеан ҳам аз ҷиҳати амалӣ ғайриимкон аст ва ҳам аз ҷониби Худо манъ карда шудааст.
Ин на танҳо дар издивоҷ, ки ин оятҳо одатан татбиқ мешаванд, балки дар дигар соҳаҳои ҳаёт низ дуруст аст. Шарикии тиҷоратӣ, созмонҳои иҷтимоӣ ва сиёсӣ, узвияти калисо – ҳамаи ин чизҳо ба унвони юғи нобаробар дохил мешаванд, агар барои мӯъминон ва кофирон яксон бошанд. Масеҳӣ бо ин ҷаҳони шарир ҳамроҳ намешавад. Ӯ бо Масеҳ пайваст шудааст, ки гуфт: «Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед» (Матто 11:29).
Он чизе ки барои масеҳӣ ба таври инфиродӣ дуруст аст, ба таври дастаҷамъӣ низ дуруст аст. Худо ба худаш мегӯяд, ки аз он чизе, ки бо Ӯ ва муқаддасии Ӯ номувофиқ аст, ҷудо шавад. Мо набояд ҳатто ба чизи нопок даст занем. Тибқи Қонун, танҳо даст задан ба чизи нопок шахсро наҷис мекард (Ҳаггай 2:11-13). Мо зери Қонун нестем, аммо бояд аз принсипҳои он омӯзем.
Мо дар ин ҷаҳон ҳастем ва бо одамон робитаҳои зиёд дорем. Худованди мо низ вақте ки дар рӯи замин буд, чунин буд. Ӯ ба гуноҳкорони ҳама гуна тавсифҳо бо роҳҳои гуногун даст дароз мекард, аммо ҳеҷ гоҳ худро бо гуноҳи онҳо пайваст намекард. Ҳарчанд «муқаддас, безарар, беайб, аз гуноҳкорон ҷудо» (Ибриён 7:25), Ӯ ҳамеша бо муҳаббат даст дароз мекард. Ва ҳамон тавре ки Ӯ аз муоширати ширин бо Падараш лаззат мебурд, Худо низ мехоҳад, ки мо аз Ӯ ҳамчун Падар лаззат барем, аз муошират бо Ӯ ҳамчун писарон ва духтарон шодӣ кунем.
