ГУМРОҲ НАШАВЕД ВА НАМИРЕД!
ПЕШНИҲОДИ КӮМАК
Тӯфони сахти барфӣ ҳаракати қаторро торафт душвортар мекард. Намоёнӣ хеле бад буд ва як мусофири зан бо кӯдак аз гум кардани истгоҳи худ нигарон буд. Як ҷаноб изтироби ӯро дида, ба ӯ гуфт:
«Хавотир нашавед. Ман ин масирро хуб медонам. Ман ба шумо мегӯям, ки кай фароед».
Дар истгоҳи охирин пеш аз истгоҳе, ки зан мехост, ҷаноб ба ӯ гуфт:
«Истгоҳи навбатӣ аз они шумо хоҳад буд». Вақте ки қатор боз истод, ӯ гуфт: «Ин истгоҳи шумост. Зуд фароед».
Зан кӯдакашро гирифт, ба ҷаноб барои таваҷҷӯҳи меҳрубононааш ташаккур гуфт ва аз қатор фаромад.
Дафъаи дигар, ки қатор истод, ҷаноб аз шунидани номи истгоҳе, ки зан мехост, аз ҷониби кондуктор ба ҳайрат афтод.
«Шумо бояд хато карда бошед. Оё мо ҳоло дар он ҷо истода будем?» — пурсид ӯ.
«Не, ҷаноб», — ҷавоб дод кондуктор. «Мо бо муҳаррик мушкил доштем ва барои таъмир чанд дақиқа истодем».
НАТИҶАИ ФОҶИАВӢ
«Оҳ не!» — фарёд зад ҷаноб. «Ман ба як зану кӯдак гуфтам, ки дар истгоҳи байни истгоҳҳо фароянд!» Вақте ки онҳо ниҳоят ӯ ва кӯдакро ёфтанд, ҳарду аз сармо мурда буданд – натиҷаи даҳшатнок ва фоҷиавии додани самтҳои нодуруст ва пайравӣ аз онҳо.
Ин қадар даҳшатнок бошад ҳам, гумроҳ кардани ҷонҳои одамон хеле бадтар аст. Имрӯз дар атрофи мо бисёр овозҳои некхоҳ, вале мухолиф мавҷуданд ва бисёре аз онҳо самтҳои бардурӯғ ва гумроҳкунанда медиҳанд. Дар мавриди ҳаёти ҷовидонӣ ва наҷот, мо бояд мутмаин бошем, ки ба самтҳои дуруст гӯш медиҳем. Мо намехоҳем, ки барои абадият гумроҳ шавем.
Аксар вақт онҳое, ки ба таълимоти бардурӯғ машғуланд, самимӣ ҳастанд – ҳамон тавре ки марди дар қатор буд – аммо онҳо низ гумроҳ шудаанд. Агар мо ба самтҳои онҳо пайравӣ кунем, мо барои абадият гумроҳ хоҳем шуд – дар гуноҳҳои худ мурда.
Барои пешгирӣ аз гумроҳӣ, мо бояд ҳақиқат ва мувозинати Навиштаҳоро донем. Ин ба мо кӯмак мекунад, ки таълимоти бардурӯғро муайян кунем.
АЗ МУАЛЛИМОНИ БАРДУРӮҒ ЭҲТИЁТ БОШЕД
- Баъзеҳо иддао доранд, ки таълимоти пешвои онҳо аз таълимоти Китоби Муқаддас бузургтар аст (Қӯлассиён 2:8).
- Баъзеҳо иддао доранд, ки доктринаҳои онҳо ба ваҳйи махсус асос ёфтаанд – ки ба пешво ё гурӯҳи онҳо дода шудааст – ки аз таълимоти Китоби Муқаддас болотар аст (Ваҳй 22:18-19).
- Баъзеҳо Масеҳро танҳо ба як Шахси офаридашуда паст мекунанд, дар ҳоле ки инсонро ба худоӣ баланд мебардоранд (2 Юҳанно 7).
- Баъзеҳо таълим медиҳанд, ки кори Масеҳ дар салиб барои таъмини наҷоти мо кофӣ набуд ва мо бояд онро бо кӯшишҳои худ пурра кунем (Эфсӯсиён 2:4-10).
- Баъзеҳо ба қисмҳои алоҳидаи Навиштаҳо аз ҳад зиёд таъкид мекунанд, дар ҳоле ки қисмҳои марбут ба Каломи Худоро нодида мегиранд (2 Тимотиюс 3:16-17).
Мо набояд ба маслиҳати муаллимони бардурӯғ пайравӣ кунем, новобаста аз он ки онҳо чӣ қадар самимӣ садо медиҳанд ё чӣ қадар меҳрубон ба назар мерасанд. Дар куҷо мо абадиятро мегузаронем – дар осмон ё дар дӯзах – масъалаи хеле муҳим аст, ки ба ҳар кас бовар кардан мумкин нест!
САМТИ МУТМАИН
Шукр Худоро, ки ба самти шубҳанок такя кардан лозим нест. Дар Каломи мутмаини Худ Ӯ ба мо самтҳои оддиро барои роҳи осмон додааст. Ин бешубҳа роҳи беҳтарин кори мо, пайравӣ аз мард ё ҳамроҳ шудан ба гурӯҳ ё созмон нест. Ҳеҷ яке аз ин роҳҳо моро ба осмон нахоҳад бурд.
Ҳамаи мо аз Худо хеле дур шудаем, ки ҳеҷ гуна самтҳо ба мо кӯмак намекунанд:
Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23).
Каломи Худо моро танҳо ба Масеҳ ҳамчун
роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт нишон медиҳад (Юҳанно 14:6).
Ҳеҷ кас наметавонад ба осмон бирасад, магар ба воситаи Ӯ.
Ӯ азоб кашид ва мурд – на ҳамчун шаҳид, балки ҳамчун бардорандаи гуноҳ – то моро аз гуноҳ бо хуни Худ пок кунад (1 Петрус 3:18, 1 Юҳанно 1:7). Ҳоло аз мурдагон эҳё шуда, Ӯ ба ҳама ҳамчун ягона роҳи хушбахтии ҳақиқӣ ва ҳаёти ҷовидонӣ эълон карда мешавад.
Китоби Муқаддас мегӯяд,
Ҳамаи пайғамбарон шаҳодат медиҳанд, ки ба воситаи номи Ӯ, ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, бахшиши гуноҳҳоро хоҳад гирифт (Аъмол 10:43).
Оё касе метавонад инро равшантар гӯяд?
САМТИ МУТМАИН АЗ КАЛОМИ ХУДО
Ба самти мутмаини Каломи Худо гӯш диҳед ва аз гумроҳӣ раҳо шавед. Масеҳ ягона шахсест, ки метавонист ростқавлона бигӯяд:
Ман ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунам ва шуморо партофта намегузорам (Ибриён 13:5).
Имрӯз ба Ӯ пайравӣ кунед. Ӯ шуморо бехатар ба хонаи осмон мебарад. Ӯ шуморо гумроҳ намекунад. Ӯ шуморо дар сармо намегузорад!
