Аблаҳӣ ё қудрат?
Китоби Муқаддас мегӯяд,
паёми салиб барои онҳое, ки ҳалок мешаванд, аблаҳӣ аст, аммо барои мо, ки наҷот меёбем, қудрати Худост (1 Қӯринтиён 1:18).
Ин чӣ маъно дорад?
Салиб
Салиб ба салиб кашидан ишора мекунад, ки маъмултарин воситаи қатли ҷинояткорон дар Империяи Рум буд. Марди маҳкумшуда бояд салиби худро аз кӯчаҳо мебурд, то ҳама донанд, ки ӯ ба зудӣ мемирад. Вақте ки ӯ ба макони қатл мерасид, ӯро бо мехҳо аз дастҳо ва пойҳояш ба салиб мехкӯб мекарданд. Сипас салибро рост мебардоштанд ва ба сӯрохи дастгирӣ мепартофтанд. Қувва устухонҳои қурбониро аз ҷой мебаровард. Салиб кашидан марги шиканҷаовар буд. Усулҳои имрӯзаи қатл – ба монанди овехтан, курсии электрикӣ, сӯзандоруи марговар ё гази заҳрнок – дар муқоиса меҳрубонона ба назар мерасанд.
Паём
Исои Масеҳ Писари абадии Худост. Ӯ на танҳо як махлуқи дигар, балки Офаридгор аст! Ишаъё 9:6 Ӯро «Худои Қудратманд» меномад. Аммо Ӯ инсон шуд, то дар салиб бимирад (Филиппиён 2:6-8). Чаро? Зеро касе бояд барои гуноҳҳои мо мемурд. Ба ибораи дигар, Исо ҷойгузини мо шуд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Худо «Ӯро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем» (2 Қӯринтиён 5:21). Садҳо сол пеш, Ишаъё 53:5 пешгӯӣ карда буд, ки Ӯ «барои гуноҳҳои мо захмдор… барои беадолатиҳои мо кӯфта хоҳад шуд.» Бо назардошти ин, оё мо набояд он чизеро, ки Китоби Муқаддас дар бораи ин кори пурқудрати наҷот барои мо мегӯяд, қабул кунем? «Вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8). Ин аст маънои салиби Масеҳ: «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд» (1 Қӯринтиён 15:3).
Интихоби шумо
Мутаассифона, бисёриҳо марги Масеҳро дар салиб аблаҳӣ меҳисобанд. Онҳо мегӯянд: «Чӣ фарқ дорад?» ва зиндагиро идома медиҳанд, ки гӯё дӯзах ва ҷазои абадӣ барои гуноҳҳо вуҷуд надорад. Китоби Муқаддас барои ин одамон хабари бад дорад: он мегӯяд, ки онҳо «ҳалок мешаванд.» Аммо ба онҳое, ки паёми пурқудрати салибро қабул мекунанд, Китоби Муқаддас хабари хуш дорад: он мегӯяд, ки онҳо «наҷот меёбанд.» Азбаски Масеҳ дар салиб мурд, миллионҳо нафар аз гуноҳҳои худ тавба карданд ва Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул карданд. Бо ин кор, онҳо бахшиш, сулҳ, хушбахтӣ ва ваъдаи ҳаёти абадиро ёфтанд. Барои онҳо салиб воқеан «қудрати Худост.» Оё шумо мехоҳед қудрати Худоро дар ҳаёти худ эҳсос кунед? Китоби Муқаддас мегӯяд,
Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт (Румиён 10:9).
Оё шумо ҳоло ин корро мекунед? Нависед ва ба мо хабар диҳед!
