Лорд Конглтон марди сарватманд буд ва ӯ масеҳӣ буд, ки дӯст медошт ба дигарон дар бораи Наҷотдиҳанда, Худованд Исои Масеҳ нақл кунад.
Як қатор оилаҳо дар хонаҳои хурд дар амволи ӯ зиндагӣ мекарданд, аммо бисёре аз онҳо чанд соли иҷорапулӣ ба ӯ қарздор буданд.
Рӯзе ӯ қарор дод, ки ҳар як иҷорагири худро, ки ба ӯ пули иҷора қарздор буд, бубахшад. Ӯ эълоне овехт, ки агар касе аз соати даҳ то дувоздаҳ ба назди ӯ ояд, қарзи ӯ бахшида мешавад.
Бисёр одамон ба аломат нигоҳ карданд, аммо ба он бовар накарданд.
Соати даҳ ва ёздаҳ гузашт, аммо ҳеҷ кас ҷуръат накард, ки даромада, Лорд Конглтонро бубинад. Ниҳоят, даҳ дақиқа пеш аз дувоздаҳ, як мард даромад. Албатта, қарзи ӯ бахшида шуд. Ӯ мехост шитобон берун равад ва ба дигарон нақл кунад, аммо Конглтон гуфт:
«Не, то соати 12 ин ҷо бимонед. Бахшидани иҷора ба имон ва танҳо ба онҳое, ки ба эълони ман бовар доранд, ва то нисфирӯзӣ ваъда шудааст.» Соати 12 мард давида баромад ва гуфт: «Ин рост аст! Қарзи ман бахшида шуд!» Мардум ба хона шитофтанд, аммо дар баста буд. Дер шуда буд!
Танҳо як мард ба ваъдаи Худованд бовар кард.
Ваъдаи бахшиши Худованд
Худованд Исо ба ҳамаи онҳое, ки онро қабул мекунанд, бахшиши гуноҳҳоро пешниҳод мекунад. Аз даст надиҳед — имрӯз Исоро ба воситаи имон ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед. Дар акси ҳол, шумо тамоми абадиятро дар дӯзах ҳамчун натиҷаи қарзи нобахшидаи худ, ки гуноҳ аст, мегузаронед.
Китоби Муқаддас, Каломи Худо эълон мекунад, ки:
...ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро хоҳад ёфт (Аъмол 10:43б)
...инак, акнун вақти мақбул аст; инак, акнун рӯзи наҷот аст (2 Қӯринтиён 6:2б)
...ва гуфт: «Барои наҷот ёфтан чӣ бояд кард?» Ва онҳо гуфтанд: «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва ту ва хонадони ту наҷот хоҳед ёфт» (Аъмол 16:30,31)
