Калисо дар Навиштаҳо ба таври қатъӣ гуфта шудааст, ки
«ҷисми Масеҳ» аст (Эфсӯсиён 1:22-23; Қӯлассиён 1:18-24). Ҳақиқати ин дар дигар қисматҳои Калом низ дида мешавад, чунон ки дар 1 Қӯринтиён 12 ва Аъмол 9:4 омадааст.
Ваҳйи Павлус дар бораи ҷисми Масеҳ
Ин ҳақиқат асосан дар навиштаҳои Павлус таълим дода шудааст ва аҳамияти он дар аввалин тамос бо Худованд Исо дар роҳи Димишқ ба ӯ расонида шуд. Шояд аз ҳад зиёд набошад, ки мусоҳибаи ӯ бо Исои эҳёшуда тамоми хидмати минбаъдаи ӯро ба муқаддасон тавсиф кард. Донистани он ки шахсоне, ки ӯ дар рӯи замин таъқиб мекард, дар асл ҷисми Сарвари зинда дар осмон буданд, тамоми назари Шоул аз Тарсусро инқилоб кард. Ӯ чизеро дид, ки системаи диниеро, ки дар он зиндагӣ мекард ва дар он фикр мекард, ки ба Худо хидмат мекунад, комилан аз фикраш дур кард. Ӯ фаҳмид, ки дар рӯи замин як организми зинда - ҷисми Масеҳ вуҷуд дорад. Ин организми зинда, ки бо ҳама гуна созмонҳо, динӣ ё ғайридинӣ, муқоисаи шадид дорад, вақте ки Рӯҳи Муқаддаси Худо дар рӯзи Пантикост ба мӯъминон ҷамъ омад, ба вуҷуд омад. Шогирдон дар боби 20-уми Юҳанно аз ҷониби Худованд Исо «нафас гирифта шуда буданд» ва аз ин рӯ, бо ҳамон импулсҳо ва хусусиятҳои зинда, ки дар худи Масеҳ дида мешуданд, тавсиф карда мешуданд, аммо ҷисм ҳамчун чунин ба омадани Рӯҳи Муқаддас барои ташаккули худ интизор буд.
Нақши Рӯҳи Муқаддас дар ташаккул
Чӣ тавре ки ташаккули ҷисм амали мустақими Рӯҳи Муқаддаси Худо буд, ҳамин тавр ҳар як узви он ҷисм аз Пантикост то имрӯз мавзӯи амали ҳамон Рӯҳи Муқаддас буд.
«Зеро ки мо ҳама бо як Рӯҳ ба як ҷисм таъмид ёфтаем». Дар он Навиштаҳо ҳавворӣ нишон медиҳад, ки ҳақиқати ҷисм то чӣ андоза аз принсипҳои яҳудӣ берун аст. Ӯ илова мекунад: «хоҳ яҳудӣ бошем, хоҳ ғайрияҳудӣ, хоҳ ғулом бошем, хоҳ озод». Ин яке аз далелҳои бузурги сиррест, ки Павлус дар Эфсӯсиён 3 дар бораи он сухан меронад, ки дар ояти 6 мегӯяд: «То ки ғайрияҳудиён ҳаммерос ва ҳамҷисм бошанд». Ҳамин тавр, мо аз як тараф мебинем, ки мавқеи мо дар ҷисм, ки калисо аст, комилан ба кори Худо тавассути Рӯҳи Ӯ вобаста аст ва аз тарафи дигар мебинем, ки ҳақиқати ҷисм ба фикрҳои абадии Худои Худаш алоқаманд аст.
Кори Масеҳ дар салиб
Ҳангоми таваҷҷӯҳ ба нақши муҳими кори Рӯҳи Муқаддас дар робита бо ташаккули ҷисм, мо бояд бо дилҳои ибодаткунанда дар хотир дорем, ки кори Худованд Исо дар салиб ба ин масъала дохил мешавад. Дар Эфсӯсиён 2:16, мо мехонем:
«Ва то ки ҳар дуро (яҳудиён ва ғайрияҳудиёнро) дар як ҷисм ба воситаи салиб бо Худо оштӣ диҳад».
Ягонагии ҷисм
Ҳолати зоҳирии калисо ба мо ҳеҷ чизе ҷуз тасвири ҳақиқии ҷисм намедиҳад. Каломи Худо таъкид мекунад, ки
«як ҷисм ҳаст», ё он метавонад танҳо «як ҷисм» хонда шавад (Эфсӯсиён 4:4), гӯё Худо мехоҳад фикреро, ки дар ин ду калима пинҳон аст, ба дилҳои мо нақш кунад. Дар он оят мо боз ягонагии ҷисмро бо «як Рӯҳ» мебинем. Чӣ тавре ки танҳо як Рӯҳи Муқаддас ҳаст, ҳамин тавр дар натиҷаи фаъолияти Ӯ танҳо як ҷисм ҳаст.
