Гуноҳи пинҳонӣ ошкор шуд
Ман риёкор ҳастам. Шумо ҳам эҳтимол, ба ин ё он тарз. Шояд шумо намехоҳед инро эътироф кунед, аммо шумо ҳастед! Луғати Вебстер риёкорро ҳамчун касе тавсиф мекунад, ки худро аз он чизе ки ҳаст, дигар ва беҳтар вонамуд мекунад; як вонамудкунандаи дурӯғин ба фазилат ё парҳезгорӣ. Ва мо ҳама дар ин дом дар ин ё он вақт афтодаем. Мо вонамуд мекунем, ки дурустем, вақте ки хато мекунем. Мо вонамуд мекунем, ки бештар аз он чизе ки дар асл медонем, медонем. Рӯйхат беохир аст. Баъзе одамон фикр мекунанд, ки ман аз он чизе ки дар асл ҳастам, рӯҳонӣтарам ва дар бораи Библия бештар аз он чизе ки дар асл медонам, медонам. Баъзан ман ба онҳо бовар мекунам ва чунин рафтор мекунам – ва ин бад аст. Ман аз ин фахр намекунам, аммо мутаассифона, ин ҳамин тавр аст!
Дар оғози ҳар як давраи тақсимотӣ дар Библия Худованд ба таври пурқувват кор мекард, то роҳи нави муносибати худро бо инсон муаррифӣ кунад. Вақте ки Ӯ халқи худро аз Миср берун овард, мӯъҷизаҳои бузург ва инчунин амалҳои интизомии қавӣ бар зидди нофармонӣ ва риёкорӣ буданд. Масалан, ҷинояти ҷамъоварии ҳезум дар рӯзи шанбе бо ҳукми қатл анҷом ёфт (Ададҳо 15:32-36). Ва дар хотир доред, ки Охон вонамуд кард, ки пас аз пинҳон кардани молҳои мамнӯъ аз Ериҳӯ дар хаймаи худ, онҳоро нагирифтааст. Риёкории ӯ ошкор шуд ва Худо ба ҳамсолонаш фармуд, ки ӯ ва оилаашро, ки шояд ӯро аз ошкор шудан боздошта буданд, сангсор кунанд (Еҳушаъ 7:1-26).
Оғози давраи Калисо мӯъҷизаҳои аҷиби кори Рӯҳро дид. Меҳмонони шаҳри Ерусалим, ки ба шогирдон дар бораи корҳои аҷиби Худо сухан мегуфтанд, ин суханонро бо забонҳои худ шуниданд (Аъмол 2:4-12). Онҳо шоҳиди мӯъҷизаи ҳаёти тағйирёфта буданд, ки дар он одамон амволи худро мефурӯхтанд ва даромадро ба камбағалони Калисо медоданд (Аъмол 2:45). Аммо бо мӯъҷизаҳои пурқуввати файзи Худо, мувозинати муқаддасии Худо дар доварии гуноҳ, аз ҷумла риёкорӣ, омад. Ҳамин тавр, вақте ки Ҳанониё ва Сафира вонамуд карданд, ки тамоми пулро аз фурӯши амвол додаанд, аммо дар асл як қисми он маблағҳоро барои худ нигоҳ доштанд, риёкории онҳо аз ҷониби Петрус зери шубҳа гузошта шуд. Риёкории онҳо ба таври шадид доварӣ шуд, зеро Худованд онҳоро дар пеши назари бисёре аз шоҳидон кушт (Аъмол 5:1-11). Оё ин хеле шадид буд? На аз рӯи меъёри Худои Муқаддас, ки ба таври нав бо қудрат ва муқобили он, масъулият ба он кор мекард.
Боз ба фарзияи аввалияи мо:
Ман риёкор ҳастам ва шумо ҳам, баъзан. Ин метавонад дар масъалаҳои муқаррарии ҳаррӯза ё дар соҳаи рӯҳонӣ бошад. Оё мо барои ин гуноҳ бар зидди меъёри Худо сазовори марг ҳастем? Комилан! Аммо чаро моро намекушанд? Зеро мо дар он рӯзҳои аввали ташаккули Калисо нестем. Вақте ки Худо дар муносибати худ бо инсон роҳи наверо оғоз кард, зуҳуроти мутавозини қудрати бузург ва доварии одилона вуҷуд дошт. Мутаассифона, ҳар гоҳ ки Худованд ба халқи худ масъулият медиҳад, онҳо ноком мешаванд. Гуноҳ дар дохили Калисо ва дар ҳаёти онҳое, ки дар он ҳастанд, қувват, қудрат ва шаҳодати онро заиф кардааст. Агар Худованд барои ҳар як гуноҳе, ки мо содир мекунем, ҳукми қатлро татбиқ мекард, дар бадани Масеҳ ҳеҷ кас намемонд. Ба шароити Калисои ибтидоӣ баргаштан ғайриимкон аст. Мо наметавонем қудрат дошта бошем, бе масъулият ва оқибатҳои он.
Аммо чунин тасаввур накунед, ки риёкорӣ дар назари Худованд қобили қабул аст. Ин ҳамчунон гуноҳи нафратовар барои Ӯст. Хушбахтона, гуноҳҳои мо аз ҷониби Ӯ, ки нархро бо марг дар салиби Ҷолҷото пардохт, бахшида мешаванд. Аммо худшиносӣ, тағйири муносибат ва амалҳои ислоҳии мо барои хушнуд кардани Худованд, ки моро дӯст медорад, заруранд.
Дуо: Эй Худованд, ба ман кӯмак кун, ки ин гуноҳи пинҳониро, ки Туро беобрӯ мекунад, ба дигарон зарар мерасонад ва рушди рӯҳонии маро бозмедорад, шиносам ва эътироф кунам. Ба ман кӯмак кун, ки бубинам, ки кай гуноҳи риёкорӣ ба ҳаёти ман таъсир мерасонад ва онро эътироф кунам, то ки ман дар ҳақиқат роҳ равам (3 Юҳанно 1:4).
