САВОЛ: Умеди масеҳӣ дар рӯи замин чист?
ҶАВОБ: Мундариҷаи номаи шумо нишон медиҳад, ки мо пеш аз ҷавоб додан ба саволи шумо ба се ҷанбаи ҳаёти худ ҳамчун масеҳиён дар ин ҷаҳон – хидмат, вазифа ва имтиёзи худ – назар андозем. Худованд Исо гуфт: «Подшоҳии Ман аз ин ҷаҳон нест. Агар подшоҳии Ман аз ин ҷаҳон мебуд, хизматгорони Ман мубориза мебурданд, то ки Ман ба яҳудиён таслим нашавам; аммо ҳоло подшоҳии Ман аз ин ҷо нест» (Юҳанно 18:36 NKJV). Агар Худованд намехост, ки хизматгоронаш барои ҳимояи Ӯ мубориза баранд, вақте ки Ӯро бераҳмона таҳқир мекарданд ва бо марг аз салиб рӯ ба рӯ буд, Ӯ намехоҳад, ки хизматгоронаш барои ислоҳи бисёр хатогиҳо дар ин ҷаҳони гунаҳкор мубориза баранд.
Дар ҳеҷ ҷои Аҳди Ҷадид ба масеҳиён гуфта нашудааст, ки бо ғайримасеҳиён ё мухолифони ҳақиқати Худо мубориза баранд. Дар ин маврид, масеҳият комилан муқобили ислом аст. Матто 26:52, Эфсӯсиён 6:12 ва Матто 5:44 баъзе аз оятҳои зиёде мебошанд, ки ба мо нишон медиҳанд, ки Худованд халқи Худро ба ҷанг ё мубориза, ҳатто барои корҳои нек, равона намекунад.
Масеҳиён дар ин ҷаҳон ба хидмати баландтар даъват шудаанд ва Павлус онро чунин баён мекунад: «Мо сафирони Масеҳ ҳастем, гӯё Худо ба воситаи мо илтимос мекард: мо аз номи Масеҳ аз шумо илтимос мекунем, ки бо Худо оштӣ шавед» (2 Қӯринтиён 5:20). Сафирон пешво ва кишвари худро бо роҳи осоишта ҳимоя кардани қазияи худ дар сарзамини бегона намояндагӣ мекунанд. Онҳо на генерал ва на сарбозони оддӣ ҳастанд.
Мувофиқи қонуни байналмилалӣ имрӯз, вақте ки ҷанг сар мезанад, ба сафирон иҷозат дода мешавад, ки кишвареро, ки дар он хидмат мекунанд, тарк кунанд. Миллатҳо на ҳамеша ин қоидаҳоро риоя мекунанд. Павлуси маҳбус худро «сафир дар занҷир» номид (Эфсӯсиён 6:20).
Масеҳиён ба ҷаҳон фиристода шудаанд, то Худованди худ Исои Масеҳро намояндагӣ кунанд. Супориши бузурги Ӯ ба мо мегӯяд: «Ҳамаи қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст. Пас, биравед ва ҳамаи халқҳоро шогирд созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед, ба онҳо таълим диҳед, ки ҳамаи чизҳоеро, ки Ман ба шумо фармудаам, риоя кунанд; ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири замон» (Матто 28:18-20). Ин вазифаи мост.
Ба зане, ки Ӯро дар чоҳи Самария вохӯрд, Исо гуфт: «Соат меояд, ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро дар рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард, зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд. Худо Рӯҳ аст, ва онҳое ки Ӯро ибодат мекунанд, бояд дар рӯҳ ва ростӣ ибодат кунанд» (Юҳанно 4:23-24). Агар хидмати мо сафир будан ва вазифаи мо башорат додан бошад, имтиёзи мо ибодаткунанда будан аст.
Ҳоло дар бораи умеди масеҳиён, он бозгашти наздики Худованди мо Исои Масеҳ аст (Титус 2:13). Мо аксар вақт ин умедро ҳамчун Раптура меномем. Ба масеҳиёни нав дар Таслӯникӣ Павлус навишт: «Шумо аз бутҳо ба Худо рӯ овардед, то Худои зинда ва ҳақиқиро хидмат кунед, ва Писари Ӯро аз осмон интизор шавед, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, яъне Исо, ки моро аз хашми оянда наҷот медиҳад» (1 Таслӯникӣ 1:9-10).
Ин умед дар бисёр номаҳо зоҳир мешавад. Ба филиппиён расул навишт: «Шаҳрвандии мо дар осмон аст, ки аз он ҷо мо низ бо шавқ Наҷотдиҳанда, Худованд Исои Масеҳро интизор ҳастем, ки ҷисми пасти моро тағйир медиҳад, то ки он ба ҷисми пурҷалоли Ӯ мувофиқат кунад, мувофиқи коре, ки Ӯ қодир аст, ки ҳама чизро ба худ тобеъ кунад» (Филиппиён 3:20-21). Қаблан дар ҳамон нома Павлус гуфта буд, ки ӯ «хоҳиши рафтан ва бо Масеҳ буданро дорад, ки ин хеле беҳтар аст» (Филиппиён 1:23). Ва дар охири 1 Таслӯникӣ 4, ки дар он ӯ ба онҳо гуфт, ки Раптура чӣ гуна сурат мегирад, ӯ бо гуфтани онҳо ва ба мо хулоса кард, ки «мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд. Аз ин рӯ, якдигарро бо ин суханон тасаллӣ диҳед.»
Дар ҳоле ки мо интизори он ҳастем, ки Худованди мо моро ба худ гирад, ҳадафи мо бояд ин бошад, ки «мо ҳадафи худро, хоҳ ҳозир бошем ё ғоиб, ба Ӯ писанд оем» (2 Қӯринтиён 5:9).