Шарафи ҷисм
Дар боби 1-и Эфсӯсиён, чизе аз шарафи ҷисм ба мо пешниҳод шудааст. Он ҳамчун
«пуррагии Ӯ, ки ҳамаро дар ҳама пур мекунад» гуфта шудааст. Оятҳои қаблӣ ба мо нишонае аз ҷалоли Масеҳ дар робита бо мақсади Худо медиҳанд. Шахси ҷалолнок «сарвари ҳама чиз барои калисо, ки ҷисми Ӯст» мебошад. Акнун калисо ҳамчун ҷисм «пуррагии» он Марди ҷалолнок гуфта мешавад, яъне вай қодир аст, ки эҳсосот, ақл, меҳрубонӣ ва хоҳишҳои Сарвари ҷалолноки худро нишон диҳад. Дар Румиён 13:10, муҳаббат «пуррагии қонун» гуфта шудааст; ин тарҷумаи дурусти калима аст. Дар асл, ин ҳамон калимаест, ки дар ояти дар боби 1-и Эфсӯсиён зикршуда истифода шудааст. Ҳар як фикри Худо дар қонун ифода ва пуррагии худро дар муҳаббат пайдо мекунад. Бо ҳеҷ принсипи дигар ақли Худо дар қонун ифода ёфта наметавонист. Ҳамин тавр, калисо ҳамчун ҷисм дар он беназир аст, ки ҳеҷ ширкати дигар барои ифодаи он чизе, ки дар Сарвари ҷалолноки вай ёфт мешавад, мувофиқ нест. Чӣ ҷои шарафманде, ки файз моро дар он гузоштааст ва Худованди муборак бо чӣ шодӣ калисои Худро ба назар мегирад!
Оё мо аз чунин Навиштаҳо, ба монанди Эфсӯсиён 3:6 ва Аъмол 26:18, намебинем, ки ин фикрҳои бузург ва ҷалолноки муқаддасон дар ақли Худо ҳангоми фиристодани Инҷили гаронбаҳо буданд?
Қимати калисо дар тӯҳфаҳо
Қимати калисо ҳамчун ҷисми Масеҳ дар тӯҳфаҳое, ки Ӯ додааст, нишон дода шудааст. Мувофиқи Эфсӯсиён 4:12, ин тӯҳфаҳо (ки мо дар ин ҷо онҳоро васеъ намекунем) аз ҷумлаи чизҳои дигар, барои
«сохтани ҷисми Масеҳ» мебошанд. «Тамоми ҷисм» дар «ҳар як қисм» (ояти 16) дар назар аст; ҳеҷ кас аз он берун нест, ҳадаф «афзоиши ҷисм барои сохтани худ дар муҳаббат» мебошад. Ҳамин тавр, ҷисм бояд бо он чизе, ки табиати худи Худост, пур карда шавад.
Сарварии Масеҳ дар ҷисм
Ҳангоми қадрдонӣ ва лаззат бурдан аз ҷои шарафманде, ки мо ҳамчун як қисми ҷисми Масеҳ ба он оварда шудаем, мо бояд ҳамеша дар хотир дорем, ки дар ин соҳа, чунон ки дар ҳама соҳаҳои дигар, Масеҳ бояд
«сарварӣ» дошта бошад. На чунон ки дар 3 Юҳанно 9, ки Диотреф барои худ ҷой меҷуст ва мехост бародарони худро «аз калисо берун кунад».
Дар Қӯлассиён 2:19, мо зарурати
«ба Сарвар часпиданро» мебинем. Рафтор ва худбаландбардории онҳое, ки ин корро намекунанд, дар ояти қаблӣ тасвир шудааст, аммо натиҷаи «ба Сарвар часпидан» дар ғизо ва ягонагӣ, ки «бо афзоиши Худо афзоиш меёбад», ба таври муборак дида мешавад.
Хулоса: Сулҳ ва шукргузорӣ
Ниҳоят, дар кӯшиши иҷрои насиҳати боби 3-и Қӯлассиён, мо метавонем сулҳи Масеҳро, ки дар дилҳои мо ҳукмронӣ мекунад, бидонем ва аз он лаззат барем ва дар ин ҷо чунон ки Ӯ кард, бо рӯҳияи шукргузорӣ ба Худо ҳаракат кунем.
«Ва бигзор сулҳи Масеҳ дар дилҳои шумо ҳукмронӣ кунад, ки ба он низ шумо дар як ҷисм даъват шудаед ва шукргузор бошед. Бигзор каломи Масеҳ дар шумо фаровон зиндагӣ кунад... бо файз дар дилҳои худ ба Худо суруд хонед» (оятҳои 15-16).
