Пас аз суҳбат бо як гурӯҳ донишҷӯёни коллеҷ дар бораи Худованд Исо, як донишҷӯ ба сухангӯ гуфт:
«Ман мавъизаи шуморо дӯст намедорам. Ман ба салиб аҳамият намедиҳам. Ман фикр мекунам, ки ба ҷои мавъизаи марги Масеҳ, мавъизаи Исо, муаллим ва намуна, хеле беҳтар мебуд.»
«*Оё шумо омодаед, ки агар ман Масеҳро, Намунаро мавъиза кунам, аз Ӯ пайравӣ кунед?*» ҷавоб дод мавъизакунанда: «Ман пайравӣ мекунам, ман ба қадамҳои Ӯ пайравӣ хоҳам кард.»
«Пас,» гуфт мавъизакунанда, «Биёед қадами аввалро гузорем. 'Масеҳ... ки ҳеҷ гуноҳе накард.' Оё шумо метавонед ин қадамро гузоред?»
Донишҷӯ ошуфта ба назар мерасид. «Не,» гуфт ӯ; «Ман гуноҳ мекунам ва инро эътироф мекунам.»
«Хуб пас,» гуфт сухангӯ, «*эҳтиёҷи аввалини шумо ба Масеҳ на ҳамчун Намуна, балки ҳамчун Наҷотдиҳанда аст.*» Ва ин эҳтиёҷи ҳар як инсон аст.
Зеро дар салиб мо танҳо Касеро мебинем, ки қодир буд ҷои гуноҳкорро гирад. Худаш бегуноҳ буда, Ӯ гуноҳҳои гуноҳкорро бардошт, барои онҳо азоб кашид, барои гуноҳҳои мо мурд, дафн шуд, дар рӯзи сеюм эҳё шуд ва ба осмони баландтарин сууд кард. Ҳар касе, ки ба Ӯ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда имон меорад, аз ҷониби Худо маҳкум нахоҳад шуд, балки бахшиши гуноҳ ва атои ҳаёти ҷовидониро хоҳад гирифт.
Шумо бе Ӯ наметавонед; роҳи дигаре нест, даъвое нест ва умеде нест, ки шумо бо он наҷот ёбед.
Китоби Муқаддас, Каломи Худо эълон мекунад:
…зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд (Румиён 3:23)
…зеро музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Исои Масеҳ, Худованди мост (Румиён 6:23)
…аммо Худо муҳаббати Худро ба мо дар он зоҳир кард, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8)
…ва гуфт: «Ман чӣ кор кунам, то наҷот ёбам?» Ва онҳо гуфтанд: «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва ту ва хонадони ту наҷот хоҳед ёфт.» (Аъмол 16:30, 31)
