«Паёми салиб ... барои мо, ки наҷот меёбем, қудрати Худост». 1 Қӯринтиён 1:18 NIV
Ҳеҷ чиз ба салиб монанд нест. Он дар тамоми бузургӣ ва шукӯҳи танҳоии худ дар маркази абадият қарор дорад. Он ҳамчун мӯъҷизаи ҳар як махлуқи оқил ва сутунест, ки дар он бадӣ ва нафрати махлуқи афтода ва некӣ ва муҳаббати Худо бебозгашт нақш бастааст. Аз миёни сояҳои гузашта он дар тамоми равшанӣ ва торикӣ, ҳақиқат ва хиёнат, офтоб ва соя, садоқат ва дурӯғ, адолат ва гуноҳ, доварӣ ва раҳм, ҳамдардӣ ва бераҳмӣ, муҳаббат ва нафрат пайдо мешавад.
Бо нури он дили осмон ошкор мешавад ва амиқтарин умқи ҷаҳони бадӣ кашф мегардад. Баракат ва лаънат якҷоя садо медиҳанд. Дар он ҷо баҳри сиёҳи гуноҳи инсонӣ бадбӯй мешавад ва дар он ҷо уқёнуси поки файзи илоҳӣ ҳама чизро бо мавҷи худ фурӯ мебарад. Ҳеҷ чиз дар гузашта наметавонад бо он муқоиса шавад, на дар оянда чизе пайдо шуда метавонад, ки бо он рақобат кунад. Дар он ҷо бузургтарин гуноҳе, ки махлуқ кардааст, пайдо мешавад ва дар он ҷо бузургтарин намоиши раҳмати бепоёни Худост. Дар он ҷо инсон дар ҳар як чашмаи мавҷудияти ахлоқии худ санҷида мешавад ва дар он ҷо ҳамдардии Худо то умқи он садо медиҳад.
Ин ҷоест, ки душман, махлуқи афтода дастони беимонро боло мекунад ва бо нияти марговар ба Офаридгори худ зарба мезанад, ва ин ҷоест, ки ҷавоби Офаридгор бо муҳаббати бебаҳо ва бепоён дода шуд. Ин шоҳиди бадкирдориест, ки инсон наметавонад аз он зиёдтар бошад, ва ин далели илтифотест, ки Худо худаш ҳеҷ гоҳ такрор карда наметавонад. Ҳаҷми хашм, лаънат, доварӣ ва бадбахтӣ, ки Ҷолҷоторо иҳота кардааст, минтақаҳои гумшуда наметавонистанд дар бар гиранд; ва худи осмон ба қадри кофӣ васеъ нахоҳад буд, ки муҳаббат, файз ва раҳматеро, ки дар он ҷо ифода ёфтааст, дар бар гирад.
